Σήμερα οι Κύπριοι εργαζόμενοι αύριο πάλι εμείς!

Σήμερα οι Κύπριοι εργαζόμενοι αύριο πάλι εμείς!

Την «εικόνα του μέλλοντός της» πρέπει να δει η Ελλάδα στην Κύπρο. Η χρεοκοπία της Κύπρου θα βαθύνει ακόμα περισσότερο την ύφεση της ελληνικής οικονομίας, θα φέρει πιο κοντά μια «διάσωση» των ελληνικών τραπεζών με χρήματα των… ίδιων των αποταμιευτών και θα οξύνει την κρίση του αστικού πολιτικού συστήματος εξουσίας.

Συγκεκριμένα:
Σε αμιγώς οικονομικό επίπεδο, η σχέση των δύο χωρών είναι εξαιρετικά στενή. Η έκθεση της ελληνικής οικονομίας στην Κύπρο (εξαγωγές, επενδύσεις, καταθέσεις, εισροή Κυπρίων τουριστών) ξεπερνά το 4% του ελληνικού ΑΕΠ.
Το 7% των ελληνικών εξαγωγών κατευθύνεται στην Κύπρο.
Το 10% των ελληνικών επενδύσεων στο εξωτερικό βρίσκεται επίσης εκεί.
Πάνω από 2 δισ. ευρώ είναι αποταμιευμένα στις κυπριακές τράπεζες από Έλληνες, κυρίως, επιχειρηματίες.
Περίπου 400.000 Κύπριοι επισκέπτονται την Ελλάδα κάθε χρόνο αφήνοντας πάνω από 1 δισ. ευρώ στην ελληνική οικονομία (πάνω από 2,5% συνόλου ξένων επισκεπτών και… καταναλωτών στην Ελλάδα).
Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, Γιώργος Προβόπουλος, εκτίμησε ότι μια ύφεση στην Κύπρο της τάξεως του… 20% στο διάστημα 2013 – 14 θα φέρει επιπλέον 0,25 – 0,5% ύφεση στην ελληνική οικονομία.
Μ’ άλλα λόγια, στον κατήφορο που για άλλη μια χρονιά βρίσκεται η ελληνική οικονομία (ύφεση 3,5-5% φέτος), η κυπριακή χρεοκοπία θα της δώσει άλλη μία σπρωξιά προς τα κάτω… Αυτό σημαίνει πως και το 2014 θα είναι χρονιά ύφεσης στην Ελλάδα

Οι οικονομικές συνέπειες, όμως, της κυπριακής χρεοκοπίας δεν θα είναι μόνο άμεσες, αλλά και έμμεσες και αφορούν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα…
Στην Κύπρο δοκιμάστηκε για πρώτη φορά η νέα Ευρωπαϊκή πολιτική διαχείρισης της κρίσης χρέους στην ευρωζώνη (“bail in”).
Αυτό σημαίνει πως τη «διάσωση» των χρεοκοπημένων τραπεζών δεν την αναλαμβάνουν πλέον μόνο τα κράτη και η κεντρική τράπεζα της ευρωζώνης, αλλά και οι ίδιοι οι καταθέτες τους.

Οι ελληνικές τράπεζες παρά τον πακτωλό δισ. ευρώ που έχουν λάβει και παρά το γεγονός ότι δεν είναι τόσο εκτεθειμένες όσο οι κυπριακές, αλλά και παρά τη (φαινομενική) βελτίωση της δημοσιονομικής κατάστασης της χώρας εξακολουθούν να είναι τεχνικά χρεοκοπημένες. Και αυτό λόγω της συνεχιζόμενης διεθνούς αναξιοπιστίας της τραπεζικής… πίστης («κανείς δεν δανείζει κανένα»), αλλά και της άγριας λιτότητας – βαθιάς ύφεσης στην Ελλάδα.

