8ο ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟ CAMPING ,ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ...

Στις 28 Ιουλίου, ολοκληρώθηκε το 8ο Μαρξιστικό Διεθνιστικό Camping του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος και της Οργάνωσης Επαναστατικής Νεολαίας.
Για 7 ημέρες, σε μια όμορφη τοποθεσία στον Αγιόκαμπο της Λάρισας και σε ένα λειτουργικό και φιλόξενο χώρο, μέλη αλλά και φίλοι του ΕΕΚ, συμβιώσαμε, συζητήσαμε, διασκεδάσαμε.
Κυρίαρχα όμως, η ετήσια κατασκήνωση του ΕΕΚ είναι θεωρητική και πολιτική εκπαίδευση. Για άλλη μια χρονιά, αποπειραθήκαμε συλλογικά και βασισμένοι στη μαρξιστική μέθοδο, να πάμε «ένα βήμα μπροστά», στην κατανόηση του τι ζούμε, τι πρόκειται αλλά και τι θέλουμε να ζήσουμε. Όλες οι δραστηριότητες μας ήταν με συνέπεια προσανατολισμένες σε αυτή τη κατεύθυνση, οι εισηγήσεις, οι συζητήσεις σε ολομέλεια και σε ομάδες, τα βραδινά workshops (όπως η συζήτηση για την Βιοεξουσία με την σ. Κατερίνα Μάτσα και την σ. Ελένη M., η προβολή βίντεο της ομιλίας του σ. Σάββα Μιχαήλ στην ΑΣΚΤ με τίτλο «Ένας περίπατος στο Γκεζί Παρκ με τον Μπλοχ, τον Μπένγιαμιν και τον Μπαντιού», αλλά και μια παρουσίαση για τα 75 χρόνια της 4ης Διεθνούς, από τους σ. Γιώργο Μητροβγένη και σ. Ερνέστο Αγγελή).
Κατά γενική ομολογία, η φετινή κατασκήνωση του ΕΕΚ και της ΟΕΝ, εκτιμάται ως εξαιρετικά επιτυχής.  
Καταφέραμε να αναδείξουμε ποιο είναι το πολιτικό στίγμα της εποχής που διανύουμε, μέσα από το οποίο απορρέει η αναγκαιότητα για την άμεση θεωρητική, πολιτική, πρακτική προετοιμασία της εργατικής τάξης και της πρωτοπορίας της στο ανώτερο επίπεδο, για την επαναστατική θύελλα που ήδη σαρώνει τον πλανήτη. Η φετινή κατασκήνωση έχει σίγουρα θέσει στέρεες βάσεις για μια ακόμη πιο βαθιά και συστηματική δουλειά.

Το στίγμα της εποχής: μια ποιοτική στροφή στην αντικειμενική κατάσταση

Βρισκόμαστε στο μέσο μιας καμπής στην αντικειμενική κατάσταση. Ζούμε το τέλος της περιόδου που εγκαινιάστηκε με την κατάρρευση της Lehman Brothers το 2007, και ένα νέο βάθαιμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης μετά τον Ιούνιο του 2013,.
Κάθε γωνιά της γης βυθίζεται στον οικονομικό όλεθρο και στην κοινωνική αναταραχή. Στην Ευρώπη -της οποίας καθρέπτη αποτελεί η ήδη καθημαγμένη Ελλάδα, με την πιθανότητα ενός Grexit να επανέρχεται σοβαρά- παρά τη λιτότητα και τα μνημόνια το πρόβλημα του χρέους χάσκει απειλητικό, ενώ κυριαρχεί μια τρομακτική ύφεση και ανεργία. Εντός ή εκτός ευρώ, η αποτυχία «διάσωσης» της Ελλάδας, συνιστά αποτυχία και αδυναμία της ίδιας της τρόικας και των εργαλείων της για να ελέγξει την κατάσταση.
Η πολιτική κρίση θεριεύει, όχι μόνο στην Ελλάδα, που μέσα στον Ιούνιο γνώρισε την πτώση της τρικομματικής κυβέρνησης, αλλά και σε Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία, Βουλγαρία κ.ο.κ. Η περίοδος διεθνούς «σταθερότητας» που ακολούθησε την περσινή απόφαση Ντράγκι (Ιούνιος 2012), έχει παρέλθει οριστικά.

