ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗ - ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ Τ'ΑΦΕΝΤΙΚΑ ; ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ!

    Στις 12 Φλεβάρη αυτού του χρόνου το κατειλημμένο εργοστάσιο της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής άνοιξε επίσημα τις πύλες του, μετά από διαρκείς αγώνες του σωματείου του εργοστασίου από τον Μάιο 2011 και έχοντας συνεχώς δίπλα του από τον Ιούλιο 2012 την Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης, και ξεκίνησε να λειτουργεί σε καθημερινή βάση.
Σχεδόν 7 μήνες μετά, ο αγώνας συνεχίζεται αμείωτος και σε πολλά μέτωπα. Στην πάλη για την καταβολή των δεδουλευμένων η ιδιοκτήτρια Φιλίππου έχει καταδικαστεί ήδη σε 23 μήνες φυλάκιση, με νέες δίκες να έπονται τους αμέσως επόμενους μήνες, ενώ ταυτόχρονα η μάχη για την κατοχή του εργοστασίου -παρά την κατάληψή του από τους εργάτες- συνεχίζεται με διάφορες μηχανορραφίες της παλιάς εργοδοσίας και των πρώην υποτακτικών της για να οδηγηθεί μέσω της νομικής οδού η εταιρεία σε πτώχευση.
    Παράλληλα οι εργάτες συνεχίζουν τον αγώνα για την λειτουργία της ΒιοΜε από τους ίδιους όχι μόνο στον χώρο του εργοστασίου, αλλά και οργανώνοντας και συμμετέχοντας σε εκδηλώσεις σε ολόκληρη την χώρα και διεθνώς, αναζητώντας την απαραίτητη στήριξη για την επιβίωση του εγχειρήματός τους και την δική τους, και -το σημαντικότερο- καλώντας όλους τους εργάτες που απειλούνται με το φάσμα της ανεργίας και της εξαθλίωσης να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους, με άμεσο στόχο την δημιουργία ενός δικτύου κατειλημμένων εργοστασίων που θα λειτουργούν υπό καθεστώς εργατικής αυτοδιαχείρισης. Σε αυτό το πλαίσιο η ΒιοΜε βρίσκεται σε επαφή με εργάτες από διάφορα εργοστάσια ανά την χώρα -όπως είναι π.χ. η ΣΕΚΑΠ στην Ξάνθη- με πιο πρόσφατη την επαφή με εκπρόσωπο των εργατών των Τσιμέντων Χαλκίδας της πολυεθνικής Lafarge, όπου ο διεθνής κολοσσός ήδη έχει ξεκινήσει διαδικασίες “εθελούσιας” εξόδου και πρόωρων συνταξιοδοτήσεων (με δέλεαρ παχυλά μπόνους επιπλέον των αποζημιώσεων) ώστε τελικά να διώξει όλους τους εργάτες και να κλείσει το εργοστάσιο (για να το ξανανοίξει πιθανότατα μετά πάλι προσλαμβάνοντας εργάτες με μισθούς πείνας). Οι εργάτες των Τσιμέντων Χαλκίδας έχουν δηλώσει ότι σε περίπτωση που κλείσει το εργοστάσιο θα το καταλάβουν και θα το λειτουργήσουν οι ίδιοι.
    Ο αγώνας της ΒιοΜε είναι ένας από τους σημαντικότερους που έχουν εμφανιστεί τις τελευταίες δεκαετίες. Είναι ένας αγώνας υπεράσπισης της ίδιας της ζωής και της αξιοπρέπειας των εργατών, όπου οι εργάτες αυτοί δεν έπεσαν στην παγίδα της αποκλειστικά νομικής οδού -όπως έγινε σε πολλές προηγούμενες περιπτώσεις- ούτε έθεσαν τις ελπίδες τους στην πτώχευση της εταιρείας για να πάρουν τα δεδουλευμένα τους ή αφέθηκαν σε “εκπροσώπους” και “φορείς” να κανονίσουν (δηλαδή να θάψουν) τον αγώνα τους χωρίς τους ίδιους. Όταν η εργοδοσία εγκατέλειψε το εργοστάσιο δεν επέτρεψαν ο ένας στον άλλον να χαθούν μέσα στην μιζέρια της ανεργίας, αλλά μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες των συνελεύσεων του σωματείου στήριξαν ο ένας τον άλλον και αποφάσισαν να καταλάβουν και να λειτουργήσουν οι ίδιοι το εργοστάσιο, χωρίς αφεντικά. Με την απόφασή τους αυτή, με τον αγώνα τους να περάσει όχι μόνο η ΒιοΜε αλλά όλα τα εργοστάσια στα χέρια των εργατών μπορούν και διατηρούν την αξιοπρέπειά τους σαν εργάτες, αλλά κυρίως -και εδώ βρίσκεται η κορύφωση της σημασίας του αγώνα αυτού- θέτουν στο προσκήνιο την αμφισβήτηση της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής!
