ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΙΤΟΤΗΤΑ, ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ, ΤΗΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΛΙΤΟΤΗΤΑ, ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ, ΤΗΝ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

NA AΓΩNIΣTOYME ΓIA TO ΔIEΘNH ΣOΣIAΛIΣMO!

Κοινή Απόφαση για το 2016 του Βαλκανικού Σοσιαλιστικού Κέντρου «Κριστιάν Ρακόφσκι» και της ιστοσελίδας RedMed

Mέρος τρίτο (τελευταίο)

Η άλλη Τρόικα: Το δράμα της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής

Η περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής (MENA) έχει γίνει το νευραλγικό κέντρο του κατακλυσμού ο οποίος έχει ξεσπάσει σε ολόκληρο τον κόσμο. Η Συρία, μια χώρα με επιφάνεια περίπου 200 χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα (70.000 τετραγωνικά μίλια) και πληθυσμό, πριν από την έναρξη του πολέμου, 23 εκατομμυρίων, έχει γίνει η σκηνή ενός πολέμου στον οποίο εμπλέκονται περισσότερες από 65 ξένες χώρες! [62 χώρες αποτελούν μέρος του αντι-ISIS συνασπισμού που σχηματίζεται από τις ΗΠΑ, κυρίως αραβικές και ευρωπαϊκές χώρες και επιπροσθέτως υπάρχουν η Ρωσία, το Ιράν και ο Λίβανος μέσω της Χεζμπολάχ, χωρίς να υπολογίζουμε τη σχηματισμένη από πολέμαρχους πολιτική οντότητα που ονομάζεται Ισλαμικό Κράτος υπό τον αυτόκλητο χαλίφη αλ Μπαγκντάντι.]

Οι τρεις κύριες τάσεις της εξέλιξης πρέπει να διατυπωθούν με σαφήνεια, προκειμένου να ξεκαθαρίσουμε αυτό που εκ πρώτης όψεως μοιάζει με μια χαοτική κατάσταση. Πρώτον, η καταστροφή που έχει ξεσπάσει στη Μέση Ανατολή είναι στενά συνυφασμένη με την επιθετικότητα και τις ιμπεριαλιστικές και σιωνιστικές επεμβάσεις στην περιοχή.

Περιοριζόμενοι μόνο σε γεγονότα που συνέβησαν τον 21ο αιώνα, μπορούμε να πούμε πως τίποτα δεν θα ήταν ίδιο στην περιοχή MENA χωρίς τον πόλεμο και την κατοχή του Αφγανιστάν (2001) και του Ιράκ (2003), χωρίς την ισραηλινή επιθετικότητα του 2006 εναντίον του Λιβάνου και το βομβαρδισμό το 2008 και το 2014 της Γάζας από το Ισραήλ, χωρίς τον ιμπεριαλιστικό βομβαρδισμό της Λιβύης το 2011, χωρίς τον εξοπλισμό και τη χρηματοδότηση των σουνιτικών θρησκευτικά σεχταριστικών και τακφίρι ομάδων στη Συρία μετά τον Σεπτέμβριο του 2011. Σε αυτήν τη βάση είναι εύκολα κατανοητό γιατί δεν πρέπει να υπάρξει καμία υποστήριξη στην ιμπεριαλιστική συμμαχία στον αγώνα της ενάντια στο ISIS ή ενάντια σε οποιεσδήποτε άλλες δυνάμεις στην περιοχή. Η σύγκρουση ανάμεσα στις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους, από τη μια πλευρά, και στις σεχταριστικές τακφίρι δυνάμεις από την άλλη, είναι ένας αγώνας ανάμεσα σε δύο κατάρες για τους λαούς της Μέσης Ανατολής. Oι δυνάμεις της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων δεν έχουν να επιλέξουν τον ένα ή τον άλλο αλλά να αναπτύξουν τη δική τους γραμμή αγώνα ενάντια και στους δύο. Ο ιμπεριαλισμός, και ειδικότερα ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ, δεν ήταν ποτέ τόσο αδύναμος και αναποτελεσματικός στη δράση του στην περιοχή, χωρίς καμία συνεπή και πειστική στρατηγική για την αντιμετώπιση των συνεπαγόμενων κινδύνων.