Το στοιχείο αυτής της ποιοτικής στροφής (το οποίο κυριάρχησε σε ολόκληρο το camp και κυριότερα στην εισήγηση της 1ης ημέρας για την παγκόσμια κρίση, από τον σ. Σάββα Μιχαήλ) αντανακλάται στην χρεοκοπία της βασικής –ως τώρα- τακτικής διαχείρισης της κρίσης, δηλαδή στη παροχή τεράστιων όγκων χρήματος στην αγορά για την αντιμετώπιση της τραπεζικής κατάρρευσης και την υποτιθέμενη «αναθέρμανση» της οικονομίας. Συνολικά τα τελευταία χρόνια, έχουν πέσει στην οικονομία μόνο από τις ΗΠΑ 33 τρις δολάρια. Αποτέλεσμα: η γιγάντια διόγκωση των χρεών ολόκληρων κρατών, επιχειρήσεων, νοικοκυριών.
Τα βασικά σημεία-κλειδιά που σηματοδοτούν το τέλος αυτής της τακτικής είναι:
* Το χτύπημα του κώδωνα του κινδύνου από τον διοικητή της FED στις ΗΠΑ, Μπερνάνκε, για φρενάρισμα της παροχής ρευστότητας μέσω της τρίτης κατά σειρά Ποσοτικής Χαλάρωσης (85 δις δολάρια το μήνα για αγορά τίτλων, ομολόγων, μετοχών κ.λπ.).
* Η αντίστοιχη προειδοποίηση από την «Κεντρική Τράπεζα των Κεντρικών Τραπεζών», BIS, για την διακοπή κοψίματος χρήματος, βλέποντας το χρέος να εκτοξεύεται.
 * Αλλά και η απόφαση για διακοπή της ακατάσχετης διοχέτευσης χρήματος στην αγορά από τη Κεντρική Τράπεζα της δεύτερης οικονομίας του πλανήτη (για την Κίνα, είχαμε το προνόμιο μιας ζωντανής ανταπόκρισης από τον άρτι αφιχθέντα σ. Γιάννη Αγγέλη, στην εισήγηση της 2ης ημέρας).
Η Κίνα, από «ατμομηχανή» του παγκόσμιου καπιταλισμού, στο πλαίσιο της όξυνσης της παγκόσμιας κρίσης, μετατρέπεται σε ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να σκάσει. Λόγω μεγέθους κι ειδικού βάρους στην παγκόσμια οικονομία, οι συνέπειες θα είναι κοσμογονικές.
Στήριξε την βιομηχανική ανάπτυξή της στην υπερεκμετάλλευση της εργατικής της τάξης, για τη μαζική παραγωγή πάμφθηνων προϊόντων. Μόνο τα τελευταία χρόνια, η βιομηχανική «έκρηξη» συνοδεύτηκε με πάνω από 300.000 εργάτες να ζουν κάτω από το όριο επιβίωσης, ενώ προκάλεσε το θάνατο 100.000.000 από μόλυνση.
Εξακολουθεί να διατηρεί τα χαρακτηριστικά μιας σχεδιασμένης οικονομίας -προσαρμοσμένης στα συμφέροντα της κομματικής/κρατικής γραφειοκρατίας- με πάνω από το 50% του ΑΕΠ να προέρχεται από τον κρατικό τομέα και με τις διαφορές στον αριθμό των εργατών που απασχολούνται σε ιδιωτικό και κρατικό τομέα να είναι χαώδεις.
Η ελάττωση της ζήτησης των κινεζικών προϊόντων, λόγω της παγκόσμιας ύφεσης, κι η σημαντική επιβράδυνση της κινέζικης οικονομίας (κάθε πτώση του δείκτη ανάπτυξης κατά 0,1% σημαίνει επιπλέον 100.000.000 ανέργους), ανάγκασε το Κ.Κ. Κίνας με την Κεντρική Τράπεζα, να ρίξει, για αποφυγή κοινωνικών αναταραχών, τεράστια κεφάλαια σε εσωτερικές επενδύσεις, χρηματοδοτώντας κάθε δραστηριότητα. Αποτέλεσμα, η δημιουργία μιας τεράστιας φούσκας στην αγορά ακινήτων -με τα αδιάθετα σπίτια μόνο στο Πεκίνο να είναι τέσσερις φορές όσα είναι σε όλες τις ΗΠΑ- αλλά και μιας κολοσσιαίας τραπεζικής φούσκας, στο αστρονομικό ύψος των 6 τρις δολαρίων, ήτοι το 70% του ΑΕΠ. Μπροστά σε αυτή την καταστροφική εξέλιξη πάρθηκε η πρόσφατη απόφαση για τη διακοπή της πίστωσης.