Αυτό σημαίνει πως ένα κυπριακού τύπου “bail in”, δηλαδή μια κατάσχεση μέρους των αποταμιεύσεων, είναι εξαιρετικά πιθανό το επόμενο διάστημα να συμβεί (και) στην Ελλάδα. Αυτό δεν θα οδηγήσει μόνο στην κατάσχεση καταθέσεων, αλλά και στον περιορισμό κίνησης κεφαλαίων εντός και εκτός χώρας και έπειτα σε κλείσιμο τραπεζών, στον έλεγχο των περισσοτέρων εναπομεινάντων τραπεζών από ισχυρούς ευρωπαϊκούς ομίλους, στις απολύσεις 15 με 20 χιλιάδων τραπεζοϋπαλλήλων (περίπου 1 στους 3), σε πλήρες «πάγωμα» των δανειοδοτήσεων κλπ.

Σε πολιτικό επίπεδο, οι άμεσες και έμμεσες οικονομικές συνέπειες της κυπριακής χρεοκοπίας θα είναι εξίσου σημαντικές καθώς καταρρίπτουν τις δύο βασικές πολιτικές στρατηγικές που καταγράφονται σήμερα για την αντιμετώπιση της καπιταλιστικής κρίσης σήμερα στην Ελλάδα.

Πρώτα απ’ όλα καταρρίπτεται η στρατηγική του μνημονιακού μπλοκ (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) που κυβερνά αυτή τη στιγμή τη χώρα.

Σύμφωνα με αυτή, το 2013 θα ήταν η τελευταία χρονιά ύφεσης και, ταυτόχρονα, η τελευταία χρονιά εφαρμογής σκληρών μέτρων λιτότητας, αλλά και η χρονιά της πλήρους εξασφάλισης της παραμονής της χώρας στην ευρωζώνη.

Η πρώτη εξαμηνιαία αξιολόγηση της τρόικας για το 2013 που θα ξεκινήσει τον ερχόμενο Μάιο θα οδηγήσει σε νέο, “έκτακτο” πακέτο μέτρων λιτότητας.

Η μονιμοποίηση του χαρατσιού στα ακίνητα μέσω ΔΕΗ είναι μόνο η αρχή για να ακολουθήσουν, πρώτα απ’ όλα, νέες περικοπές στις συντάξεις και γενικότερα στις παροχές των ασφαλιστικών ταμείων.

Την ίδια στιγμή, τρία εκρηκτικά μέτωπα παραμένουν ορθάνοιχτα: Οι απολύσεις στο δημόσιο, οι ιδιωτικοποιήσεις και η κατάργηση της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Η κυβέρνηση δεν έχει να υποσχεθεί τίποτα περισσότερο εκτός του να γίνει η Ελλάδα… Κύπρος.

Την πραγματοποίηση του ενδεχομένου της… «κυπριοποίησης» της Ελλάδος δεν μπορεί να την αποτρέψει η εφαρμογή της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ. Σύμφωνα με αυτήν, υπάρχει διέξοδος από τη χρεοκοπία του ελληνικού καπιταλισμού εντός της ιμπεριαλιστικής ευρωζώνης, αλλά εκτός… τρόικας, αναζητώντας παράλληλα άλλες συμμαχίες εκτός Ε.Ε. (Ρωσία, Κίνα).

Γιατί, όμως, η Ρωσία δεν «διέσωσε» την Κύπρο όπου είχε επενδύσει (με καταθέσεις) δεκάδες δισ. ευρώ και θα «διασώσει» την Ελλάδα, χαλώντας παράλληλα τη σχέση της με έναν εκ των βασικότερων οικονομικών της εταίρων, δηλαδή τη Γερμανία; Για κανένα λόγο.

Μήπως, πάλι, αν δάνειζε η Ρωσία την Κύπρο (ή την Ελλάδα), δεν θα ζητούσε εφάμιλλα με τα σημερινά και καταστρεπτικά για το λαό ανταλλάγματα και εγγυήσεις; Φυσικά και θα ζητούσε.

