Από τον Ζολώτα... στον Παπαδήμο

Άρθρο στην “Νέα Προοπτική” αρ. φ. 513

Η νέα κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον τέως αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Λ. Παπαδήμο που διαδέχεται την κυβέρνηση Παπανδρέου στο όνομα της “συνεργασίας” ΠAΣOK  – Ν.Δ. – ΛΑΟΣ, “τοποθετήθηκε” για να ανακόψει – αν πλέον αυτό είναι δυνατό – την δρομολογημένη πορεία του καπιταλισμού στην Ελλάδα προς το ανεξέλεγκτο χρεοστάσιο και την πρωτοφανή κινητοποίηση των μαζών που οδήγησε σε κατάρρευση την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Οι τεράστιες κινητοποιήσεις των μαζών το τελευταίο δεκαπενθήμερο ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης της τρόικας και η αυθόρμητη, αλλά όχι γι’ αυτό λιγότερο επικίνδυνη για την άρχουσα τάξη, ευθεία αμφισβήτηση της νομιμοποίησης όλων των εκπροσώπων (προέδρου, κυβέρνησης, στρατού) του κράτους στις 28 Οκτωβρίου, δημιούργησε προεπαναστατικές συνθήκες και έσπρωξε τους εκπροσώπους της εγχώριας άρχουσας τάξης σε άτακτες κινήσεις. Κινήσεις που επιτάχυναν την αποσταθεροποίηση τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρωζώνη.

Από τη μια η “επίσημη” πρόταση για δημοψήφισμα παραμονής στο ευρώ (Παπανδρέου) και από την άλλη η ανεπίσημα προωθούμενη (ανεξέλεγκτη) αναδιάρθρωση του χρέους (Βενιζέλος) προκάλεσαν την άμεση αντίδραση του γαλλογερμανικού άξονα στην Ευρωζώνη.

Αποτέλεσμα αυτών ήταν:
η εξαναγκαστική αναδίπλωση του Παπανδρέου από το αίτημα δημοψηφίσματος, η πρωτοφανής κρίση στο ΠAΣOK και η κατάρρευση της κυβέρνησής του, η οποία συνοδεύθηκε από την απαίτηση για συγκρότηση κυβέρνησης “συνεργασίας” που θα επιχειρούσε – με την κατάλληλη σύνθεση – την ανακοπή της διαδρομής προς την μεγάλη και ανεξέλεγκτη αναδιάρθρωση του χρέους.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στις 23 Οκτωβρίου, μόλις λίγες ημέρες πριν από την Συμφωνία της 26 Οκτωβρίου ο Λουκάς Παπαδήμος με άρθρο του στους Financial Times και στο Βήμα της Κυριακής προειδοποιούσε (χωρίς να προκληθεί επισήμως από κανένα) ενάντια σε εκείνους που “κλιμακώνουν τα αιτήματα αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους”. Τότε κανείς ακόμα δεν είχε ακούσει για την καμπάνια αναδιάρθρωσης του χρέους από τον Βενιζέλο και τον Σαχινίδη.

Υποστήριζε ότι “τα πιθανά οικονομικά οφέλη της αναδιάρθρωσης του χρέους θα είναι πολύ μικρότερα από ό,τι συχνά προβλέπεται” και ότι αυτό “συνεπάγεται σημαντικούς κινδύνους για την Ελλάδα και την Ευρωζώνη…”.

Πολύ περισσότερο μάλιστα αν “οδηγήσουν σε πιστωτικό γεγονός…”.

Οι αναφορές του στο άρθρο ήταν ξεκάθαρες : “Μια μη εθελοντική αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι πιθανό να οδηγήσει σε περιορισμένα (καθαρά) οικονομικά οφέλη και θα συνεπάγεται σημαντικούς κινδύνους που θα απειλήσουν σοβαρά την χρηματοπιστωτική σταθερότητα και τις οικονομικές επιδόσεις της ευρωζώνης στο σύνολό της…”.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Η κρίση ξέσπασε και πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις μετά την 28η Οκτωβρίου. Η κυβέρνηση κατέρρευσε.

Ο Παπαδήμος ήρθε την Δευτέρα το πρωί στην Αθήνα, “έπαιξε” ως ο πρώτος υποψήφιος, στη συνέχεια “θάφτηκε” μέχρι και την Πέμπτη από διάφορους άλλους υποψήφιους (υπό την πίεση των ανθρώπων του Παπανδρέου και του Βενιζέλου) που διασφάλιζαν την επιβίωση ΠAΣOK – ΝΔ, για να επανέλθει μετά την υποτιθέμενη “εξέγερση” των… εκσυγχρονιστών βουλευτών στην υποψηφιότητα Πετσάλνικου.

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές έχει ανακοινωθεί η ανάθεση της πρωθυπουργίας στον Παπαδήμο, αλλά όχι η σύνθεση της κυβέρνησης.