Αλλά παραγωγή χωρίς πίστωση δεν μπορεί να υπάρξει. Ως απάντηση σε αυτή την ανάγκη, αναδύθηκε ένας μηχανισμός, μέσα από τον οποίο το κρατικό τραπεζικό σύστημα τιτλοποιεί σημαντικό κομμάτι των αποταμιεύσεων, σε τίτλους 3μηνης απόδοσης, δανείζοντάς τους σε «σκιώδεις» τράπεζες /ιδιωτικούς επενδυτικούς οργανισμούς που το ίδιο έχει στήσει, με επιτόκιο 6-7%. Στη συνέχεια, οι οργανισμοί δανείζουν τους τίτλους σε επιχειρήσεις και περιφερειακές κυβερνήσεις (που ελέγχουν μεγάλο τμήμα της κρατικής παραγωγής), πανάκριβα, με επιτόκιο ως και 12%. Το πρόβλημα μετακυλίεται κι επιστρέφει στο Κινεζικό Κράτος.
Κανένα εργαλείο ελέγχου και συγκράτησης αυτής της εκρηκτικής φούσκας δεν έχει η Κεντρική Τράπεζα. Τόνοι δυναμίτη έχουν μπει στα θεμέλια της κινέζικης οικονομίας, αλλά κι όλου του πλανήτη, με καπιταλιστές και γραφειοκράτες όπου γης να τρέμουν την στιγμή που ο γίγαντας, η κινέζικη εργατική τάξη, θα δείξει τα δόντια του.

Ο άξονας μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας (βασικός χρηματοδότης του Αμερικάνικου χρέους), δηλαδή ο ρυθμιστικός κανόνας της οικονομικής ζωής του πλανήτη τα τελευταία χρόνια, που ράγισε το 2007, τώρα έχει κομματιαστεί οριστικά.
Ο καπιταλισμός αυτοκανιβαλίζεται. Το μέσο ποσοστό κέρδους δεν αυξάνει παρά την τερατώδη αύξηση της εκμετάλλευσης. Το χρήμα δεν επενδύεται και δεν μετατρέπεται σε κεφάλαιο. Αντί να αυγαταίνει λιμνάζει, και γι’ αυτό αυτοκαταστρέφεται. To κεφάλαιο κινείται πλέον ενάντια στην ίδια του τη λειτουργία. Το ιστορικό του αδιέξοδο βάζει καθήκοντα μπροστά στην εργατική τάξη.
Αυτά όμως δεν είναι εθνικά. Είναι διεθνικά και παγκόσμια. Η έκρηξη των αντιφάσεων ενός συστήματος που βασίζεται στον παγκόσμιο καταμερισμό της εργασίας βάζει φωτιά στα πιο απόμακρα σημεία του πλανήτη.

Ο πλανήτης στις φλόγες

Το τέλος της προηγούμενης περιόδου της κρίσης, βρίσκει τον πλανήτη στις φλόγες. Δεν θα μπορούσαν να αποτελούν εξαίρεση τα BRICS, που για χρόνια αποτελούσαν «νησίδες» ανάπτυξης μέσα σε ένα υφεσιακό κόσμο. Η περσινή σφαγή στα ορυχεία της Μαρικάνα, απέδειξε πως η 20ετής «νηνεμία», κάτω από το καθεστώς Μαντέλα, έλαβε τέλος για τη Νότιο Αφρική (για την οποία μας δόθηκε ραπόρτο από τον σ. Latif Parker). Τώρα, οι εξεγέρσεις σε Βραζιλία και Τουρκία (για την οποία επίσης έδωσε ραπόρτο ο σ. Sefa από το DIP, Τούρκικο τμήμα της CRFI) αποδεικνύουν πως κάθε γωνιά του πλανήτη γίνεται έρμαιο της επαναστατικής δυναμικής της κρίσης.