    Εκτός από το κομβικό χαρακτηριστικό αυτό που συγκρούεται ευθέως με τα ιερά και όσια του καπιταλισμού ο αγώνας της ΒιοΜε έθεσε άμεσα και το ζήτημα της οργάνωσης της εργατικής τάξης και αμφισβήτησε την πρωτοκαθεδρία των πάσης φύσεως γραφειοκρατών και επαγγελματιών συνδικαλιστών. Η πικρή εμπειρία του πρώτου καιρού του αγώνα, όπου οι εργάτες συναντούσαν μόνο κλειστές πόρτες και κούφια λόγια από βουλευτές, πολιτευτές και γραφειοκράτες του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης, τους έκανε από την μια να στηριχτούν στις δικές τους δυνάμεις και να μην περιμένουν καμιά λύση μέσω ανάθεσης, ενώ από την άλλη τους ώθησε να ανοίξουν το εγχείρημά τους στην κοινωνία -το οποίο οδήγησε μέσα από μια μαζικότατη συνέλευση τον Ιούλιο 2012 στην δημιουργία της Ανοιχτής Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στον αγώνα των εργατών της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής. Η νέα ώθηση που δόθηκε στον αγώνα με την στήριξη της πρωτοβουλίας βρήκε τους εργάτες ακλόνητους στην απόφασή τους να μην συμπορεύονται με τους γραφειοκράτες, πράγμα που έδειξαν στην πράξη στην πορεία της ΔΕΘ τον Σεπτέμβρη 2012 καλώντας και συμμετέχοντας στην ανεξάρτητη ταξική συγκέντρωση και πορεία, χωρίς και ενάντια στους γραφειοκράτες των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και ΠΑΜΕ.
    Η ΒιοΜε συνέχισε και στις επόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις να καλεί σε ανεξάρτητη ταξική πορεία, παρά τις δυσκολίες που εμφανίζονταν για την οργάνωσή της. Οι δυσκολίες αυτές έκαναν ξεκάθαρη την ανάγκη δημιουργίας μιας ευρύτερης συλλογικότητας που θα συσπειρώνει τα πιο μαχητικά κομμάτια της εργατικής τάξης της Θεσσαλονίκης, και έτσι μέσα από τα σπλάχνα του αγώνα της ΒιοΜε δημιουργήθηκε η Πρωτοβουλία για τον Συντονισμό Σωματείων Βάσης, Εργαζομένων, Ανέργων και Συλλογικοτήτων, ως μια προσπάθεια να τεθεί η αρχή για την οργάνωση του προλεταριάτου με συνελευσιακές διαδικασίες βάσης (όπως λειτουργεί και το σωματείο της ΒιοΜε), χωρίς και ενάντια στους γραφειοκράτες. Ο αγώνας της ΒιοΜε ανέδειξε μέσα από την συγκεκριμένη εμπειρία της την γενική ανάγκη για ανεξάρτητη οργάνωση της εργατικής τάξης και την σύγκρουσή της με τις ξεπουλημένες και προδοτικές συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες ως προϋπόθεση για την νίκη του προλεταριάτου.
    Τέλος, μέσα στον αγώνα αυτόν αναδείχτηκε όχι μόνο την απροθυμία, αλλά και την αδυναμία του αστικού κράτους εν μέσω της χειρότερης κρίσης στην ιστορία του καπιταλισμού να προσφέρει οποιαδήποτε λύση για την ΒιοΜε και γενικότερα για την εξαθλίωση του προλεταριάτου και των φτωχών κοινωνικών στρωμάτων. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την γενική επίθεση κατά της ζωής της εργατικής τάξης που έχουν εξαπολύσει οι τελευταίες κυβερνήσεις κατ’ εντολήν της Τρόικας και της αστικής τάξης οδήγησε ακριβώς στην παραδοχή της ανάγκης της διάλυσης του συστήματος εκμετάλλευσης, το οποίο μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την οργάνωση Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας.
    Είναι απαραίτητο, αρχής γενομένης από την ανεξάρτητη ταξική πορεία της ΔΕΘ στις 7 Σεπτεμβρίου να δοθεί νέα ώθηση στον αγώνα της ΒιοΜε και τα αιτήματά της να γίνουν κτήμα όλης της εργατικής τάξης. Να περάσουν όλα τα εργοστάσια, η οργάνωση της παραγωγής και της κοινωνίας συνολικά στα χέρια των εργατών. Να οργανωθούν οι εργάτες χωρίς και ενάντια στους γραφειοκράτες σε σωματεία βάσης, επιτροπές αγώνα, συνελεύσεις γειτονιάς και κάθε άλλη μορφή αυτοοργάνωσης, όπου μέσα από συνελευσιακές διαδικασίες θα αποφασίζουν οι ίδιοι για τις ζωές τους. Για την οργάνωση της Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης, κάθε αστικής κυβέρνησης και του καπιταλισμού συνολικά σε Ελλάδα, Ευρώπη και τον κόσμο ολόκληρο· για να πάρουν οι εργάτες την εξουσία στα χέρια τους και να θεμελιώσουν μια κοινωνία όπου θα έχει καταργηθεί η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο· για μια κοινωνία πραγματικής δικαιοσύνης και ελευθερίας, ο παγκόσμιος ελευθεριακός κομμουνισμός.

    Το Σωματείο Εργατοϋπαλλήλων Βιομηχανικής Μεταλλευτικής αποφάσισε στην τελευταία συνέλευσή του την Τετάρτη 28/08 να καλέσει σε ανεξάρτητη ταξική συγκέντρωση και πορεία στην ΔΕΘ το Σάββατο 07/09 στην Καμάρα, σε συντονισμό με όσες συλλογικότητες λάβουν αντίστοιχες μαχητικές αποφάσεις, ενάντια στις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες. Αποφάσισε επίσης να φιλοξενήσει την Κυριακή 08/09, 11:00, στον χώρο του εργοστασίου την πανελλαδική εργατική συνέλευση που καλεί η Πρωτοβουλία για ένα Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών.
Μάριος Μ.

Νέα Προοπτική τεύχος#554# Σάββατο 31 Αυγούστου 2013