Δεύτερον, επωφελούμενες από το κενό που δημιουργήθηκε από αυτήν την αδυναμία του ιμπεριαλισμού, τρεις περιφερειακές δυνάμεις, η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και η Τουρκία υπό τον ισχυρό Ταγίπ Ερντογάν, είναι ολοφάνερα οι ηθικοί αυτουργοί μιας σουνιτικής-σιιτικής σύγκρουσης που απειλεί να μετατραπεί σε πόλεμο ευρείας κλίμακας. Αυτού του είδους ο θρησκευτικά σεκταριστικός πόλεμος, ένας πραγματικός εμφύλιος πόλεμος ολόκληρου του ισλαμικού κόσμου, δεν μπορεί παρά να προκαλέσει μαζικά το θάνατο και την καταστροφή σε όλη την περιοχή. Οι πόλεμοι δι’ αντιπροσώπου που έχει δει ο κόσμος διαδοχικά στο Ιράκ, ιδίως τα έτη 2006-2007, στο Μπαχρέιν το 2011, στη Συρία από τα τέλη του 2011 και στην Υεμένη για περίπου ένα χρόνο τώρα, έχουν πλέον υποχωρήσει σε σημασία. Aπό την αρχή του νέου έτους [2016] οι κύριες δυνάμεις πίσω από αυτήν την θρησκευτική σύγκρουση, η Σαουδική Αραβία και το Ιράν, άρχισαν να αντιμετωπίζουν ανοιχτά ο ένας τον άλλον μετά την εκτέλεση από το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας του σεΐχη Νίμρ Μπακρ αλ-Νίμρ, του σημαντικότερου σιίτη κληρικού στη Σαουδική Αραβία, επειδή βγήκε και καταδίκασε ανοιχτά τις πολιτικές του (Σαουδαραβικού) Βασιλείου, ιδίως την εισβολή στο Μπαχρέιν, με στόχο της καταστολή της εκεί επανάστασης το 2011-2012.

Η σουνιτική-σιιτική διαίρεση, που βασίζεται σε ένα ιδεολογικό-θεολογικό σχίσμα που είναι σχεδόν τόσο παλιό όσο και το ίδιο το Ισλάμ, είναι προς το παρόν μόνο η ιδεολογική έκφραση μιας υλικής σύγκρουσης συμφερόντων μεταξύ των δύο κρατών-εισοδηματιών και των αρχουσών τάξεών τους, που ζουν από το μίσθωμα γης που τους παρέχεται για τα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στο υπέδαφός τους. Η έκταση του προβλήματος γίνεται εύκολα κατανοητή αν θυμηθεί κανείς ότι η ανατολική επαρχία Κατίφ της Σαουδικής Αραβίας και του Μπαχρέιν είναι σημαντική πηγή εσόδων από την εκμίσθωση γης, όπου επίσης τυχαίνει να κυριαρχούν σιίτες, αλλά να κυβερνούν σουνίτες. Όταν το 2011 το Μπαχρέιν και ο σιιτικός πληθυσμός της Σαουδικής Αραβίας ενώθηκαν με τις υπόλοιπες εξεγερμένες αραβικές μάζες, αυτό προκάλεσε εφιάλτη για το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας, η οποία ήταν ήδη το βασικό κέντρο της αντεπανάστασης σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο. Η νέα αυτοαποκαλούμενη «Ισλαμική συμμαχία κατά της τρομοκρατίας», που ανακοινώθηκε πρόσφατα στο Ριάντ από το νέο ισχυρό άνδρα της Σαουδικής Αραβίας Μοχάμεντ Μπιν Σέλμαν, γιο του βασιλιά και πρίγκιπα αναπληρωτή του στέμματος, συγκεντρώνει 34 μουσουλμανικές χώρες, αλλά αποκλείει επιμελώς όλες τις χώρες με κάποιο βαθμό σιιτικής ή αλεβίτικης επιρροής. Αποτελεί έκδηλη ειρωνεία το ότι η ίδια η χώρα που ποζάρει ως ηγέτης του σουνιτικού ισλαμικού κόσμου, η χώρα που, εκτός από ξενιστής των ιερών τόπων του Ισλάμ, είναι μία από τις πλουσιότερες στον κόσμο χάρη στα αποθέματα πετρελαίου, έχει σήμερα, σε αυτήν την πολύ κρίσιμη συγκυρία, βαθιά οικονομικά προβλήματα, ως αποτέλεσμα της πτώσης της τιμής του πετρελαίου λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

