Ο σύντροφος Βλαντιμίρ Ιβάνοβιτς Λακέεφ, πρώτος γραμματέας του Ενιαίου Κομμουνιστικού Κόμματος (ΟΚΠ) Ρωσίας, ακλόνητος κομμουνιστής και βαθιά ανθρώπινος σε όποιον είχε την τιμή να τον γνωρίσει και να συνεργαστεί, πέθανε ξαφνικά.
Το ΕΕΚ και το Διεθνές Σοσιαλιστικό Κέντρο “Κριστιάν Ρακόφκυ”, στο οποίο συμμετέχει το ΟΚΠ, εκφράζει τα πιο ειλικρινή, από καρδιάς συλλυπητήρια στην οικογένειά του και τους συντρόφους και τις συντρόφισσες του ΟΚΠ.
Εκ μέρους του ΕΕΚ
Ο γενικός γραμματέας Σάββας Μιχαήλ
Το Προεδρείο του ΟΚΠ εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση:
Στη μνήμη του Βλαντιμίρ Λακέεφ: κομμουνιστής, μέντορας, σύντροφος
Ο θάνατος του Βλαντιμίρ Ιβάνοβιτς Λάκεεφ στις 30 Αυγούστου 2026 ήταν μια ανεπανόρθωτη απώλεια για ολόκληρο το ρωσικό κομμουνιστικό κίνημα.
Μοσχοβίτης, γεννημένος στο κέντρο της εργατικής σοβιετικής Μόσχας, ο Βλαντιμίρ Λακέεφ έζησε μια ζωή αντάξια ενός πραγματικού σοβιετικού πολίτη. Αποφοίτησε από το Πολυτεχνείο ως Τοπογράφος και πέρασε δύο χρόνια σπουδάζοντας στο Ινστιτούτο Γεωδαισίας της Μόσχας, αλλά λόγω συχνών επαγγελματικών ταξιδιών, δεν ολοκλήρωσε ποτέ τις σπουδές του. Εργάστηκε ως τοπογράφος σε αγροτικά κατασκευαστικά έργα στη Ρωσική Σοβιετική Σοσιαλιστική Ομοσπονδία και πέρασε ενάμιση χρόνο εργαζόμενος στη Νότια Υεμένη. Το 1978, γράφηκε στο Τμήμα Φιλοσοφίας του Κρατικού Πανεπιστημίου Λομονόσοφ της Μόσχας, συνδυάζοντας τις σπουδές του με την εργασία στο γραφείο κοινωνικής ανάπτυξης του εργοστασίου Ντζερζινέτς της Μόσχας, το οποίο διηύθυνε από το 1982 έως το 1984.
Το 1979, ως γραμματέας της επιτροπής της Κομσομόλ ενός κατασκευαστικού τραστ, ο Λακέεφ εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης (ΚΚΣΕ). Λίγοι θα μπορούσαν να φανταστούν τότε ότι ολόκληρη η μετέπειτα ζωή του θα ήταν τόσο στενά συνδεδεμένη με την επαγγελματική κομματική δουλειά. Από το 1984, ο Βλαντιμίρ Λακέεφ ανήλθε στις τάξεις, από εκπαιδευτής και αναπληρωτής διευθυντής, σε επικεφαλής του ιδεολογικού τμήματος της Περιφερειακής Επιτροπής Κίροφ του ΚΚΣΕ στη Μόσχα. Με την πρώτη ματιά, φαινόταν σαν μια καριέρα τυπικής κομματικής νομενκλατούρας της «εποχής του ανεπτυγμένου σοσιαλισμού». Ωστόσο, υπήρχαν τουλάχιστον δύο βασικά στοιχεία σε αυτήν. Για το υπόλοιπο της ζωής του -μέχρι την τελευταία του στιγμή- το όνομα του Σεργκέι Μιρόνοβιτς Κίροφ παρέμεινε για τον Βλαντιμίρ Ιβάνοβιτς ένα απαράμιλλο παράδειγμα κομματικής ακεραιότητας και σταθερότητας, ηθικής και δεοντολογίας – η ενσάρκωση του κομματικού πνεύματος καθαυτού. Ο Κίροφ, του οποίου τη βιογραφία ο Λακέεφ γνώριζε καλά, παρέμεινε για πάντα ένα από τα σημαντικότερα πρότυπά του.
