Ξεπούλημα της Δημόσιας περιουσίας και διάλυση των εργασιακών σχέσεων

Ξεπούλημα της Δημόσιας περιουσίας και διάλυση των εργασιακών σχέσεων

Από το βήμα της Βουλής και διά στόματος Σαμαρά, η τρικομματική κυβέρνηση με τα γυάλινα πόδια, προανήγγειλε την νέα φάση της αντεργατικής επίθεσης που εξαπολύεται πάνω στις νόρμες που ορίζει η τρόικα. Αντί για την «επαναδιαπραγμάτευση» του μνημονίου, που αποτέλεσε τη βασική προεκλογική υπόσχεση της Δεξιάς με στόχο την εκλογή της, ανακοινώθηκε η επιτακτική προσταγή για την αυστηρή εφαρμογή όλων του των διατάξεων, χωρίς καμιά περαιτέρω συζήτηση πάνω στους προκαθορισμένους όρους, κατ’ εντολή των διεθνών τοκογλύφων. Οι τρεις πολιτικά «ευνούχοι», Σαμαράς-Βενιζέλος-Κουβέλης, έχουν αποδεχτεί πλήρως τον ρόλο που τους ετοίμασαν οι εντολείς τους: αυτόν του άλαλου αλλά συνένοχου παρατηρητή που καμώνεται πως κυβερνά ένα ακυβέρνητο καράβι. Μαζί με τις προεκλογικές εξαγγελίες, πήγαν περίπατο κι οι όποιες ελπίδες γεννήθηκαν σε ένα κομμάτι του λαού, πως θα πάρει μια ανάσα με την αναδιαπραγμάτευση, από την κοινωνική κόλαση που ζει. Νέες και μεγαλύτερες αιματηρές θυσίες και βάσανα περιμένουν όλο τον λαό. Νέοι φόροι, απολύσεις, χαράτσια, μειώσεις μισθών και συντάξεων.

Ο Σαμαράς ήξερε εκ των προτέρων πως θα κληθεί να εφαρμόσει ό,τι του ζητηθεί, ξεκινώντας απ’ αυτά που θα έπρεπε να έχουν ήδη γίνει βάσει του μνημονίου. Πρώτα και κύρια το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, που είχε τον κεντρικό ρόλο στις προγραμματικές του δηλώσεις. Εικοσιοκτώ συνολικά είναι οι αποκρατικοποιήσεις που έχουν εξαγγελθεί σε πρώτη φάση, μεταξύ των οποίων πρωτοκλασάτες επιχειρήσεις του ελληνικού δημοσίου (ΟΠΑΠ, ΟΣΕ, ΕΛΤΑ, ΛΑΡΚΟ, ΕΥΔΑΠ κ.α.), αλλά και κτιριακές εγκαταστάσεις, λιμάνια, αεροδρόμια, μαρίνες, το παλιό Ελληνικό κ.ο.κ.

Οι αποκρατικοποιήσεις δεν θα φέρουν τα αποτελέσματα που προσδοκά η κυβέρνηση αντίθετα θα οδηγήσουν σε χειρότερα αδιέξοδα. Δεν είναι μόνο ότι ξεπουλάνε έναντι πινακίου φακής τον πλούτο των εργαζομένων αυτής της χώρας. Είναι το γεγονός, ότι μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις σχεδιάζουν ένα ισχυρότατο πλήγμα στην εργατική τάξη και στη παραπέρα διάλυση των εργασιακών σχέσεων. Απαλλαγμένοι από τα εναπομείναντα «βαρίδια» του παλιού εργασιακού καθεστώτος, οι νέοι εργοδότες θα έχουν το ελεύθερο να επιβάλλουν στους εργαζόμενους των πρώην δημόσιων επιχειρήσεων αυτό που επεκτείνεται με ρυθμούς τυφώνα στον καθημαγμένο ιδιωτικό τομέα: την ελαστικοποίηση της εργασίας, με εργάτες κι υπαλλήλους «δούλους», χωρίς δικαιώματα, χωρίς απαιτήσεις, χωρίς σταθερά ωράρια και μισθούς, χωρίς καμιά βεβαιότητα για το αύριο και χωρίς καμιά δυνατότητα κάλυψης των βασικών τους, έστω, αναγκών. Θα πουλήσουν τις κρατικές επιχειρήσεις αφού τις «εκκαθαρίσουν» από τα χρέη τους (όπως ήδη προχωρούν στη ΛΑΡΚΟ) ώστε να αναλάβει η κοινωνία τα χρέη και οι ιδιώτες «σωτήρες» τα κέρδη σε ένα εργασιακό καθεστώς γαλέρας.

Οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις συνοψίζονται στην κατάργηση των ελάχιστων κατακτήσεων που υπήρχαν πριν από το μνημόνιο και την αντικατάστασή τους με «αναγκαστικούς νόμους» που αντιστοιχούν σε ένα δικτατορικό καθεστώς. Οι «ελεύθερες» διαπραγματεύσεις ανάμεσα στους εργαζόμενους και τους εργοδότες ακόμα και η ίδια η ταξική πάλη αντικαθίστανται με κρατικές διαταγές που μειώνουν τους μισθούς και στερούν την νομική βάση για συλλογικές διεκδικήσεις. Η ασυδοσία του κεφαλαίου είναι το γλυκό κρασί που έχει μεθύσει την τάξη των κεφαλαιοκρατών και ζητούν όλο και περισσότερα.

Για αυτό σ αυτή την συγκυρία ο ηρωικός αγώνας των χαλυβουργών είναι καρφί στο μάτι της κυβέρνησης και της ενωμένης κεφαλαιοκρατίας που στοιχίζεται πίσω από τον «Μάνεση».

Για αυτό και η τρομοκρατία ενάντια στους εργάτες και τις πολιτικές δυνάμεις που στήριξαν και στηρίζουν τον αγώνα των χαλυβουργών επιδιώκει να δημιουργήσει συσχετισμούς στο εσωτερικό τους με την απειλή πως θα είναι υπεύθυνοι για το κλείσιμο του εργοστασίου, επιστρατεύοντας μάλιστα τους πληρωμένους κονδυλοφόρους της ηλεκτρονικής και έντυπης δημοσιογραφίας.

Σύντροφοι εργάτες

Καμιά αυταπάτη δεν μπορούμε να έχουμε για το ότι αυτή η κυβέρνηση, όσο αδύναμη κι αν είναι, θα επιχειρήσει σαν πιστό σκυλί να μας επιβάλλει ότι της προστάζουν οι αφέντες της και τα συμφέροντα της εργοδοσίας. Είναι αδύναμοι αλλά και ταυτόχρονα επικίνδυνοι. Μόνο εμείς, που τώρα δεχόμαστε την μεγαλύτερη επίθεση, μπορούμε να τους ανατρέψουμε. Αντιπαλεύοντας βήμα βήμα ενάντια σε κάθε μέτρο που επιβάλλουν με όπλο την αλληλεγγύη μας. Ενώνοντας τα μεμονωμένα ρυάκια του αγώνα σ ένα ποτάμι για την Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας στην προοπτική για την Εργατική Εξουσία και την σωτηρία όλου του λαού.

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ

 ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

Αθήνα 12/6/2012