4 ΧΡΟΝΙΑ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Η μείωση των μισθών αύξησε… την ανεργία

Ως “βλαπτική” αναγνώρισε στις αρχές του τρέχοντος μήνα ο Άρειος Πάγος τη μονομερή επιβολή εκ περιτροπής εργασίας μίας ημέρας σε μεμονωμένο άτομο. Είχε προηγηθεί η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) τον περασμένο Ιούνιο, με την οποία δεν αναγνώριζε την ακύρωση του δικαιώματος της μονομερούς προσφυγής στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ).  

Οι αποφάσεις αυτές, θεωρούνται από τη Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας (ΓΣΕΕ) ότι “οπλίζουν” νομικά τους εργαζομένους στο να ακυρώσουν συμβάσεις εκ περιτροπής εργασίας και  να υπογράψουν κλαδικές συμβάσεις εργασίας που έχουν “παγώσει” εδώ και δύο τουλάχιστον χρόνια, οδηγώντας σε μαζικές και ατομικές συμβάσεις εργασίας. Γι’ αυτό και η διοίκηση της ΓΣΕΕ ενθαρρύνει μπαράζ προσφυγών στα κατά τόπους δικαστήρια για να προσβάλει τη “νομιμότητα” τόσο της εκ περιτροπής εργασίας, όσο και της ουσιαστικής κατάργησης του ΟΜΕΔ. Χωρίς να μηδενίζει κανείς και αυτά τα μέσα στα πλαίσια ενός εργατικού αγώνα, δεν μπορεί ταυτόχρονα να τα υπερτιμά σε συνθήκες όπου η μαζική ανεργία -μαζί και οι πιέσεις των καπιταλιστών για νέες περικοπές σε μισθούς και δικαιώματα των εργατών-  φαίνεται να επιμένει για τα επόμενα τουλάχιστον  2 – 3 χρόνια. Ήδη ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών (ΣΕΒ) ζητά ευθέως τη διευκόλυνση των ομαδικών απολύσεων, ενώ ο Σύνδεσμος Βιομηχάνων Βορείου Ελλάδας  (ΣΒΒΕ) ζητά δημοσίως 6ημερη εργασία και off the record την πλήρη κατάργηση του εθνικού κατώτατου μισθού.

Οι πιέσεις αυτές εντείνονται την ίδια στιγμή που έχει αποτύχει παταγωδώς η μνημονιακή στρατηγική στα εργασιακά του ιδιωτικού τομέα, σύμφωνα με την οποία οι μειώσεις μισθών – εργατικών δικαιωμάτων θα αυξήσει την απασχόληση, ιδίως των νέων…

Ποια ακριβώς κατάσταση έχει διαμορφωθεί στο εργασιακό τοπίο κατά την περίοδο 2010 – 2014, οπότε και εφαρμόστηκε ένα μπαράζ αντεργατικών μέτρων ;

Το 60% των κλαδικών συμβάσεων εργασίας δεν έχουν υπογραφεί μετά το 2012, σύμφωνα με τη ΓΣΕΕ.

Κατά την τελευταία ετήσια έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδας (ΤτΕ) “μειώσεις προέβλεψαν  οι κλαδικές  και ομοιοεπαγγελματικές συλλογικές συμβάσεις” οι οποίες υπογράφτηκαν και “αφορούσαν το 27,5% των μισθωτών του επιχειρηματικού τομέα”. Παράλληλα,  “από τα τέλη Οκτωβρίου του 2011 μέχρι τις αρχές Φεβρουαρίου 2014 υπογράφηκαν περίπου 1445 συλλογικές επιχειρησιακές συμβάσεις (409 το 2013). Οι συμβάσεις αυτές κατά κανόνα προβλέπουν πάγωμα των αποδοχών ή προς τα κάτω προσαρμογή τους κατά 10% – 40%.” Σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδας  “από τα τέλη του 2011 έως τα τέλη του 2013 οι μειώσεις μισθών μέσω επιχειρησιακών και ατομικών συμβάσεων αφορούσαν τουλάχιστον το 29% των μισθωτών του επιχειρηματικού τομέα.

“Μειώσεις αποδοχών μέσω μετατροπής συμβάσεων πλήρους απασχόλησης σε μερική ή εκ περιτροπής απασχόληση αφορούσαν αντίστοιχα το 8,4%” σημειώνεται από την ΤτΕ. Στο σύνολο των ασφαλισμένων του ΙΚΑ οι μερικώς απασχολούμενοι καταλαμβάνουν πλέον το 26,1% του συνόλου έναντι 17,1% που καταλάμβαναν το 2010. Πάνω από τους μισούς νέους ασφαλισμένους τον Απρίλιο του 2014 έχουν σύμβαση μερικής απασχόλησης.
Εξάλλου, το Φεβρουάριο μειώθηκε κατά 22% ο κατώτατος μισθός.

Έτσι το μοναδιαίο κόστος εργασίας στο διάστημα 2010 – 14 μειώθηκε κατά σχεδόν 20%, ξεπερνώντας κάθε στοχευμένη πρόβλεψη της τρόικας.

Οι δραματική μείωση των μισθών και η καταστρατήγηση των εργασιακών δικαιωμάτων κάθε άλλο παρά πέτυχε το στόχο της. Ποιος ήταν αυτός ; Το Μνημόνιο του Φεβρουαρίου του 2012, οπότε και επεβλήθησαν οι σημαντικότερες εργασιακές αλλαγές καθόλη την περίοδο 2010 – 14 ; “Θα δώσουμε μεγαλύτερη έμφαση στην εξασφάλιση μειώσεων στο ανά μονάδα κόστος εργασίας και στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, μέσω ενός συνδυασμού περικοπών των ονομαστικών μισθών και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων της αγοράς εργασίας. Μαζί με την εξάλειψη των αγκυλώσεων στις αγορές προϊόντων και υπηρεσιών, αναμένεται ότι θα μειώσουν το κόστος και θα διευκολύνουν την αναδιανομή πόρων προς εμπορεύσιμους τομείς, προς την αύξηση της ανάπτυξης προς μεγαλύτερη απασχόληση”.

Και τι έγινε από το 2012 έως και σήμερα ; Όταν αυτές οι γραμμές ψηφίζονταν από την ελληνική Βουλή, την 12η Φεβρουαρίου 2012, οι άνεργοι ανέρχονταν σε 1.070.724 (21,7%). Δυόμισι, περίπου, χρόνια, μετά και αφού το μοναδιαίο κόστος εργασίας μειώθηκε κατά 8,1% το 2012, κατά επιπλέον 8,1% το 2013 -σύμφωνα με τις μετρήσεις της Τράπεζας της Ελλάδας (ΤτΕ) και κατά 4, 4% το 2014 -σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ), οι άνεργοι έχουν φτάσει τους 1.242.219  (25,9%).  Συνεπώς το ποσοστό της ανεργίας έχει αυξηθεί κατά 4,2 ποσοστιαίες μονάδες.  Παράλληλα, όχι μόνο το 49,1% των νέων 15 – 24 ετών είναι σήμερα άνεργο, αλλά το 20,4% των νέων είναι χωρίς δουλειά και ταυτόχρονα εκτός συστήματος εκπαίδευσης ή κατάρτισης.

Δ.Κ.