Όλα τα βλέμματα όμως στρέφονται τώρα στη νέα φάση που έχει μπει η Αραβική Επανάσταση (για την οποία έγινε συζήτηση την 5η μέρα, με την εισήγηση του σ. Νίκου Τζιρή).
Κατά τη διάρκεια του camp, δολοφονήθηκε στην Tυνησία ο Μοχάμεντ Μπραχμί, ηγέτης της αντιπολίτευσης στη Τυνησία, και στέλεχος του Λαϊκού Μετώπου, από το ίδιο όπλο που τον Φεβρουάριο δολοφόνησε τον Σόκρι Μπελαΐντ. Η UCGT απάντησε με Γενική Απεργία, κάτι που είχε αρνηθεί να κάνει για τον φόνο του Μπελαΐντ.
Το κεφάλαιο της Αραβικής Επανάστασης παραμένει ορθάνοιχτο. Στην Τυνησία, κινητήρια δύναμη είναι η εργατική τάξη, με το ακροαριστερό κόμμα των Πατριωτών Δημοκρατών να συνιστά την πλειοψηφική δύναμη μέσα στην μαζικότατη UCGT, αρνούμενο να μπει σε οποιαδήποτε κυβέρνηση αστικών δυνάμεων. Το μέλλον της Τυνηζιάνικης Επανάστασης θα κριθεί κι από την αποφασιστικότητα των εργατών να απαντήσουν στη συνεχιζόμενη βία του κράτους και της κυβέρνησης του μουσουλμανικού Eνχάντα, των παρακρατικών δολοφονιών και του Σαλαφιστικού κινήματος, που με κάθε τρόπο προσπαθούν να καταστείλουν την επαναστατική κινητικότητα των μαζών.
Το χαρτί του Ισλάμ στην περιοχή, δεν έχει εξαντληθεί για τον Ιμπεριαλισμό. Όπως με την Αιγυπτιακή Επανάσταση, που στο όνομά της οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι στηρίχτηκαν για να αναρριχηθούν στην εξουσία, πριν κατρακυλήσουν κάτω από το βάρος της επαναστατικής αναζωπύρωσης και των ογκωδέστερων διαδηλώσεων στην Ιστορία. Τότε, ήταν ακριβώς η στιγμή που επενέβη ο στρατός, που «καρατομώντας» τον Μόρσι προσπάθησε να σώσει το αστικό κράτος. Εμφανίστηκε με το βοναπαρτιστικό πραξικόπημά του ως ισορροπιστής, κάτι που τέλειωσε με τη σφαγή 53 ανθρώπων μπροστά στο Προεδρικό Μέγαρο (πολύ πριν η σύγκρουση πάρει το γενικευμένο εμφυλιοπολεμικό χαρακτήρα που έχει σήμερα). Όσοι κινητοποιήθηκαν ενάντια στον Μόρσι δεν ήταν υπέρ του στρατού (αλλά κι όσοι κινητοποιούνται σήμερα ενάντια στο στρατό, δεν είναι υπέρ του Μόρσι). Εκτός από το μαζικό νεολαιΐστικο κίνημα Ταμαρόντ, που αποτέλεσε πρωταγωνιστή των εξελίξεων, κινητοποιήθηκαν όλες οι τάσεις του κινήματος. Ωστόσο, γεγονός είναι πως οι επαναστατικές δυνάμεις είναι ακόμα ισχνές.
Αυτό δεν σβήνει το γεγονός, ότι παρά τις αιματηρές περιπλοκές, η Αιγυπτιακή Επανάσταση είναι ακόμα ζωντανή, κατεβάζοντας μόλις πριν λίγες βδομάδες 30.000.000 στο δρόμο. Η ολοκλήρωση της επανάστασης δεν θα έρθει ούτε μέσα από το Ισλάμ, ούτε μέσα από το στρατό και την αστυνομία. Θα έρθει με την ανάδυση της ανεξάρτητης δύναμης της εργατικής τάξης στο ρόλο του ηγέτη των επαναστατημένων λαϊκών μαζών σε ολόκληρη την περιοχή. Γεγονός είναι, πως μια ολόκληρη περιοχή στον Αραβικό Κόσμο, βρίσκεται εκτός πολιτικού ελέγχου από οποιαδήποτε δύναμη, από την Τυνησία και την Αίγυπτο μέχρι τη Λιβύη, που μετά την Ιμπεριαλιστική επέμβαση θυμίζει το χάος του Ιράκ και του Αφγανιστάν. Μόνο η επανιδρυμένη 4η Διεθνής με τα επαναστατικά της Κόμματα, μπορεί να δώσει λύση στα αδιέξοδα που σπέρνει ο Ιμπεριαλισμός και η καπιταλιστική κρίση, στην περιοχή αλλά κι ευρύτερα.