Aυτός είναι ένας επιπλέον λόγος που εξηγεί γιατί ένας σεχταριστικός πόλεμος στη Μέση Ανατολή θα είναι πόλεμος για το μοίρασμα του τεράστιου πλούτου που παράγεται από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο μεταξύ των κυρίαρχων κλικών των χωρών αυτών. Aυτό είναι το μήλο της έριδος – η θεολογική διαίρεση εξυπηρετεί μόνο τη συγκάλυψη αυτών των συμφερόντων. Ωστόσο, επειδή οι μάζες -εκτός εάν πεισθούν για τη φύση αυτού του πολέμου- θα συμμετάσχουν στη σύρραξη στην πλευρά των αντίστοιχων δογμάτων τους, θα είναι ένα από τα πιο αιματηρά ξεκαθαρίσματα λογαριασμών στα παγκόσμια χρονικά του πολέμου.

Η θέση του Ταγίπ Ερντογάν στην εξίσωση αυτή είναι ζωτικής σημασίας να κατανοηθεί. Η Τουρκία είναι πιο προηγμένη από άποψη καπιταλιστικών οικονομικών δομών και διαμόρφωσης μιας αστικής τάξης, από όλες τις αραβικές χώρες. Η τουρκική αστική τάξη έχει εμφανίσει επεκτατικές τάσεις ήδη από την δεκαετία του 1990, όταν η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και των άλλων γραφειοκρατικά εκφυλισμένων εργατικών κρατών έδωσε την υπόσχεση για το άνοιγμα νέων γεωγραφικών εδαφών για το ολοένα και πιο φιλόδοξο κεφάλαιο της χώρας. Οδηγώντας στην κορυφή αυτού του κύματος, ο Ταγίπ Ερντογάν έχει βάλει σκοπό του να γίνει ο «Ράις» (ή ηγέτης) ολόκληρης της περιοχής MENA. Αυτό είναι που εξηγεί την εγκληματική πολιτική του ιδίου και του κόμματός του, την υποκίνηση εμφυλίου πολέμου στη Συρία, την αντιπαράθεση σουνιτικών δυνάμεων εναντίον της αλεβίτικης μειονότητας. Ωστόσο, η Τουρκία έχει τη δική της σύγκρουση με τη Σαουδική Αραβία στο πεδίο της Αιγύπτου, η πρώτη υποστηρίζοντας τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και η δεύτερη το δήμιο της Αδελφότητας, το Βοναπάρτη αλ Σίσι.

Οι ΗΠΑ δεν θα πρέπει να θεωρούνται ότι είναι αυτομάτως πίσω από τη Σαουδική Αραβία, επί μακρόν μείζονα σύμμαχό τους στην περιοχή, και την Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ. Στην πραγματικότητα, η εκτέλεση του αλ Nιμρ από το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας μπορεί να θεωρηθεί εν μέρει ως εκβιασμός προς τις ΗΠΑ να επιλέξουν πλευρά, δεδομένου ότι η πυρηνική συμφωνία με το Ιράν που υπογράφηκε τον Ιούλιο του περασμένου έτους συνάντησε απόλυτη εχθρότητα από το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας. Όσο για τον Ερντογάν, έχει τις δικές του προστριβές με τις ΗΠΑ για τους Κούρδους της Συρίας, τους οποίους οι ΗΠΑ θεωρούν ως έναν από τους πλέον χρήσιμους συμμάχους στο πεδίο της μάχης, ενώ η κυβέρνηση του AKP τους εκλαμβάνει ως απειλή, από τη στιγμή που η ηγετική δύναμη στο εσωτερικό της Συριακής Κουρδικής κοινότητας είναι υπέρ του PKK.

