Αλουμίνιον Ελλάδος - πρώην Πεσινέ

Αλουμίνιον Ελλάδος – πρώην Πεσινέ

Μια πρόταση περικοπών, δυο απειλές και διασπορά φόβου για να πάρουν ένα ΝΑΙ

 

Τον Ιούνιο το σώμα, της Γενικής Συνέλευσης των εργατών του σωματείου «Ένωση» στο Αλουμίνιο της Ελλάδος, απέρριψε το πακέτο των 8,5 εκατ. περικοπών μαζί με τον ωμό εκβιασμό από την μεριά του εργοδότη και της διευθύνσης (για περικοπές 20 εκατ. ευρώ αν δεν συμμορφωνόμασταν με την πρόταση της πλειοψηφίας του ΔΣ). Ας σημειωθεί πως η συνέλευση απέρριψε τον εκβιασμό ενάντια και στην πλειοψηφία των συνδικαλιστών του ΔΣ που πρότειναν να ψηφιστούν. Τότε, η πλειοψηφία του ΔΣ που αποτελείται από την συνένωση των παρατάξεων ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ δεσμεύτηκε στη συνέλευση ότι θα παλέψει για να υλοποιήσει την εντολή.

Σήμερα, μετά από 5 μήνες στην διάρκεια των οποίων έγιναν δυο δικαστικές προσφυγές και πολλές επισκέψεις σε δικηγορικά γραφεία αλλά καμία αγωνιστική συνδικαλιστική δράση (απεργιακή ή και ενημερωτικού χαρακτήρα της ευρύτερης περιοχής που θα επηρεάσουν άμεσα οι περικοπές), η πλειοψηφία του ΔΣ έφερε ως πρόταση το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων για περικοπές 9 εκατ. συνοδευόμενη από δυο απειλές: την απειλή της εταιρίας ότι τυχόν νέα άρνηση θα φέρει την αναδρομική επιβολή ενός ακόμα πιο απεχθούς πακέτου μέτρων που ο νόμος της επιτρέπει, και την απειλή, πραγματική απειλή του ΔΣ, για την ανάγκη διεξαγωγής σκληρών απεργιακών αγώνων, που όμως δεν μπορούν να διαβεβαιώσουν για την κατάληξη που θα έχουν και γι’ αυτό προτείνουν το ναι στο πακέτο.

Στην ψηφοφορία η πρόταση του “ναι στο πακέτο” πήρε 417 ψήφους έναντι 131 όχι και 25 άκυρα-λευκά.

Πως φτάσαμε ως εδώ;

Η πρόταση απόρριψης του πακέτου τον Ιούνιο έγινε από την μειοψηφία του ΔΣ.

Με τη λογική ότι ακόμη και αν εφαρμοστούν οι περικοπές για το εργοστάσιο δεν θα διασφάλιζαν την βιωσιμότητά του. Αφού οι περικοπές του εργασιακού κόστους όχι μόνο αποτελούν ένα μικρό ποσοστό στο συνολικό σχέδιο «Μέλλον», αλλά και για τον επιπλέον λόγο που αφορά στην απορύθμιση που θα επέφεραν στον μηχανισμό εργασίας (το μάνατζμεντ). Για να καταλάβουμε πόσο σοβαρό είναι αυτό, αρκεί να πούμε πως το πιάσιμο των στόχων του σχεδίου «Μέλλον» που αφορά περικοπές κόστους 150 εκατ. το εγγυάται η σωστή λειτουργία τού μάνατζμεντ.

Η μόνη λογική εξήγηση που μπορούσε να έχει αυτή η τακτική από την μεριά της εταιρίας, δόθηκε από την εμπειρία, από την λειτουργία της αγοράς. Όποιος κυνηγά περικοπές στο εργασιακό κόστος, διακινδυνεύοντας την απορύθμιση του παραγωγικού μηχανισμού μιας επιχείρησης, τότε έχει στόχους πέραν από το μέλλον της συγκεκριμένης επιχείρησης. Ψάχνει να απεγκλωβιστεί κάνοντας είτε φανταχτερές παρουσιάσεις περικοπής εργασιακού κόστους σε υποψήφιους αγοραστές ή ετοιμάζει την αποχώρησή του με το κλείσιμο τομέων ή και του όλου επιχειρηματικού σχήματος.