Υπάρχει, τέλος, τμήμα της ελληνικής αστικής τάξης -το σύστημα της οποίας δεν θέλει φυσικά να ανατρέψει ο ΣΥΡΙΖΑ- που να προτιμά τους Ρώσους από τους Δυτικοευρωπαίους  «διασώστες» και παράλληλα επιθυμεί κάποιες έστω και ασήμαντες φιλολαϊκές παρεμβάσεις; Δεν φαίνεται να υπάρχει κάτι τέτοιο.
Την ίδια στιγμή, η Ε.Ε. είναι πιο έτοιμη πλέον να υποδεχτεί τις συνέπειες μιας έξωσης της Ελλάδας από τους κόλπους του σκληρού πυρήνα της.
Για όλους αυτούς τους λόγους, τα περί δυνατοτήτων «πραγματικής διαπραγμάτευσης» με την τρόικα (εντός ΕΕ), τα οποία προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο δεν είναι είναι αριστερά, δεν είναι καν ρεαλιστικά με αστικούς όρους και θα οδηγήσουν σε καταστροφές μεγαλύτερες από εκείνες που οδήγησαν οι «πραγματικές διαπραγματεύσεις» των κυπριακών κομμάτων, μαζί και των «συντρόφων» του ΑΚΕΛ.

Η εργατική τάξη της Ελλάδας και της Κύπρου δεν έχει να περιμένει τίποτα από κανένα καπιταλιστή, είτε αυτός είναι ντόπιος, είτε είναι ξένος.
Δεν έχει, όμως, να περιμένει τίποτα πολύ καλύτερο ακόμα και αν στηριχθεί αποκλειστικά στις δικές της «εθνικές» δυνάμεις (όπως λίγο – πολύ προτείνει ένα ευρύτατο τόξο στην αριστερά από το Αριστερό Ρεύμα του ΣΥΝ μέχρι το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ), γιατί αυτές είναι όσο ποτέ πριν ανίσχυρες (στο βαθμό που δεν ενώνονται σε ένα ανώτερο, διεθνές, σοσιαλιστικό επίπεδο) και γι’ αυτό επιρρεπείς στον αστισμό, ακόμα και αν ο τελευταίος χρεοκοπεί.

Οι καπιταλιστές, παρ’ όλους τους εξοντωτικούς ανταγωνισμούς τους, αντιλαμβάνονται πως δεν μπορούν να διασωθούν κοινωνικά και πολιτικά, χωρίς να συμμαχήσουν μεταξύ τους ενάντια στους εργάτες των χωρών τους. Φτιάχνουν,έτσι, ενώσεις, όπως η Ευρωζώνη, και μηχανισμούς αντιμετώπισης της κρίσης τους, όπως ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Στήριξης. Είναι επιτέλους ώρα  οι εργάτες να αντιληφθούν και να κάνουν και αυτοί ακριβώς το ίδιο, αλλά με αντίθετο στόχο: Να ενωθούν πέρα από εσωτερικούς διαχωρισμούς και εθνικά σύνορα σε μία νέα εργατική επαναστατική Διεθνή με στόχο την παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση και τον παγκόσμιο σοσιαλισμό. Να ανατρέψουν τις κυβερνήσεις, τα κράτη και τις ενώσεις των καπιταλιστών, παίρνοντας οι ίδιοι στα χέρια τους την εξουσία, διαγράφοντας όλα τα δημόσια και ιδιωτικά χρέη που τους φόρτωσαν οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις, κρατικοποιώντας τις τράπεζες και όλες τις στρατηγικης σημασίας επιχειρήσεις χωρίς αποζημίωση στους ιδιοκτήτες τους.

Δημήτρης Κατσαγάνης

Νέα Προοπτική τεύχος#547# Σάββατο 6 Απριλίου 2013