ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΙ ΑΕΙ: ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΜΕ ΑΓΩΝΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

Η απεργία των διοικητικών υπαλλήλων του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου και του ΕΜΠ διανύει ήδη, τώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές, την 11η εβδομάδα.

Για 3 μήνες σχεδόν οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν μαχητικά τις διαθεσιμότητες και τις απολύσεις, κάνοντας τον αγώνα τους ένα οδόφραγμα για όλους τους εργαζόμενους.

Οι εργαζόμενοι ανέτρεψαν τις μεθοδεύσεις της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας του Δ.Σ. του Συλλόγου Εργαζόμενων στο ΕΚΠΑ που κυριαρχείται από τις δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού απορρίπτοντας προτάσεις για εκτονωτικές απεργίες. Με απαράμιλλη αποφασιστικότητα πήραν  αποφάσεις για 5θήμερες απεργίες διαρκείας περιφρουρώντας τες υποδειγματικά. Αδιαφόρησαν για τις ηττοπαθείς προτάσεις και τα διλήμματα του ΠΑΜΕ για αγώνα με ωριμότητα και… αποκλιμάκωση, ενώ άδειασαν τον κούφιο βερμπαλισμό του ΣΥΡΙΖΑ ανοίγοντας δρόμο όχι στις κοινοβουλευτικές αυταπάτες αλλά στον πανεργατικό ξεσηκωμό.

Η κυβέρνηση σε τέλμα

Η κυβέρνηση της ΝΔ ΠΑΣΟΚ, άλλοτε χρησιμοποιώντας διασπαστικές μεθοδεύσεις όπως η απογραφή των υπαλλήλων, άλλοτε με ωμές απειλές και δικαστικές διώξεις, άλλοτε με αναγγελία εισβολής των ΜΑΤ στις σχολές, προσπαθεί απεγνωσμένα να σπάσει τον αγώνα των διοικητικών υπαλλήλων των ΑΕΙ. Αδύναμη πρακτικά να λύσει το πρόβλημα, κάθε ενέργειά της το περιπλέκει περισσότερο. Μέρα την μέρα, βδομάδα την βδομάδα, το δίλημμα που της θέτει η απεργία αυτή είναι να αποδείξει την δύναμή της ή να παραιτηθεί. Ένα δίλημμα που της έγινε θηλιά στο λαιμό και την σφίγγει κάθε μέρα και περισσότερο. Η θηλιά αυτή μαζί με την κυβέρνηση θα συμπαρασύρει και την τρόικα.

Η δύναμη που έδειξε η κυβέρνηση σε προηγούμενους αγώνες δεν της εξασφάλισαν την νίκη. Αφού διαλύθηκαν με την βία και τα χημικά δεκάδες χιλιάδες αγανακτισμένοι της πλατείας Συντάγματος, το πρόβλημα επιβολής της πολιτικής της έμπαινε σε κάθε αγώνα που δινόταν από την εργατική τάξη και αμφισβητούσε την πολιτική της. Κάθε αγώνας δημιουργούσε τους όρους γενικευμένης αναμέτρησης. Καταστέλλοντας τους εργαζόμενους στις μεταφορές με την εισβολή των ΜΑΤ στο αμαξοστάσιο του Μετρό στις 25-01-2013, βρήκε ακέραιο μπροστά της το πολιτικό πρόβλημα στην απεργία των καθηγητών, τον Μάιο του ίδιου έτους, σαν ζήτημα όχι μιας απεργίας που αφορά έναν κλάδο αλλά σαν δίλημμα ζωής και θανάτου της πολιτικής της. Καταστέλλοντας και αυτήν την απεργία με την βοήθεια συνδικαλιστικής ηγεσίας της ΟΛΜΕ βρέθηκε στο ίδιο δίλημμα με το κλείσιμο της ΕΡΤ όπου εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι δήλωναν ετοιμότητα για πολιτικό αγώνα διαρκείας. Με το ίδιο τρόπο η απεργία των διοικητικών υπαλλήλων των ΑΕΙ αντί να είναι ένας ακόμη κλαδικός αγώνας δημιουργεί από την αρχή τους όρους για την ανατροπή κυβέρνησης και τρόικας.

