ΔΟΜΕΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

 

 

 

 

Διεκδικητικό κίνημα για υγεία, παιδεία, σίτιση, στέγαση

Μέσα στα 5 χρόνια μνημονιακής πολιτικής, χρόνια έντασης της καπιταλιστικής κρίσης και παρακμής, με την αύξηση της νοσηρότητας του πληθυσμού, την κατάρρευση των συστημάτων υγείας και παιδείας, με την απειλή απώλειας σπιτιών από εργαζόμενους οφειλέτες των τραπεζών, δημιουργήθηκαν διάφορες μορφές αντίστασης συνολικά ενάντια στην ανθρωπιστική καταστροφή. Κοινωνικά Ιατρεία και Φαρμακεία, επιτροπές ενάντια στις κατασχέσεις, ομάδες διανομής συσσιτίου, κοινωνικά φροντιστήρια.

Αυτές οι προσπάθειες δομών αλληλοβοήθειας και αλληλεγγύης είναι καρπός συγκρούσεων με τις κυβερνήσεις των προηγούμενων χρόνων, ενάντια στα μνημονιακά μέτρα κατεδάφισης του ΕΣΥ, διάλυσης της παιδείας, με τη διεκδίκηση του κοινωνικού δικαιώματος για δωρεάν υψηλού επιπέδου, χωρίς διακρίσεις, παροχή υπηρεσιών σε όλους, με συμμετοχή σε ανθρωπιστικές αποστολές (Γάζα, Κομπάνι), αντιρατσιστικά και αντιφασιστικά συλλαλητήρια.

Για το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα, αυτές οι δομές μπορούν και πρέπει να αποτελέσουν σημείο αναφοράς για την οργάνωση της κοινωνικής αλληλεγγύης. Να γίνουν τόποι έμπρακτης και καθολικής διεκδίκησης των δικαιωμάτων σε υγεία, παιδεία, σίτιση, στέγαση. Μπορούν και πρέπει να επαναθεμελιώσουν την έννοια της κοινωνικής φροντίδας σε νέες βάσεις, σε ρήξη με τις λογικές και τις πρακτικές της περιθωριοποίησης, του κοινωνικού αποκλεισμού και της φιλανθρωπίας.

Δεν υποκαθιστούν ένα ανύπαρκτο κοινωνικό κράτος, αλλά θέτουν τις βάσεις για τη δημιουργία ενός νέου, ριζικά διαφορετικού μοντέλου φροντίδας κοινωνικής πρόνοιας και προστασίας, θεμελιωμένου στη βάση της συλλογικότητας και της κοινωνικής αλληλεγγύης, ενάντια στην εμπορευματοποίηση της υγείας και της παιδείας, την απαξίωση και την αποξένωση των ανθρώπων.

Αυτές οι δομές δεν πρέπει και δε μπορούν να διεκδικούν το ρόλο διαχειριστή της κρίσης και της εξαθλίωσης, ιδιαίτερα στο χώρο της Υγείας, που τους ανατίθεται θεσμικά από τον υφυπουργό Υγείας, τοποθετώντας εκπρόσωπό τους στις επιτροπές εργασίας του Υπουργείου Υγείας. Αντίθετα πρέπει να λειτουργούν ως εργαστήρια παραγωγής μιας καινούργιας αντίληψης για τη φροντίδα του πληθυσμού, μιας νέας συλλογικής πρακτικής οργάνωσης των υπηρεσιών.

Για το Ε.Ε.Κ. βασική προϋπόθεση για να έχει υγεία, παιδεία, σπίτι και τροφή, ηλεκτρικό ρεύμα η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι, όλα τα καταπιεζόμενα και εκμεταλλευόμενα κοινωνικά στρώματα, είναι η μονομερής και χωρίς όρους διαγραφή του χρέους, η εθνικοποίηση των τραπεζών και των νευραλγικών τομέων της οικονομίας και η οργάνωσή της σε σοσιαλιστικές βάσεις με εργατική εξουσία. Όλες οι ανάγκες για τις οποίες πάλεψαν οι δομές αλληλεγγύης όλα αυτά τα χρόνια, δε μπορούν να χωρέσουν σε διαπραγματεύσεις, δεν μπορούν να ανθίσουν μέσα από συμβιβασμούς με τους τοκογλύφους δανειστές.

Τέτοια αγωνιζόμενα τμήματα (εργαζόμενοι του εργοστασίου της ΒΙΟΜΕ, καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών, διαθέσιμοι εκπαιδευτικοί και σχολικοί φύλακες, οι εργάτες των Τσιμέντων Χαλκίδας, πρωτοπόροι αγωνιστές Κοινωνικών Ιατρείων), στις αρχές του Απρίλη, διοργάνωσαν και συμμετείχαν στο Καραβάνι Αλληλεγγύης και Αγώνα, που ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη, και περνώντας από Λάρισα, Βόλο, Χαλκίδα, κατέληξε σε πορεία στην Αθήνα, ζητώντας δουλειά και ζωή, για να οργανώσουν την παραγωγή και την κοινωνία οι εργαζόμενοι και εκμεταλλευόμενοι. Ας δυναμώσουμε αυτό το ποτάμι αγώνα, και ας δώσουμε τη δυνατότητα ανάπτυξης ενός άλλου ρόλου των δομών αλληλεγγύης.