Σύντροφοι, εργαζόμενοι-ες όπως έχουμε επανειλημμένα προειδοποιήσει, αυτός ο αγώνας δεν μπορεί να διευθετηθεί με τους παλιούς τρόπους, όπου συνδικαλιστικές ηγεσίες χρησιμοποιούσαν τον νόμο της υποχρεωτικής διαιτησίας και στηριγμένες από τις πολιτικές γνωριμίες των υπουργείων, κατάφερναν αξιοπρεπείς λύσεις. Η ανάγκη ο αγώνας αυτός να πάρει διαστάσεις, πέρα από τα στενά όρια μιας διεκδίκησης που αφορά τους εργαζόμενους ενός εργοδότη και το πολύ πολύ της ευρύτερης περιοχής που η επιχείρηση έχει έδρα είναι βασική προϋπόθεση για να δοθεί με αξιόμαχες προοπτικές. Συνάδελφοι-ες πίστευουμε πως ο μόνος τρόπος για να μπει φραγμός στα καταστροφικά μέτρα της κυβέρνησης που εκμεταλλεύεται ο εργοδότης και παλεύει να υλοποιήσει η διοίκηση της εταιρίας, είναι ο συντονισμός των εργαζόμενων όλης της χώρας για την ανατροπή των αντικανονικών μέτρων και αυτών που τα νομοθετούν.

Η πολιτική προσφορά στη λογική αυτή των δράσεων από την μεριά της πλειοψηφίας ήταν: ένα μεγάλο τίποτα. Εκτός από την προσφυγή στην δικαιοσύνη καμιά δράση. Σε μια περίοδο μάλιστα που το εργατικό κίνημα ερχόταν αντιμέτωπο με της συνέπειες του 3ου κατά σειρά μνημονίου που θα δυσχεράνει ακόμα περισσότερο την θέση των εργαζομένων, αυτοί περιορίζονταν μόνο σε δικαστικές συμβουλές από την ΓΣΕΕ για την δικαστική αντιμετώπιση του προβλήματος. Όχι μόνο καμία πίεση δεν ασκήθηκε προς την ΓΣΕΕ από την μεριά τους, για να αναγκαστεί να παίξει τον ρόλο του συντονιστή μιας Γενικής Απεργίας Διαρκείας αλλά ούτε και μια φραστική καταγγελία της άρνησής της να το πράξει δεν τόλμησαν.

Έτσι φτάσαμε στην επαναδιαπραγμάτευση με μόνο μέσον πίεσης το μεγαλοπρεπές όχι της Γεν. Συνέλευσης του Ιουνίου, την ηρωική διάθεση αυτοθυσίας με την απεργία πείνας του συναδέλφου συνδικαλιστή Τάκη Οικονόμου μέλους του ΔΣ από την παράταξη ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ, και την εν δυνάμει αγανάκτηση των νέων εργατών από την δυσμενέστερη αντιμετώπιση που τους επιφύλασσε το πακέτο περικοπών.

Το αδιέξοδο που βρέθηκαν οι εργαζόμενοι και αναγκάστηκαν να ψηφήσουν έτσι, έχει λοιπόν την πολιτική σφραγίδα της πλειοψηφίας του ΔΣ. Είναι δημιούργημα της πολιτικής λογικής που καθοδήγησε αυτήν την μάχη και έχει τη σφραγίδα της ανικανότητάς της να φέρει εις πέρας την εντολή που η προηγούμενη Γεν. Συνέλευση της ανάθεσε.

Θα αναφέρουμε δύο χαρακτηριστικές φράσεις αυτής της λογικής που δείχνουν το πολιτικό υπόβαθρο αυτών των «καθοδηγητών».