Ο καπιταλισμός προετοιμάζεται – τώρα είναι η σειρά της εργατικής τάξης

Η εκρηκτική αυτή κρίση του διεθνούς καπιταλισμού, δεν αφήνει το αστικό κράτος αδιάφορο. Δεν πρέπει ν’ αφήνει ούτε τους επαναστάτες. Είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε πάνω στα φλέγοντα ζητήματα του Κράτους και της Επανάστασης, την 3η μέρα, με την εισήγηση του σ. Θόδωρου Κουτσουμπού.
Για τους επαναστάτες μαρξιστές, το κράτος δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά μια ταξική μηχανή καταπίεσης στα χέρια της άρχουσας τάξης, που δεν εκδημοκρατίζεται αλλά τσακίζεται. Η γέννηση του σύγχρονου αστικού κράτους έχει τις ρίζες της στη βίαιη πρωταρχική συσσώρευση του κεφαλαίου, δηλαδή στην πιο σκοτεινή και αιματοβαμμένη περίοδο της Ιστορίας. Ωστόσο, όσο κι αν το ταξικό περιεχόμενο ενός αστικού κράτους παραμένει εκ των πραγμάτων το ίδιο, οι μορφές που παίρνει είναι ιδιαίτερες και ποικίλλουν. Δεν αρνούμαστε τον προοδευτικό ρόλο που έπαιξε η αστική δημοκρατία στην πορεία της Ιστορίας, ούτε την εξομοιώνουμε με το φασισμό και τη δικτατορία. Όμως σήμερα, η αστική δημοκρατία έχει προ πολλού εξαντλήσει τον προοδευτικό της ρόλο κι έχει εκφυλιστεί, με την οξεία καπιταλιστική κρίση να την αναγκάζει να αμφισβητήσει τον ίδιο τον εαυτό της. Ενάντια στην άκριτη χρήση όρων όπως χούντα, φασισμός κλπ. θα πρέπει να αποσαφηνίσουμε τι έχουμε ν’ αντιμετωπίσουμε σήμερα: στην Ελλάδα, έχουμε ένα κράτος σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, με μια αστική δημοκρατία σε παρακμή. Η κυβέρνηση υποσκάπτει τον ρόλο του κοινοβουλίου, κυβερνώντας με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Όλες οι λαϊκές αντιστάσεις κι οι εργατικοί αγώνες αντιμετωπίζονται πλέον με απαγορεύσεις, επιστρατεύσεις, καταστολή. Ο νόμος του δημοκρατικού κράτους καταργείται, όχι όμως μέσα από τον «γύψο» των συνταγματαρχών, αλλά διαμέσου του ίδιου του νόμου, στα πλαίσια της ίδιας της νομιμότητας. Δημιουργούνται ζώνες ανομίας, όπου κράτος, αλλά και φασιστικό παρακράτος, δρουν ανενόχλητοι χωρίς κανένα απολύτως λαϊκό και δημοκρατικό έλεγχο πάνω στην έκνομη δράση τους. Από την περίοδο του «Αντι-δεκέμβρη» το κράτος προετοίμαζε το σημερινό του πρόσωπο: στρατιωτικοποιώντας την αστυνομία μέσα από τη δημιουργία νέων σωμάτων καταστολής (π.χ. ομάδα Δέλτα) αλλά κι ενισχύοντας, στον Άγιο Παντελεήμονα, την ασήμαντη ακόμα ναζιστική γκρούπα της Χρυσής Αυγής.
