Εμπρός για γενική απεργία διαρκείας

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

Πολλές είναι εκείνες οι φωνές, ακόμα και μέσα από το κίνημα, που συχνά παραπονιούνται πως «δεν συμβαίνει τίποτα» και πως «οι εργαζόμενοι δεν αντιδρούν» στη καταστροφή της ζωής τους. Είναι όμως έτσι, ή μήπως αυτές οι δυνάμεις χρησιμοποιούν ως άλλοθι την «απάθεια» του κόσμου για να καλύψουν τη δική τους απογοήτευση κι έλλειψη προοπτικής; Η αδυναμία έγκειται στο ότι δεν συμβαίνει όντως τίποτα, ή μήπως στο ότι αυτά που συμβαίνουν δεν ενοποιούνται στη βάση ενός κοινού σχεδίου δράσης της εργατικής τάξης για την ολομέτωπη ρήξη με το κεφάλαιο και το κράτος του; Έχοντας μόλις εισέλθει σε μια νέα περίοδο πάλης που βάζει φωτιές σε μια σειρά κλάδους του δημόσιου κι ιδιωτικού τομέα, και που εγκαινιάστηκε με την πολύμηνη ιστορική μάχη των Χαλυβουργών, αλλά κι άλλους μεγάλους αγώνες διαρκείας (π.χ. Phonemarketing), σίγουρα κλίνουμε προς το δεύτερο.
Ο στόχος του συντονισμού όλων αυτών των αγωνιζόμενων δυνάμεων μέσα από τη Γενική Απεργία Διαρκείας, δεν είναι πια ένα «ανέφικτο» σύνθημα που κοσμεί τα πανό και τα κείμενα του ΕΕΚ ή άλλων «μαξιμαλιστών». Όλο και πιο καθαρά, εμφανίζεται ως τάση μέσα στο εργατικό κίνημα, αποδεικνύοντας πως οι εργάτες βγάζουν τα μαθήματα από την πολύτιμη εμπειρία των αγώνων του τελευταίου διαστήματος. Κανείς δεν πείθεται πλέον πως οι 24ωρες ή 48ωρες εκτονωτικές «τουφεκιές» των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ μπορούν να στριμώξουν στα σχοινιά τη κυβέρνηση και τους εντολείς της. Από την άλλη, το παράδειγμα της Χαλυβουργίας, και του τι επιφέρει η αγωνιστική απομόνωση ενός αγώνα, προβάλει την ανάγκη της κοινής δράσης των εργατών με μεγαλύτερη σαφήνεια από ποτέ. Το να ζητάμε «Απεργίες Διαρκείας» κι όχι Γενική Απεργία Διαρκείας, ακόμα κι αν στην επόμενη πρόταση μιλάμε για «συντονισμό των εργατικών αγώνων», σημαίνει πως προπαγανδίζουμε υπέρ της απομόνωσης ασύνδετων μεταξύ τους αγώνων σε ξεχωριστούς κλάδους – ο καθείς και τα «συντεχνιακά» αιτήματά του. Είναι σαν να αποζητούμε αδιέξοδα και αρνητικές καταλήξεις σαν κι αυτό της Χαλυβουργίας.
Μπροστά στη κοσμοϊστορική καταστροφή της εργασίας που λαμβάνει ήδη χώρα και θα οξυνθεί ακόμα περισσότερο με όλα τα επερχόμενα νέα πακέτα μέτρων, όλο και πιο πολλοί είναι εκείνοι οι εργάτες που αντιλαμβάνονται την ευθεία πολιτική σύγκρουση ως μόνη διέξοδο για την επιβίωση του λαού. Ενδεικτικά:
Το Σωματείο Εργαζομένων Δήμου Νίκαιας-Ρέντη, παλεύει για την «οργάνωση Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας. Για την ανατροπή της αντεργατικής κυβέρνησης και κάθε αντεργατικής πολιτικής που υπηρετεί μια χούφτα παράσιτα – καπιταλιστές», για τη «διαγραφή του χρέους», την «εθνικοποίηση των τραπεζών και των βασικών τομέων της οικονομίας με έλεγχο των εργαζομένων» κ.ο.κ. Στο σωματείο της ΒΕΜΕΚΕΠ, οι εργαζόμενοι ψήφισαν ομόφωνα υπέρ της πρότασης για συμμετοχή σε Γενική Απεργία Διαρκείας, βάλλοντας κατά της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Οι εργάτες του Μετρό Θεσσαλονίκης απαιτούν τη διοργάνωση Πανελλαδικής Απεργίας Διαρκείας. Yπέρ της γενικής απεργίας διαρκείας μίλησε ο πρόεδρος του σωματείου Mετρό Aθήνας Aντώνης Σταματόπουλος, ενώ η συνδικαλιστική παράταξη

Με δελτίο Τύπου, το Σωματείο Εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης της Χρήσης Εξαρτησιογόνων Ουσιών, βάζουν το ζήτημα της Γενικής Απεργίας Διαρκείας. Το Σωματείο Μισθωτών Εκπαιδευτικών Θεσσαλονίκης, παλεύει για Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας. Μέχρι κι ο γνωστός και μη εξαιρετέος Θύμιος Λυμπερόπουλος, πρόεδρος της Ομοσπονδίας των Ταξί και διεγραμμένος από τη Ν.Δ., κάνει λόγο πρόσφατα για Γενική Απεργία Διαρκείας.
Οι αυξανόμενες ευθυγραμμίσεις με αυτό το μέσο πάλης, αποτελούν ενδείξεις ενός ενθαρρυντικού ρεύματος που αναπτύσσεται μέσα στην εργατική τάξη. Αλλά όσο κι αν γενικευτούν, δεν θα είναι αρκετές, αν δεν οικοδομήσουμε τα απαραίτητα όργανα πάλης. Δεν μπορούμε να περιμένουμε φυσικά από τους Παναγόπουλους να κηρύξουν τη Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας. Γι’ αυτό πρέπει να ξεκινήσουμε από τώρα, όλοι οι πρωτοπόροι εργάτες να ενισχύσουμε τα σωματεία, να στήσουμε νέα όπου δεν υπάρχουν, Επιτροπές δράσης σε κάθε χώρο δουλειάς και κατοικίας, Κέντρα Αγώνα για το συντονισμό της δράσης κάθε εργαζόμενου και άνεργου. Μόνο όταν η εργατική τάξη κατακτήσει την ανεξαρτησία της από τους γραφειοκράτες, θα μπορέσει να υλοποιήσει τη Γενική Απεργία Διαρκείας, με Πολιτικό στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης και κάθε αστικής κυβέρνησης. Μέσα από την ενωμένη δύναμη της εργατικής τάξης, σε ένα Ενιαίο Μέτωπο, έχουμε όλες τις δυνατότητες να τσακίσουμε τα αφεντικά, το κράτος, και τα φασιστικά κοπρόσκυλα τους.

Κ. Αποστολόπουλος

Νέα Προοπτική τεύχος#534# Σάββατο 29 Σεπτέμβρη 2012