Ο ίδιος διέψευσε ότι έθεσε θέμα όρων στους Σαμαρά – Παπανδρέου, αλλά η “ΝΠ” είναι σε θέση να γνωρίζει ότι οι δύο όροι του Παπαδήμου πριν φύγει από τις ΗΠΑ για την Αθήνα ήταν : χρόνος που δεν θα περιορίζεται από την απαίτηση για γρήγορες εκλογές και αποφασιστικός λόγος στη σύνθεση της Κυβέρνησης.

Από την ανακοίνωση της ανάληψης των καθηκόντων του φαίνεται καθαρά ότι και οι δύο όροι έχουν σιωπηρά ικανοποιηθεί…

Η παρατεταμένη πρωτοφανής κρίση από την Κυριακή μέχρι και την Πέμπτη έφερε στην επιφάνεια μια απίθανης κλίμακας διάσπαση συμφερόντων, στόχων και προοπτικής στο εσωτερικό της χρεοκοπημένης οικονομικά και πολιτικά ντόπιας αστικής τάξης.

Η κατάληξη της συγκρότησης μιας κυβέρνησης “συνεργασίας”, στην πραγματικότητα μιας κυβέρνησης έκτακτης ανάγκης  υπό τους όρους αυτούς είναι η πλέον κραυγαλέα απόδειξη ότι πρόκειται για μία κυβέρνηση βαθύτατης κρίσης, ακόμα και αν αυτή (η κυβέρνηση) στηρίζεται από τα κέντρα εξουσίας της Ευρωζώνης και του ΔΝΤ, ακόμα και αν αυτή προικισθεί με έκτακτες εξουσίες για να αντιμετωπίσει την εξέγερση των μαζών.

Πρόκειται δηλαδή για μια κυβέρνηση που εγκαταστάθηκε μεν για να ανακόψει την πορεία προς το ανεξέλεγκτο χρεοστάσιο για λογαριασμό της Ε.Ε., αλλά που – όπως είναι πιθανό να αποδειχθεί και από την τελική σύνθεσή της – ενσωματώνει την δομική αδυναμία της εγχώριας αστικής τάξης να αντιμετωπίσει από μόνη της και με τα δικά της κόμματα τη λαϊκή αντίδραση του οργανωμένου και του αυθόρμητου κινήματος απέναντι στις “θυσίες” που θα απαιτήσει η κυβέρνηση “συνεργασίας”.

Η κυβέρνηση Παπαδήμου, όσο μικρή κι αν είναι η διάρκειά της, είναι μια κυβέρνηση βαθύτατης κρίσης και αστάθειας που θα πρέπει να αναμετρηθεί με δύο πολύ μεγαλύτερες από το μπόι της “όγκους”, το κίνημα των μαζών στην Ελλάδα και την ταχύτατη διάχυση της κρίσης του χρέους στις κεντρικές οικονομίες της Ευρωζώνης (βλέπε ρεπορτάζ για Ιταλία σελ. 16).

Οποιαδήποτε “προίκα” κι αν κουβαλάει ο νέος πρωθυπουργός από τις Βρυξέλλες, την Φρανκφούρτη και την Ουάσιγκτον δεν αρκεί για να αντιμετωπίσει το νέο κύμα της κρίσης που έχει ξεσπάσει και έχει πετάξει ήδη στο περιθώριο το περιεχόμενο της Συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου, στο όνομα της οποίας έχει συγκροτηθεί η κυβέρνηση “συνεργασίας”.

Δεν είναι υπερβολή να ισχυριστούμε ότι πολύ σύντομα θα αποδειχθεί έμπρακτα εντός και εκτός Ελλάδας ότι η κυβέρνηση Ζολώτα (που τόσο γρήγορα κατέρρευσε) ήταν μια πολύ πιο… “ισχυρή” κυβέρνηση από αυτή του κ. Παπαδήμου σήμερα.

Και αυτό όχι μόνο γιατί είχε εξασφαλίσει τη συμμετοχή της σταλινικής και ευρω-σταλινικής αριστεράς στη σύνθεσή της, αλλά γιατί ο καπιταλισμός είχε μόλις πριν λίγα χρόνια αφήσει πίσω του το 1985 (συμφωνία στο Πλάζα) και η εργατική τάξη βρισκόταν ακόμα μέσα στο σοκ αφ’ ενός της συμμετοχής της κοινοβουλευτικής αριστεράς στην ίδια κυβέρνηση με τους “νικητές” του εμφύλιου και αφ’ ετέρου την σύγχιση από την κατάρρευση του σταλινισμού στην ΕΣΣΔ το 1989. Σήμερα όλα αυτά είναι πολύ πίσω και η κρίση χρέους απειλεί άμεσα όσα πολιτικά και οικονομικά οικοδομήθηκαν πάνω στην κατάρρευση του 1989…

Γ.
Διάβαζε στο διδίκτυο:
ΕΕΚ
Οι χρεοκοπημένοι στην εξουσία – ο λαός στους δρόμους!
Ανακοίνωση του Πολιτικού Γραφείου του ΕΕΚ
7 Νοεμβρίου 2011
www.eek.gr

==513==