Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΦΕΡΚΙΟΥΣΟΝ

Το εξεγερσιακό κύμα που κλόνισε τις ΗΠΑ επί δύο βδομάδες κόπασε στις 25 Αυγούστου. Θυμίζουμε ότι τις διαδηλώσεις πυροδότησε η δολοφονία του 18χρονου αφροαμερικανού Μάικλ Μπράουν από τον λευκό αστυνομικό Ντάρρεν Ουίλσον, ένα ακόμη περιστατικό έκρηξης των υπόγειων αντιφάσεων που ποτέ δεν έσβησαν από τη ζωή της αμερικανικής δημοκρατίας.
Μετά την κήρυξη της πόλης σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης στις 16 Αυγούστου και την επέμβαση της Εθνοφρουράς, ο αφροαμερικανός Ντάνιελ Άισομ, πρώην διοικητής της αστυνομίας της επαρχίας του Σεντ Λούις, τοποθετήθηκε στην ηγεσία του Υπουργείου Δημόσιας Ασφάλειας του Μισούρι, σε μια κίνηση κατευνασμού των πνευμάτων.
Οι διαδηλωτές βρέθηκαν εξ αρχής αντιμέτωποι με τα βαριά εξοπλισμένα σώματα της αστυνομίας της πολιτείας του Μισούρι, της επαρχίας του Σεντ Λούις και της πόλης του Φέργκιουσον, σύμφωνα με το στρατιωτικοποιημένο πρότυπο που έχει επιβληθεί στη χώρα μετά την 11/9. Για άλλη μια φορά, όλες αυτές οι δυνάμεις κινητοποιήθηκαν για να καταστείλουν τις «ακραίες αντιδράσεις αυτών που εκμεταλλεύονται την ένταση των ημερών», σύμφωνα με τα λόγια του κυβερνήτη της πολιτείας του Μισούρι. Ποιοί ήταν αυτοί αλήθεια;
Η επαρχία του Σεντ Λούις απαρτίζεται από μερικές από τις φτωχότερες πόλεις των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου και του Φέργκιουσον, αλλοτινού αστικού κέντρου. Σήμερα, το 67% του πληθυσμού της πόλης αυτής είναι αφροαμερικανοί που ζουν στην αβεβαιότητα της φτώχειας και που μένουν ευκολότερα εκτός εργασίας και εκτός εκπαίδευσης.
Η  εκπροσώπησή τους σε πολιτικό επίπεδο είναι ανύπαρκτη, μάλιστα, μετά τη δικαστική συνταγματική τροπολογία του 2013, ολόκληρες ομάδες πολιτών στερούνται των πολιτικών τους δικαιωμάτων σε 15 πολιτείες, ανάλογα με το χρώμα του μητρώου τους, πράγμα το οποίο αποτελεί μεγάλο μειονέκτημα για τις φτωχές, «μαύρες» κοινότητες.
Αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι συνέρρευσαν από τις γειτονικές περιοχές για να ενώσουν τις φωνές τους με τους κατοίκους του Φέργκιουσον. Και αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι είδαν την εθνοφρουρά των ΗΠΑ να κινητοποιείται εναντίον τους, βαφτίζοντάς τους, με αυτόν τον τρόπο, «τρομοκράτες» που έπρεπε να παταχθούν. Άλλος ένας νεαρός αφροαμερικανός θα έπεφτε νεκρός στις 19 Αυγούστου από πυρά αστυνομικών, μερικά χιλιόμετρα έξω από το Φέργκιουσον.
Η δικαιολογία αυτοάμυνας που επιτρέπει στους αμερικανούς αστυνομικούς να αδειάζουν το ρατσιστικό τους μένος και τους γεμιστήρες τους πάνω στα σώματα και τα κεφάλια άοπλων θυμάτων είναι πραγματικά γελοία. Και τι κι αν απομακρύθηκαν δύο μεμονωμένοι μπάτσοι από τα σώματά τους, έπειτα από ρατσιστικές δηλώσεις στα μέσα; Αυτό δεν αλλάζει τη σύνθεση των σωμάτων αυτών, ουτε, κυρίως, τον ταξικό τους ρόλο, άρα δεν θίγει την ίδια την ύπαρξή τους και του συστήματος που τα εκτρέφει.
Διότι το ζήτημα εδώ δεν είναι μόνο φυλετικό, αλλά και βαθειά ταξικό. Η τοποθέτηση του Άισομ στο Υπουργείο Δημόσιας Ασφάλειας του Μισούρι, του μοναδικού αφροαμερκανού στο κυβερνητικό σχήμα της Πολιτείας, ηρέμησε προσωρινά την κατάσταση. Πρόκειται όμως για μια κίνηση παραπλανητική, αλλιώς, η διακυβέρνηση του πρώτου αφροαμερικανου προέδρου θα έπρεπε να είχε ήδη φέρει άλλα αποτελέσματα.
ΝΑΛ