Ο φασισμός που έχει ορθωθεί σαν απειλή, θα τσακιστεί μόνο με την παράλληλη πάλη για το τσάκισμα του αστικού κράτους, δηλαδή με την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη, και τη δημιουργία ενός «κράτους που σβήνει», του τύπου της Κομμούνας.
Γι’ αυτό είναι απαραίτητη η προετοιμασία κι η ανάπτυξη της δράσης των καταπιεσμένων, σε όλα τα επίπεδα της ταξικής πάλης (τα οποία και είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε την 4η μέρα, με την εισήγηση του σ. Κ. Αποστολόπουλου.)
Η καταστροφή που βιώνει η εργατική τάξη έχει σαν κυρίαρχες μορφές της μια χωρίς προηγούμενο ανεργία και μια ταυτόχρονη ένταση της εκμετάλλευσής της. Μπροστά στις μνημονιακές καταστροφές που επιβάλλονται, η εργατική τάξη αντιδρά, δίνοντας τον τελευταίο χρόνο σπουδαίες μάχες, όπως στα ΜΜΜ, στα σχολεία, στην ΕΡΤ κλπ. Αγώνες, που ακόμα και ο αυταρχισμός των επιστρατεύσεων δεν κατάφερε να ανακόψει, παρά χρειάστηκαν οι προδοσίες της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Ακόμα και η Αριστερά των ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ, όταν δεν προδίδει ανοιχτά, είναι πολύ λίγη για να οδηγήσει τους εργάτες σε νίκες.
Οι προλετάριοι χρειάζεται να πάρουν τους αγώνες τους στα χέρια τους: δημιουργώντας ανεξάρτητα όργανα από την γραφειοκρατία, σε κάθε εργασιακό χώρο και γειτονιά. Συνενώνοντας όλες αυτές τις μορφές, και όλους τους καταπιεσμένους, εργαζόμενους κι άνεργους, ντόπιους και μετανάστες, σε κοινή δράση μέσα από Ανεξάρτητα Κέντρα Αγώνα, με τη ζωντανή συμμετοχή και πάλη ενός Επαναστατικού, Μπολσεβίκικου Κόμματος στο εσωτερικό τους. Στόχος, ο συντονισμός όλων των αγώνων στη κατεύθυνση οργάνωσης της Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας, για την ανατροπή της κυβέρνησης και κάθε αστικής κυβέρνησης, για το άνοιγμα του δρόμου στην εργατική εξουσία. Παράλληλα, δουλειά πρέπει να γίνει και στο επίπεδο της αντιμετώπισης των συνεπειών της κρίσης, μέσα από τη δημιουργία δομών αλληλεγγύης, που θα συνδέονται όμως με την πάλη για την κατάληψη της εξουσίας, διαχωριζόμενες και από τη φιλανθρωπία αλλά και από τη λογική των «νησίδων».
Εμπειρίες της τάξης μας, όπως αυτή της ΒΙΟΜΕ, ειδικά τώρα, που τα εργοστάσια βάζουν λουκέτο το ένα μετά το άλλο, πρέπει να εξεταστούν και να αξιοποιηθούν. Παλεύουμε για την κατάληψη των μέσων παραγωγής από τους εργάτες, στηρίζουμε κάθε τέτοιο εγχείρημα. Την ίδια στιγμή, δεν το αποσυνδέουμε από το ζήτημα της εργατικής εξουσίας, ως βασικής προϋπόθεσης για την πραγμάτωση του εργατικού ελέγχου και διαχείρισης της παραγωγής, σε ένα εργατικό κράτος.

Τα καθήκοντά μας

Τα συμπεράσματα του camping μαζί και τα καθήκοντα του ΕΕΚ, συμπυκνώθηκαν στο υψηλότερο δυνατό θεωρητικό επίπεδο, κατά το κλείσιμο, από τον σ. Σάββα Μιχαήλ.
Όπως έχουμε ξανατονίσει και σε προηγούμενα camping, ζούμε την αποσάθρωση της «Κοινωνίας των Ιδιωτών», και τον θάνατο του Homo Oeconomicus, από το 2007. Συνακόλουθα, το ίδιο το κράτος γνωρίζει μια διαλυτική κρίση των μηχανισμών του.