Υπήρχε όμως μια άλλη, σημαντική, θεμελιώδης στιγμή στη βιογραφία του Λακέεφ που για πάντα —τόσο από άποψη κοσμοθεωρίας όσο και από άποψη τρόπου ζωής— χώρισε τη μοίρα του από αυτή πολλών άλλων κομματικών στελεχών της ύστερης σοβιετικής εποχής: στο πλαίσιο της ταχέως εξελισσόμενης αντισοβιετικής αντεπανάστασης του 1991-1993, ο Βλαντιμίρ Λακέφ δεν αποκήρυξε ούτε την κομματική του ένταξη, ούτε τις πεποιθήσεις του, ούτε την κομματική του ταυτότητα.
Από τις πρώτες μέρες της αντίστασης στην αντεπανάσταση, ο Λακέεφ βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της: ήταν ανάμεσα στους διοργανωτές του κινήματος «Εργατική Μόσχα» (από το 1992, «Εργατική Ρωσία»), της επιτροπής Μόσχας του Ρωσικού Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος και της εβδομαδιαίας δημόσιας υπεράσπισης του Κεντρικού Μουσείου και Μαυσωλείου του Β. Ι. Λένιν στη Μόσχα. Οι καλύτερες οργανωτικές ικανότητες του Λακέεφ αποδείχθηκαν στην προετοιμασία και την εφαρμογή μιας σειράς ζωντανών και μαζικών δράσεων από τους κομμουνιστές της Μόσχας ενάντια στην κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, την καπιταλιστικοποίηση της Ρωσίας και το καθεστώς του Γιέλτσιν: τις διαδηλώσεις στις 7 Νοεμβρίου 1991 και την 1η Μαΐου 1992 στην Κόκκινη Πλατεία, τη Συνέλευση των Σοβιετικών Λαών στις 17 Μαρτίου και την πολυήμερη πολιορκία της «αυτοκρατορίας των ψεμάτων» του Οστάνκινο το καλοκαίρι του 1992, πολυάριθμες «πορείες προς τον Λευκό Οίκο», «ουρές πείνας» και άλλες δράσεις, συγκεντρώσεις, πικετοφορίες, σεμινάρια και συναντήσεις. Οι νυχτερινές αγρυπνίες έξω από την πρεσβεία της Χιλής προς υποστήριξη του Έριχ Χόνεκερ είχαν επίσης την αξία τους!
Στις αρχές του 1993, ο Βλαντιμίρ Λακέγιεφ, μαζί με πολλούς άλλους κομμουνιστές στην πρωτεύουσα, έκανε πολλά για την αποκατάσταση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσικής Σοβιετικής Σοβιετικής Ένωσης (KKRO-RSFSR) και τη σύσταση της Εκτελεστικής Επιτροπής της Μόσχας. Στη συνέχεια εξελέγη γραμματέας και δεύτερος γραμματέας της Επιτροπής Πόλης της Μόσχας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Τον Δεκέμβριο του 2005, εξελέγη στη Δούμα της Μόσχας της τέταρτης σύγκλησης, όπου ηγήθηκε της φράξιας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Φαίνεται ότι, αν και σε μια ριζικά διαφορετική πραγματικότητα από τη σοβιετική εποχή, η κομματική καριέρα του Β.Ι. Λακέγιεφ βρισκόταν για άλλη μια φορά σε άνοδο – έτσι μπορεί να φαινόταν σε πολλούς, αλλά όχι στον ίδιο τον Βλαντιμίρ Ιβάνοβιτς. Η ακεραιότητά του και οι συνεπείς κομμουνιστικές του πεποιθήσεις τον εμπόδισαν να παραμείνει άπραγος ενώ η ολοένα και πιο αποστεωμένη άρχουσα ελίτ του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας βίωνε έναν δεξιό εκφυλισμό.
