ΑΠΕΡΓΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΕΙΔΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ

Η απεργία του ΣΕΜΙΣΕΑ (Σωματείο Εργαζομένων σε Μονάδες Ιδρύματα και Σχολεία Ειδικής Αγωγής), στις 14 Οκτώβρη, αποτέλεσε μια προσπάθεια απάντησης του κλάδου, στα εξαιρετικά οξυμένα προβλήματα υποχρηματοδότησης των Φορέων. Αν αυτό συσχετιστεί με τη μη συμμετοχή των «φιλάνθρωπων» Δ.Σ. στην οικονομική ενίσχυση των Φορέων, μπορεί να αντιληφθεί ο οποιοσδήποτε, ακόμα και αν δεν βρίσκεται στο συγκεκριμένο κλάδο, την ανασφάλεια που ζουν οι εργαζόμενοι. Η μη καταβολή μισθών ξεκινάει από το δίμηνο, και μπορεί να φτάνει και τους 10 μήνες. Ταυτόχρονα, τα τελευταία δύο χρόνια, είναι πιο συχνό το γεγονός να κλείνουν Ιδρύματα, πετώντας στο δρόμο εκατοντάδες εργαζόμενους.
Δε μπορεί κανείς να μη βάλει στον προβληματισμό του, το γεγονός πως η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των Φορέων στην Ελλάδα είναι ιδιωτικού δικαίου, πράγμα που σημαίνει, πως η οικονομική επιβάρυνση των γονιών των παιδιών με νοητική υστέρηση, σύνδρομο ντάουν και αυτισμό, είναι δεδομένη.
Στην τελευταία απεργία, οι επιτελείς του Υπουργείου Εργασίας, αρνήθηκαν να συναντήσουν τους εκπροσώπους των οργανώσεων ΑμΕΑ, επιλέγοντας να βρεθούν στην «φιέστα» της παρουσίασης του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος στο Ζάππειο. Η πορεία κατευθύνθηκε στο Ζάππειο, απ’ όπου όλα τα κυβερνητικά στελέχη είχαν ήδη αποχωρήσει.
Σε αυτό το πεδίο πραγματικής κοινωνικής καταστροφής, και της μαζικής περιθωριοποίησης των ανθρώπων με νοητική υστέρηση, η πλειοψηφία του σωματείου, που πρόσκειται στο ΠΑΜΕ, επιλέγει να δίνει κυρίως μια μάχη οπισθοφυλακών, που μεταφράζεται σε διεκδικήσεις επιστροφής στους μισθούς του 2008, όπως ταυτόχρονα και των επιδομάτων των δικαιούχων. Αυτή η λογική, σε συνδυασμό με την απουσία έστω και ψηγμάτων ενιαιομετωπικής συμπεριφοράς, οδηγεί  σε υποχώρηση των συμμετεχόντων στο σωματείο.
Οι ζυμώσεις για μια νέα συσπείρωση στο χώρο, οφείλουν να απαντήσουν σε 5 καίρια ζητήματα: ποιος είναι ο αναγκαίος στόχος συνολικά για την ειδική αγωγή και το χαρακτήρα των ιδρυμάτων, τη στάση του κλάδου απέναντι στις κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις και τις κοινωφελείς οργανώσεις πολιτών που προωθεί η κυβέρνηση, τη στάση μας απέναντι στα προγράμματα ΕΣΠΑ που διαμορφώνουν καταστάσεις και επηρεάζουν τις συνειδήσεις των εργαζομένων, την παρουσίαση βασικών κριτηρίων μιας νέας συλλογικής σύμβασης του κλάδου την οποία έχει ανοίξει και η πλειοψηφία, και το τι προτείνουμε στους γονείς ειδικά σε ό,τι έχει σχέση όχι μόνο με την οικονομική αφαίμαξη που βιώνουν αλλά και σε σχέση με τη θέση των παιδιών μέσα στα ιδρύματα, που σε πολλές περιπτώσεις, αν όχι τις περισσότερες, αποτελούν τον «κράχτη» προσέλκυσης χορηγών.
Για αυτά τα ζητήματα θα παρουσιάσουμε τις θέσεις μας στο επόμενο φύλλο.
Υ.Γ. Στη συνέλευση της 28/9, η οποία και ψήφισε την απεργία της 14/10, κατατέθηκε το ψήφισμα στήριξης στην Αγγελική Κουτσουμπού, για την καταδίκη του παραλίγο δολοφόνου της Ποιμενίδη. Αλγεινή εντύπωση προκάλεσε, μερίδα των συναδέλφων του ΠΑΜΕ, που βλέποντας πως το ψήφισμα περνούσε παμψηφεί, έθεσε ερωτήματα του τύπου «πως ξέρουμε πως αυτά που λέει το ψήφισμα είναι ακριβή» ή «γιατί να αναγράφεται ονομαστικά ο αστυνομικός». Έπειτα από τις απαντήσεις που δώσαμε στη συνέλευση, οι μισοί συνάδελφοι, συμπεριλαμβανομένων και μελών του ΠΑΜΕ, κατέστησαν το ψήφισμα απόφαση της συνέλευσης, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους συναδέλφους που απείχαν από την ψηφοφορία.  
Ν.Π.