Όλη αυτή η διαδικασία καθιστά αδύναμη την κυβέρνηση να επικρατήσει και την οδηγεί σε τραγελαφικές επιδείξεις δύναμης που δεν πείθουν κανέναν πια. Είναι αδύναμη να λύσει το πρόβλημα γιατί είναι αδύνατο αυτό το πρόβλημα να λυθεί στο πλαίσιο ενός συστήματος σε βαθιά κρίση. Η ταχύτητα με την οποία προωθεί την καταστροφή των εργαζόμενων καταστέλλοντας τις αντιστάσεις που εμφανίζονταν μοιάζει με την ταχύτητα που οι στρατηγοί του Χίτλερ σάρωναν την Σοβιετική Ένωση για να φτάσουν στον Στάλιγκραντ. Όλες οι επιμέρους νίκες τους ήταν ο απαραίτητος όρος για την οριστική συντριβή τους.

Ο αγώνας στην προοπτική της ανατροπής

Η απεργία αυτή έχει μετατραπεί σε κεντρική πολιτική μάχη. Έχοντας ξεκόψει από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία αποκάλυψε τις δυνάμεις που έχουν οι εργαζόμενοι. Απέδειξε πως ο αγώνας για την δουλειά και την ζωή μας μπορεί να υπάρξει μόνο ενάντια στον κυβερνητικό συνδικαλισμό και τους πολιτικούς συμμάχους του της κοινοβουλευτικής αριστεράς. Για πρώτη φορά μέλος προεδρείου Δ.Σ. εργαζόμενων καθαιρέθηκε από συνέλευση (23 Οκτωβρίου) και για πρώτη φορά ψήφισμα συνέλευσης (20 Νοεμβρίου) ξεκινάει με την φράση «απαγορεύει στο Δ.Σ. οποιαδήποτε ενέργεια…».

Η απεργία αυτή δεν έχει λύσει το ζήτημα της πολιτικής αναμέτρησης με την κυβέρνηση. Έχει όμως θέσει τους όρους για την λύση του. Αυτός ο αγώνας απέδειξε πως τα θεσμικά συνδικαλιστικά όργανα σαν την ΑΔΕΔΥ θα ήταν στην καλύτερη περίπτωση κλινικά νεκρά αν δεν αγκιστρώνονταν από αυτά οι πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή ο ΣΥΡΙΖΑ, νομιμοποιώντας έτσι την προδοσία τους. Στη θέση των «συντονισμών» από γραφειοκράτες και αποστεωμένα ρεφορμιστικά Δ.Σ. συνδικάτων και Ομοσπονδιών, για κάποια κοινά συνδικαλιστικά αιτήματα πρέπει να ανοίξει ο δρόμος σε συσκέψεις εργαζόμενων χωρίς διαμεσολάβηση και με στόχο μια προγραμματική συμφωνία με προοπτική και όραμα. Ένα όραμα που θα εμπνεύσει και θα γίνει η κινητήρια δύναμη για μια Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας που θα ρίξει την κυβέρνηση, θα διώξει την τρόικα, θα δημεύσει την εκκλησιαστική περιουσία και τις περιουσίες όσων καταχράστηκαν δημόσιο χρήμα, θα εθνικοποιήσει τις τράπεζες και θα σώσει τον λαό από τον λοιμό.
Σταθμοί στην εξέλιξη του αγώνα:

10 Σεπτέμβρη Συνέλευση: Ξεκινάει ο αγώνας με δύο 48ωρες. Αποφασίζεται δημιουργία απεργιακής επιτροπής. Αναστολή λειτουργίας του ΕΚΠΑ από την σύγκλητο.

18 Οκτωβρίου Συνέλευση: Απόφαση να μην απογραφεί κανείς και να κατατεθεί δήλωση αδυναμίας απογραφής ή οποιασδήποτε άλλης διοικητικής πράξης στο γραφείο της Απεργιακής Επιτροπής.

23 Οκτωβρίου Συνέλευση: Αποφασίζει την συνέχιση της απεργίας ως την Παρασκευή (25 Οκτωβρίου) και την προκήρυξη νέας πενθήμερης απεργίας (28 Οκτωβρίου- 1 Νοεμβρίου). Η συνέλευση αποφασίζει την καθαίρεση του Δ. Σακκάτου Γραμματέα του Συλλόγου και μέλους της ΠΑΣΚΕ γιατί υποστήριξε δημόσια την απεργοσπαστική απογραφή ενάντια στις αποφάσεις των προηγούμενων συνελεύσεων:

«Το μέλος του συλλόγου Δημήτριος Σακκάτος, κηρύσσεται  έκπτωτος από τη θέση του Γενικού Γραμματέα με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης, καθώς η στάση του, οι πράξεις του και η δημόσια (τηλεοπτική) τοποθέτησή του σήμερα το πρωί πριν τη Γενική Συνέλευση, υπονομεύουν ευθέως το συλλογικό αγώνα και την απεργία και βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με τα συμφέροντα του Συλλόγου και τις ομόφωνες αποφάσεις των προηγούμενων Γενικών Συνελεύσεων, τις οποίες είχε υπερψηφίσει και ο ίδιος.»

