ΔΙΟΔΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ

Για όσους έχουν συμμετάσχει σε δεκάδες κινητοποιήσεις κατά της εκχώρησης των δημοσίων δρόμων σε τράπεζες κι εργολάβους με συνέπεια την εγκατάσταση σε όλη τη χώρα σταθμών διοδίων, μετωπικών και πλευρικών που ξεζουμίζουν το πενιχρό εισόδημα όσων μετακινούνται,  η κινητοποίηση στα διόδια του Μοσχοχωρίου της 31/7 των κατοίκων του Ριζόμυλου, Στεφανοβικείου και Βελεστίνου ήταν μια μεγαλειώδης κινητοποίηση της νεολαίας που είδε τρεις ανθρώπους της δικιάς της γενιάς να χάνονται στο δρόμο καρμανιόλα της Παλαιάς Εθνικής Οδού (ΠΕΟ) Βόλου-Λάρισας.
Λίγο νωρίτερα είχε τελεστεί τρισάγιο (είχαν κλείσει ήδη 9 μέρες) στο χώρο του τροχαίου ατυχήματος, μέσα σε μια συστάδα καλαμιών μεταξύ Ριζόμυλου και Στεφανοβικείου, όπου τα συντρίμια της σφοδρής σύγκρουσης ανακατεύονταν με τα συντρίμια των ανθρώπινων υπάρξεων, που άφησε πίσω του ένα θανατηφόρο τροχαίο από τα δεκάδες που έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια κατά μήκος της ΠΕΟ. Ο δρόμος έκλεισε για όση ώρα γινόταν η θρησκευτική τελετουργία μέσα σε κλίμα συναισθηματικής φόρτισης.  Πρόσωπα βουβά, χέρια σταυρωμένα, μάτια χαμηλωμένα, δάκρυα να τρέχουν χωρίς γογγυσμούς, να σκουπίζονται με όση ευλάβεια μπορεί να διατηρήσει κανείς μπροστά στην απώλεια της ζωής.
Αμέσως μετά δημιουργήθηκε το μεγαλύτερο κονβόι αυτοκινήτων προς τα διόδια Μοσχοχωρίου σε μια κινητοποίηση προγραμματισμένη από το Συντονιστικό των κατοίκων, ένα κονβόι χιλιομέτρων, που άνοιξε τα διόδια Μοσχοχωρίου για περισσότερο από μια ώρα.
Ένα πανό είχε μόνο τα ονόματα των χαμένων παιδιών, Ιωάννα, Κατερίνα, Φίλιππος. Ένα άλλο έγραφε Διόδια= Θάνατος, ενώ πολλοί κάτοικοι κρατούσαν αυτοσχέδιες μαύρες πένθιμες σημαίες.
Στην μεγαλύτερη κινητοποίηση που έχει γίνει σε τοπικό επίπεδο, παραβρέθηκαν τοπικοί παράγοντες και βουλευτές οι οποίοι μίλησαν για τα εκρηκτικά ζητήματα που έχουν προκύψει με την εγκατάσταση των διοδίων, την υπερφόρτωση του παλαιού εθνικού δικτύου, την εγκατάλειψη συντήρησής του.

Γιάννης Χατζηγιάννης