Έτσι, η μεγάλη τρέχουσα απειλή για την περιοχή ΜΕΝΑ προέρχεται από αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί η άλλη Τρόικα, αποτελούμενη από το Σαουδικό Βασίλειο, το Κατάρ και την Τουρκία.

Τρίτον, για πρώτη φορά από τότε που άρχισε ο εμφύλιος πόλεμος, εργάζονται τώρα διάφοροι παράγοντες, υπέρ μιας πολιτικής λύσης στο συριακό αδιέξοδο. Η Ρωσία έχει συνειδητοποιήσει ότι όσο περισσότερο συνεχίζεται το τέλμα, τόσο μεγαλύτερη είναι η απειλή της εξάπλωσης των τακφίρι τάσεων στο δικό της μουσουλμανικό πληθυσμό, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο λεγόμενο «εγγύς εξωτερικό» και μπορεί κάλλιστα να είναι πρόθυμη να θυσιάσει τον Μπασάρ αλ Άσαντ σε αντάλλαγμα γι’ αυτό που ονομάζεται «αστικό κράτος» στη Συρία, περίπου το ομόλογο του «κοσμικού καθεστώτος» στην αραβική πολιτική ορολογία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει να αντιμετωπίσει μία πανίσχυρη ροή αιτούντων άσυλο, η οποία ενδέχεται να προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερες τριβές δεδομένης της ανόδου του ρατσισμού σε όλη την ήπειρο, και είναι έτοιμη να βρει μια πολιτική λύση, έτσι ώστε να σταματήσει οριστικά αυτό το μεταναστευτικό ρεύμα. Οι ΗΠΑ είναι τώρα, αν εμπιστευθούμε τα λόγια του Ομπάμα, ακόμη περισσότερο ανήσυχες για το ISIS από ό,τι για τον Άσαντ και μπορεί να καταλήξουν να συμφωνήσουν σε ένα ανανεωμένο καθεστώς Μπάαθ, εάν απομακρυνθεί προσωπικά ο Άσαντ. Η θέση του Ιράν θα εξαρτηθεί από το ποιος θα επικρατήσει στην εσωτερική πολιτική, οι πιο φιλοδυτικοί μετριοπαθείς, συμπεριλαμβανομένης μιας πτέρυγας συντηρητικών που αντιπροσωπεύεται από τον σημερινό πρόεδρο Ρουχανί, ή οι αληθινά συντηρητικοί, οι οποίοι είναι ήδη αρκετά εχθρικοί προς την πυρηνική συμφωνία. Εάν κερδίσει η πρώτη πτέρυγα, που απολαμβάνει της υποστήριξης όλων εκείνων που έχουν να κερδίσουν από ένα άνοιγμα προς το Δυτικό καπιταλισμό, τότε το Ιράν θα αποσύρει τελικά την αμετακίνητη άρνησή του για την αποπομπή του Άσαντ.
Είναι στην πραγματικότητα η σουνιτική Τρόικα που θα προσπαθήσει να αποτρέψει μια πολιτική λύση στη Συρία. Έχουν επενδύσει τόσα πολλά στην πτώση του συριακού καθεστώτος, που θα είναι ολοκληρωτική ήττα για τους τρεις αυτούς, αν κάτι ανάλογο με το καθεστώς Μπάαθ μείον Ασάντ παραμείνει στην εξουσία. Έτσι, ένας ανυποχώρητος αγώνας ενάντια στο καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας και το σύστημα δυνάμεων που καθόρισε ο Ταγίπ Ερντογάν στην Τουρκία είναι ζωτικής σημασίας για το μέλλον των λαών της περιοχής. Ένας σουνιτικός-σιιτικός πόλεμος στη Μέση Ανατολή θα σημάνει καταστροφή για την περιοχή και γόνιμο έδαφος για τον Τρίτο Παγκόσμιο πόλεμο.