11 Νοεμβρίου Συνέλευση: Διαφορετικές προτάσεις από Δ.Σ. Συλλόγου Εργαζόμενων ΕΚΠΑ και Απεργιακής Επιτροπής. Το Δ.Σ. προτείνει 5θήμερη με αποκλιμάκωση, με άνοιγμα σχολών και τμημάτων με ευθύνη του εκπαιδευτικού προσωπικού. Η Απεργιακή επιτροπή προτείνει 5θήμερη  με το ίδιο πλαίσιο (ολοκληρωτικό κλείσιμο με καθολική περιφρούρηση χωρίς εγγραφές κλπ). Το ΠΑΜΕ πρότεινε αποκλιμάκωση με 48ωρες επαναλαμβανόμενες με εγγραφή των πρωτοετών.

Ψηφίζεται με μεγάλη πλειοψηφία το πλαίσιο της Απεργιακής Επιτροπής.

Επιδίδονται οι παραπομπές σε αργία όσων δεν απογράφηκαν. 276 εργαζόμενοι δεν απογράφηκαν.

12 Νοεμβρίου: Η σύγκλητος του ΕΚΠΑ αποφασίζει την έναρξη των μαθημάτων.

“Η Σύγκλητος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών στη σημερινή έκτακτη συνεδρία της 12ης Νοεμβρίου 2013, εκτιμώντας την εκρηκτική κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στους κόλπους του Πανεπιστημίου εξαιτίας του αυθαίρετου μέτρου της διαθεσιμότητας και της συνεχιζόμενης αδιαλλαξίας του Υπουργείου Παιδείας και αναλογιζόμενη παράλληλα την αγωνία χιλιάδων οικογενειών και των φοιτητών τους οι οποίοι μένουν αποκλεισμένοι από τα μαθήματά τους, καθώς και την αποστολή του Πανεπιστημίου ως ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος, αποφάσισε την έναρξη των μαθημάτων από Τρίτη 19 Νοεμβρίου 2013.

Προς τούτο καλεί το Διοικητικό Προσωπικό κατά τη Γενική του Συνέλευση, τη Δευτέρα 18-11-2013, να εξασφαλίσει την απρόσκοπτη πρόσβαση διδασκόντων και διδασκομένων στις αίθουσες διδασκαλίας.”

18 Νοεμβρίου Συνέλευση: Συμμετέχει στο προεδρείο ο απεργοσπάστης καθαιρεμένος Γ.Γ. του συλλόγου. Ομόφωνη πρόταση και απόφαση Απεργιακής Επιτροπής και Δ.Σ. για δύο 48ωρες μέχρι την Παρασκευή 22 Νοέμβρη, με συνέλευση την Τετάρτη 20 Νοεμβρίου. Το ΠΑΜΕ πρότεινε και πάλι εγγραφές πρωτοετών εισπράττοντας αποδοκιμασίες από αρκετά μέλη της συνέλευσης.

Την παραίτησή τους υπέβαλαν στον πρύτανη του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Θεοδόση Πελεγρίνη, όλα τα μέλη της Συγκλήτου του Ιδρύματος.

20 Νοεμβρίου Συνέλευση: απόφαση για απεργία μέχρι Παρασκευή 22 Νοεμβρίου και συνέλευση την ίδια ημέρα. Η απόφαση της συνέλευσης «απαγορεύει στο Δ.Σ. οποιαδήποτε ενέργεια για την καλύτερη εφαρμογή της ΚΥΑ.»
Την παραίτησή τους υπέβαλαν στον Πρύτανη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης τα μέλη της Συγκλήτου.

Όλο αυτό το διάστημα των 11 εβδομάδων, το Πανεπιστήμιο σύμφωνα και με την απόφαση των συνελεύσεων των εργαζόμενων, γίνεται κέντρο αγώνα «αποτελώντας ένα αγωνιστικό φόρουμ όλης της Πανεπιστημιακής Κοινότητας, των συνδικάτων και της κοινωνίας». Εκδηλώσεις, συντονιστικά, συσκέψεις, συνεντεύξεις τύπου με συμμετοχή συνδικάτων και εργαζόμενων από δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, απολυμένων κλπ είναι καθημερινά σχεδόν. Διαδηλώσεις πανεκπαιδευτικού και πανδημοσιοϋπαλληικού χαρακτήρα γίνονται κάθε εβδομάδα.

Κώστας Αβραμίδης