Όταν οι εργάτες ζητούσαν να κάνουν ενημερωτικές συνελεύσεις στην ευρύτερη περιοχή του εργοστασίου η απάντηση που έπαιρναν στα πηγαδάκια ήταν:

  • Δεν πρέπει να κάνουμε ζημιά στον αιμοδότη/εργοδότη μας.

Κατά το παραμύθι με τους δράκουλες αν αυτός που επιδοτείται κατά κόρον από το ελληνικό κράτος με τους φόρους που πληρώνουν οι πολίτες του, ονομάζεται αιμοδότης, οι δράκουλες ποιοι είναι; Τα εργατικά μεροκάματα;.

Όταν οι εργάτες εκφράζαν τους φόβους τους για την συνέχιση της ύπαρξης του εργοστασίου Αλουμινίου από τις κόντρες που δημιουργούσαν στην κοινωνία αλλά και σε ανταγωνιστές τα τερτίπια του εργοδότη με την απαίτηση να πουλά ακριβά την ενέργεια που αυτός παράγει, ενώ ταυτόχρονα ζητούσε φτηνή ενέργεια για την παραγωγή αλουμινίου, πάλι στα πηγαδάκια άκουγαν κατάπληκτοι:

  • Να κάνουμε και καμιά προσευχή να έχει καλά ο θεούλης το αφεντικό που κάνει έξυπνες κινήσεις, κονομά και τρώμε εμείς ψωμάκι.

Σήμερα όμως οι έξυπνες κινήσεις του αφεντικού, από ό,τι φαίνεται τον έχουν κάνει στόχο ενός πιο ισχυρού κεφαλαιοκρατικού μηχανισμού που δεν έχει καμιά διάθεση να το ανταγωνίζονται επαρχιώτικες κουτοπονηριές του στυλ πουλώ ακριβά και αγοράζω τζάμπα.

Η σωτηρία των εργατών δεν βρίσκεται στη αναζήτηση διαδρόμων συνεννόησης με το κεφάλαιο, ούτε στα έδρανα της βουλής, στα υπουργεία, ή στις επιθεωρήσεις εργασίας.

Κάθε συνειδητός εργάτης μπορεί να αναγνωρίσει ότι παρά τις μεγάλες και συνεχείς υποχωρήσεις των εργατών για τη σωτηρία της «πατρίδας», όλο το πρόγραμμα σωτηρίας στρέφεται ενάντια στην εργατική τάξη. Κάθε απόπειρα συμβιβασμού οδηγεί σε τρομακτική επιδείνωση της ζωής μας.

Η σωτηρία των τραπεζών, μετατράπηκε σε χρεοκοπία κρατών και αμέσως μετά σε χρεοκοπία εκατομμυρίων εργατών, που απτό δείγμα της είναι η μαζική ανεργία και εξαθλίωση. Και αυτό συμβαίνει πια όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σχεδόν σ’ ολόκληρη την Ευρωζώνη

Απέναντί τους, απέναντι στην λυκοφιλία αφεντικών, κυβέρνησης και τρόικας πρέπει εμείς οι εργαζόμενοι ενωμένοι να αντιπαραθέσουμε την κοινή μας δράση και τους αγώνες μας.

Συνάδελφοι το ερώτημα δεν ήταν το ναι η όχι στο πακέτο. Το ερώτημα είναι αν μπορεί αυτή η ηγεσία να δώσει αγώνα για να προστατέψει έστω και κατ’ ελάχιστον τα συμφέροντα μας. Και η απάντηση είναι αυτή που όλοι οι εργάτες δίνουν στα πηγαδάκια, ΟΧΙ.

Το μάζεμα λοιπόν υπογραφών για την μομφή κατά της πλειοψηφίας του ΔΣ είναι απαραίτητο βήμα, ώστε να διαμορφώσουμε προϋποθέσεις για νέα ηγεσία στον διαρκή αγώνα που έχουμε μπροστά μας.

 

ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΩΤ

Μέλος ΔΣ του ΕΚ Λιβαδειάς.

 

 

Νέα Προοπτική τεύχος#540# Σάββατο 22 Δεκεμβρίου 2012