Η σωτηρία των λαών της περιοχής MENA έγκειται στην αναβίωση του πνεύματος της Αραβικής επανάστασης, της εξέγερσης του Γκεζί στην Τουρκία, των διαδηλώσεων της λεωφόρου Ρότσιλντ στο Ισραήλ, των σερχιλντάν των Κούρδων, της Ιντιφάντα των Παλαιστινίων, καθώς και ενός ανανεωμένου επαναστατικού κινήματος στο Ιράν. Απαιτεί τη συνένωση των δυνάμεων της εργατικής τάξης και της φτωχής αγροτιάς, των καταπιεσμένων εθνών και θρησκευμάτων, των καταπιεσμένων γυναικών και της άπορης νεολαίας, προκειμένου να δημιουργηθεί μια εναλλακτική λύση απέναντι στην αιμοδιψή επιθετικότητα της άρχουσας τάξης. Μόνο η διαμόρφωση μιας Σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής θα φέρει πραγματικά την ειρήνη και την ευημερία στα χρόνια προβλήματα που μαστίζουν τους λαούς της περιοχής.

Οικοδομήστε επαναστατικά κόμματα και μια Διεθνή!

Κανένας δεν μπορεί να έχει εμπιστοσύνη σε καμία από τις παραδοσιακές ηγεσίες ότι θα ξεπεράσουν τις καταιγίδες που ταράζουν τη γηραιά ήπειρο και τον κόσμο της Μεσογείου και θα σταματήσουν τη ραγδαία άνοδο των βάρβαρων τάσεων. Ούτε τα παλιά σταλινικά κόμματα, ούτε τα νέα δήθεν πλουραλιστικά κόμματα που επινοήθηκαν ως καταφύγιο από την χρεοκοπία του σταλινισμού, χωρίς σαφείς προοπτικές για το μέλλον, ούτε επίσης η σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη, ούτε ο μικροαστικός εθνικισμός Νασερικού τύπου στον αραβικό κόσμο, μπορούν να δώσουν απαντήσεις στα καυτά ερωτήματα της εποχής μας. Οι μεταμοντέρνες πολιτικές ταυτότητες ή η μεταμαρξική «ριζοσπαστική δημοκρατία», δημοφιλής σε ένα φάσμα κομμάτων πολύ διαφορετικού χαρακτήρα, που κυμαίνονται από το Ποδέμος στην Ισπανία ως το κύριο κουρδικό κόμμα HDP στην Τουρκία, είναι εντελώς άστοχες σε έναν κόσμο όπου η ταξική πάλη και ο ολοκληρωτικός πόλεμος όλο και περισσότερο λένε την τελευταία λέξη.

Αυτό που απαιτείται είναι ένα επαναστατικό κόμμα της εργατικής τάξης σε κάθε χώρα και μια διεθνής οργάνωση που να τα ενώνει για να δράσουν ως καθοδηγητικός φάρος στους περιφερειακούς, ηπειρωτικούς και παγκόσμιους αγώνες. Αυτό που χρειάζεται περισσότερο από ποτέ είναι να δοθεί ηγεσία στις μάζες μέσω διεθνιστικών κομμάτων, γαλουχημένων στις παραδόσεις του επαναστατικού μαρξισμού. Η επιτυχία μιας τέτοιας αποστολής είναι η τελική προϋπόθεση για να μπει τέλος στη βαρβαρότητα με τη δημιουργία του διεθνούς σοσιαλισμού, στη μια χώρα μετά την άλλη, στη μια περιοχή μετά την άλλη και στη μια ήπειρο μετά την άλλη.

20 Γενάρη 2016