Κατά τον Γκράμσι, κράτος είναι η ηγεμονία της άρχουσας τάξης με την πανοπλία της καταστολής. Μόνη της η καταστολή δεν αρκεί, χρειάζεται κι ένα μίνιμουμ επίπεδο συναίνεσης με τις μάζες. Η παρακμή της ηγεμονίας εκφράζεται όταν το κράτος αδυνατεί να ενσωματώσει πολιτικά και πολιτισμικά τους από κάτω, όταν η καταστολή κυριαρχεί σε όλους τους μηχανισμούς άσκησης εξουσίας.
Η κοινωνική αποσύνθεση συμπυκνώνεται στο φαινόμενο της Χρυσής Αυγής -ως υποδοχέα και οργανωτή της αποσύνθεσης- και του Φασισμού, στον «θάνατο του ανθρώπινου μέσα στον άνθρωπο».
Αλλά από το στοιχείο της παρακμής, από την αποσύνθεση, δεν μπορεί να προκύψει ανασύνθεση. Δεν μπορεί ο Φασισμός να κάνει τον καπιταλισμό να ξανανιώσει. Δεν μπορούμε, αλλά ούτε και παλεύουμε να γυρίσουμε σε μια προηγούμενη φάση της παρακμής. Παλεύουμε για την καθολική ανθρώπινη χειραφέτηση, κι η ίδια η αποσύνθεση του καπιταλισμού μας οδηγεί σε μια ιστορική σύγκρουση μεταξύ επανάστασης κι αντεπανάστασης, μεταξύ Παλιού και Νέου.
Αλλά πως από το Τίποτα θα γίνουμε το Παν; Πως θα γίνει η Μετάβαση στο Νέο;
Με βάση τον Πλάτωνα, κάθε Πολιτεία είναι η ίδια μια μετάβαση, κι όχι μια πάγια κατάσταση. Το σημείο εκείνο, που θα μπορέσουμε να την διακρίνουμε σαν μια στιγμή μετάβασης, είναι και η αφετηρία για να μπορέσουμε να την αλλάξουμε.
Κάθε κοινωνία στο παρόν κουβαλάει μέσα της το παρελθόν της που δεν έχει πεθάνει για πάντα, αλλά ταυτόχρονα και το μέλλον, ως δυνατότητα στο σήμερα. Πατώντας στο παρόν –στο οποίο συμπυκνώνονται οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες του χτες και οι δυνατότητες του αύριο- πρέπει να υπερασπιστούμε το παρελθόν μας και την παράδοσή μας, από τη σκοπιά της διάσωσης αυτού που χάθηκε (επανάσταση ’41-’49, Πολυτεχνείο κλπ.) Η σύνδεση του παρόντος με το παρελθόν γίνεται διαμέσου της Άρνησης («Βάρκιζα τέλος»).
Η μετάβαση προχωρά μέσα από την κρίση του κεφαλαίου που αποσυνθέτει την κοινωνία. Για να ολοκληρωθεί πρέπει να έρθουμε σε ρήξη με όλες τις μορφές παρακμής, παλεύοντας για την καθολική ανθρώπινη χειραφέτηση, τον Κομμουνισμό. Μόνο μια καθολική τάξη μπορεί να φέρει σε πέρας αυτό το ιστορικό έργο, μια τάξη που θα βλέπει την «απεραντοσύνη των σκοπών». Δηλαδή, η εργατική τάξη μετατρεπόμενη σε πολιτική τάξη, «τάξη για τον εαυτό της», κι έτσι για ολόκληρη την κοινωνία. Μόνο η λειτουργία της ως καθολική τάξη, μπορεί να της εξασφαλίσει την ηγεμονία πάνω στην υπόλοιπη κοινωνία.
Αναγκαίος είναι ο ρόλος μιας επαναστατικής εμπροσθοφυλακής, ενός Κόμματος Μπολσεβίκικου Τύπου, ενός Κόμματος της Διαρκούς Επανάστασης, η συνένωση της φιλοσοφίας με την επαναστατική πρωτοπορία, και η δημιουργία της πολεμικής μηχανής που θα αγωνιστεί για την εκπλήρωση όλων των ανθρώπινων πόθων, για τον Κομμουνισμό του Απείρου…
Κ. Αποστολόπουλος

Νέα Προοπτική τεύχος#554# Σάββατο 31 Αυγούστου 2013