Στο πλαίσιο του παράνομου αντικομματικού πογκρόμ που διέπραξε η ομάδα Ζιουγκάνοφ-Ράσκιν στην Επιτροπή Πόλης της Μόσχας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας (ΚΚΡΟ) με στόχο την «εκκαθάριση του ΚΚΡΟ» από όλους όσους διαφωνούσαν με αυτήν την ομάδα, ο Β. Ι. Λακέεφ έγινε ένας από τους εμπνευστές της αντίστασης σε αυτήν την αυθαίρετη κυριαρχία. Τον Απρίλιο του 2011, στην οργανωτική Ολομέλεια της Επιτροπής Πόλης της Μόσχας του ΚΚΡΟ, που συγκλήθηκε από κομμουνιστές της Μόσχας που δεν είχαν συμφιλιωθεί με τις ενέργειες της κορυφαίας ηγεσίας του κόμματος, ο Λακέεφ εξελέγη Πρώτος Γραμματέας της «εναλλακτικής επιτροπής πόλης του ΚΚΡΟ». Ήταν φυσικό ότι μετά το ιδρυτικό συνέδριο του Ενωμένου Κομμουνιστικού Κόμματος (Μάρτιος 2014), ο Βλαντιμίρ Λακέεφ εξελέγη ομόφωνα Πρώτος Γραμματέας του.
Η εξαιρετική του ακεραιότητα, η διακριτικότητα, η ανοιχτότητά του σε νέες ιδέες και η ικανότητά του να ακούει τους άλλους, καθώς και η έλλειψη «κομματικής» αλαζονείας, επέτρεψαν στον Β. Ι. Λακέεφ να γίνει η έμπνευση ή ένας από τους άμεσους εμπνευστές μιας σειράς ενωτικών έργων που στόχευαν στην ένωση των Ρώσων κομμουνιστών που τηρούν σταθερά τις αρχές της επιστροφής της εξουσίας και της περιουσίας στα χέρια της εργαζόμενης πλειοψηφίας στη Ρωσία. Αυτά περιλάμβαναν τη διεξαγωγή των «Φόρουμ Αριστερών Δυνάμεων», τη δημιουργία της «Διαπεριφερειακής Ένωσης Κομμουνιστών» και μια σειρά από ενωτικές αντιπολιτευτικές δράσεις στη Μόσχα. Ο Λακέεφ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην προσέλκυση ορισμένων οργανώσεων και ομάδων (συμπεριλαμβανομένων μελών του κινήματος «Εργατική Ρωσία») στο OKP, και δεν είναι δικό του λάθος που δεν κατάφεραν όλες αυτές οι ομάδες να παραμείνουν στο κόμμα μας. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Βλαντιμίρ Ιβάνοβιτς ήταν αυτός που ξεκίνησε τη διαδικασία ενοποίησης μεταξύ των κομμάτων με το αδελφό RKRP (Ρωσικό Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα) και τον Μάρτιο του 2026 συμμετείχε ενεργά στη διεξαγωγή του ιδρυτικού συνεδρίου του διακομματικού συνασπισμού του OKP και του RKRP με τη μορφή του πολιτικού κόμματος «Εργατική Ρωσία».
Τόσο τα μέλη του κόμματος όσο και οι σύμμαχοι του OKP θα θυμούνται πάντα τον Βλαντιμίρ Ιβάνοβιτς ως σύντροφο, σύμμαχο, μέντορα και δάσκαλο. Έναν άνθρωπο με τεράστια πολυμάθεια που δεν δίσταζε να μαθαίνει, να αποκτά νέες γνώσεις και να τις μοιράζεται με άλλους. Μας ενέπνεε επειδή πάντα άντλησε την έμπνευσή του από τις ευγενείς ιδέες στις οποίες ο ίδιος πίστευε.
Το Προεδρείο της Κεντρικής Επιτροπής του OKP εκφράζει τα ειλικρινή του συλλυπητήρια στην οικογένεια, τους συντρόφους και όλους όσους γνώριζαν τον Βλαντιμίρ Λακέεφ και που σήμερα θρηνούν την ανεπανόρθωτη απώλειά του. Ας είναι αιωνία η μνήμη του. Ο αγώνας συνεχίζεται.
Προεδρείο της Κεντρικής Επιτροπής του OKP