13 ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

13 ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

«Που βρισκόμαστε, που πάμε, τι να κάνουμε;»

Αυτά τα τρία, κρίσιμα και αλληλένδετα, ερωτήματα, κλήθηκε να απαντήσει το 13ο Τακτικό Συνέδριο του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος, το οποίο πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα, το τριήμερο 31 Ιανουαρίου – 2 Φεβρουαρίου. Και, κατά γενική ομολογία των Συνέδρων, επιτέλεσε το σκοπό του με επιτυχία.
Το Συνέδριο ήταν η κορύφωση κι η ανάπτυξη στο ανώτατο επίπεδο συλλογικής επεξεργασίας, ενός τρίμηνου προσυνεδριακού διαλόγου που διεξήχθη μέσα στα όργανα του Κόμματος. Βάση της προσυνεδριακής συζήτησης αποτέλεσε το προτεινόμενο (και δημοσιευμένο σε τρία μέρη) ντοκουμέντο της απερχόμενης Κεντρικής Επιτροπής, το οποίο εγκρίθηκε ομόφωνα από το σώμα. Επίσης, κατατέθηκαν στον προσυνεδριακό διάλογο υλικά από τις επιτροπές του Κόμματος, καθώς και κείμενα ελεύθερης συμβολής στη συζήτηση.
Σε μια κατάμεστη αίθουσα της ΕΣΗΕΑ, την Παρασκευή 31 Ιανουαρίου, έγινε η έναρξη των εργασιών του συνεδρίου με εισήγηση από τον γ.γ. του ΕΕΚ, σ. Σάββα Μιχαήλ. Aνένταχτοι αγωνιστές, εργάτες, άνεργοι, συνδικαλιστές, νεολαίοι, διανοούμενοι και καλλιτέχνες αλλά και αντιπροσωπείες οργανώσεων της ελληνικής Αριστεράς κι αναρχίας, τίμησαν την δημόσια έναρξη με την παρουσία τους. Γραπτοί χαιρετισμοί αναγνώστηκαν καθ’ όλη την διάρκεια των τριών ημερών. Από την Ελλάδα, το ΝΑΡ, το ΣΕΚ, η ΟΚΔΕ, η Ροσινάντε, η αναρχική συλλογικότητα της Πάτρας Δυσήνιος Ίππος. Από το εξωτερικό, οι σύντροφοί μας από το Εργατικό Κόμμα (PO) Αργεντινής, από το Κομμουνιστικό Κόμμα Εργαζομένων (PCL) Ιταλίας, από το Επαναστατικό Εργατικό Κόμμα (DIP) Τουρκίας, από την Μαρξιστική Εργατική Ένωση (MTL) Φινλανδίας, από το Κόμμα Εργαζομένων (ΡΤ) της Ουρουγουάης, την Εργατική Επιλογή (Option Obrera) Βενεζουέλας και από το Ρώσικο Κόμμα Κομμουνιστών (ΡΠΚ).

Η συζήτηση ξετύλιξε έναν πλούτο θέσεων και ιδεών, κατασταλαγμένων μέσα από την εμπειρία μιας χρονιάς ταξικών αγώνων και διεθνών επαναστατικών γεγονότων. Η κατανόηση του «που βρισκόμαστε;» και «που πάμε;» (τις γερές βάσεις της οποίας θεμελίωσε η κεντρική εισήγηση), ήταν το προαπαιτούμενο για το πέρασμα στο «τι να κάνουμε;». Η δυνατότητα συλλογικής απάντησης του σώματος στα τρία αυτά ερωτήματα, αναπτύχθηκε καθ’ όλη την διάρκεια του Συνεδρίου, και στις θεματικές συζητήσεις που ακολούθησαν, γύρω από την νεολαία, το εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα, το καθήκον επανίδρυσης της Τέταρτης Διεθνούς, την οργάνωση του επαναστατικού Κόμματος, και άλλα ζητήματα.
Η κρίση του καπιταλισμού, που εκδηλώνεται μέσα από τις διαλυτικές δυνάμεις της υπερχρέωσης, ύφεσης και αποπληθωρισμού, καταστρέφει την εργατική τάξη και τους λαούς. Όμως, δεν δεχόμαστε πως καμιά γενιά, τωρινή ή μελλοντική, είναι «χαμένη». Στην επερχόμενη σύγκρουση μεταξύ επανάστασης κι αντεπανάστασης, πρέπει να βγούμε εμείς νικητές, ανατρέποντας τον καπιταλισμό. Καθήκον που απαιτεί Κόμμα νέου Τύπου, το κόμμα της Διαρκούς Επανάστασης, και μια επαναστατική Διεθνή, την Τέταρτη Διεθνή. Σταθμό προετοιμασίας μας, αποτελεί η διοργάνωση της Ευρωπαϊκής Συνδιάσκεψης, στην Αθήνα, στις 29-30 Μαρτίου του 2014, αλλά κι η συμμετοχή μας στη Διεθνή Αντιφασιστική Συνδιάσκεψη της Βουδαπέστης στις 3 Απριλίου. Δεμένη με αυτές τις διεθνιστικές δράσεις, είναι και η διαμόρφωση της πολιτικής εκείνης πλατφόρμας διεθνούς πάλης κατά της ιμπεριαλιστικής ΕΕ, για την σοσιαλιστική ενοποίηση της Ευρώπης από τα κάτω και αριστερά, με εργατικούς λαϊκούς αγώνες, με την οποία, το ΕΕΚ μαζί με άλλες επαναστατικές δυνάμεις θα παρέμβουν στις επερχόμενες Ευρωεκλογές του Μαΐου 2014. Στη βάση αυτή θα παλέψουμε να δώσουμε απάντηση στο φλέγον ερώτημα: Με ποια κυβέρνηση, με ποιό κράτος, σε ποια Ευρώπη υπάρχει διέξοιδος από την κρίση;
Αναλυτικά τα συμπεράσματα κι οι αποφάσεις του 13ου Συνεδρίου του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος, μαζί και για τις εκλογικές μάχες της επομένης περιόδου, θα δημοσιοποιηθούν σύντομα, με την κυκλοφορία  ειδικού Πολιτικού Μανιφέστου.

Κ. Αποστολόπουλος