ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΣΤΗΝ ΣΤΑΣΥ

Την Τρίτη 10/6 σε σύσκεψη των προεδρείων όλων των σωματείων της ΣΤΑΣΥ, σαν κεραυνός εν αιθρία, έπεσε η πρόταση ενοποίησης όλων των σωματείων της ΣΤΑΣΥ (μέσα σταθερής τροχιάς – Τραμ, Μετρό, ΗΣΑΠ) σε ένα νέο και ενιαίο σωματείο για όλους τους εργαζόμενους στους τρεις οργανισμούς. Η ενοποίηση των εταιρειών σε διοικητικό και λειτουργικό επίπεδο έχει προχωρήσει ήδη εδώ και δύο χρόνια, πλην όμως, το παρελθόν άφησε κληρονομιά στους εργαζόμενους επτά σωματεία που συνέχισαν να συνυπάρχουν με διαφορετικές διοικήσεις, διαφορετική σύνθεση ειδικοτήτων και διαφορετικές πολιτικές κατευθύνσεις. Οι οργανωμένες δυνάμεις της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας έχουν από χρόνια ελέγξει τις διοικήσεις και έχουν μοιράσει την επιρροή. Ξεχωριστή περίπτωση αποτελεί το ΣΕΛΜΑ που υπάρχει στο μετρό από την έναρξη λειτουργίας του μέσου και είναι το μεγαλύτερο σωματείο του χώρου.

Μια απρόσμενη πολιτική απόφαση της ΠΑΣΚΕ πριν τρία περίπου χρόνια, να εγκαταλείψει το ΣΕΛΜΑ παρόλο που είχε τον πλήρη έλεγχο, για να φτιάξει ένα νέο σωματείο στον χώρο που θα συμπεριλάμβανε όλους τους εργαζόμενους της ΣΤΑΣΥ και όχι μόνο του μετρό, προκάλεσε ακόμη πιο απρόσμενες εξελίξεις. Οι εργαζόμενοι χρεώνοντας στην ΠΑΣΚΕ και στην συγκυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με την ΝΔ, όλη την ευθύνη των συνεπειών των μνημονιακών και εφαρμοστικών νόμων για τις συγκοινωνίες, που γκρέμισαν μισθούς και δικαιώματα, αλλά και την ήττα των αγώνων των συγκοινωνιών που ξεκινούν από το 2010 – δεν ακολούθησαν. Η αποχώρηση των συνδικαλιστικών στελεχών της ΠΑΣΚΕ με μερικές δεκάδες αμετανόητους πιστούς, άφησε χώρο στην ανάπτυξη ανεξάρτητων σχημάτων και ελεύθερο πεδίο δράσης, πάνω στο οποίο αναπτύχθηκαν κάποιοι αγώνες με αποκορύφωμα την απεργία των εννέα ημερών τον Γενάρη του 2013. Δεν έχουμε την πρόθεση εδώ να κριτικάρουμε το πού οδήγησε εκείνη η απεργία, ούτε τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν, όμως είναι γεγονός ότι αποτέλεσε μια από τις σημαντικότερες στιγμές για το εργατικό κίνημα τα τελευταία χρόνια. Έθεσε προοπτικές για την ενοποίηση του κινήματος σε αγωνιστική κατεύθυνση και θα μπορούσε να προκαλέσει ανεξέλεγκτες εξελίξεις για την κυβέρνηση και την πολιτική της.
Η σημερινή πρόταση για ενοποίηση των σωματείων, της οποίας η πατρότητα ανήκει σε αυτούς που είχαν εγκαταλείψει το ΣΕΛΜΑ, σε συνεννόηση με την “συριζαία” Ένωση Εργαζόμενων ΗΣΑΠ, δεν θα ήταν αβάσιμο να θεωρηθεί ως μια “διορθωτική” κίνηση από την μεριά της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας των συγκοινωνιών, προκειμένου να αποκτήσει ξανά τον έλεγχο του ΣΕΛΜΑ. Την στιγμή μάλιστα, που ήδη έχουν ανακοινωθεί οι κυβερνητικές προθέσεις να ξανανοίξει η ατζέντα των συγκοινωνιών, προφανώς μετά τις καθαρίστριες, με νέες απολύσεις, διαθεσιμότητες και περικοπές. Δεν είναι περίεργο ότι οι εμπνευστές της πρότασης, πίσω από θριαμβολογίες για την “ιστορική” σημασία της συμφωνίας, αγωνιούν για την πρόοδο των διαπραγματεύσεων για την σύμβαση εργασίας που μετά την ενοποίηση των σωματείων θα δικαιούνται να έχουν λόγο – η σύμβαση με βάση τον νόμο υπογράφεται από το μεγαλύτερο σωματείο του χώρου. Οι ίδιες συνδικαλιστικές δυνάμεις στην ΟΣΥ (ΕΘΕΛ, τρόλεϊ) και στην ομοσπονδία σιδηροδρόμων του ΟΣΕ, υπόγραψαν αντίγραφα συμβάσεων εργασίας πανομοιότυπα με εκείνα της ΓΣΕΕ.
Επομένως, αν και επί της αρχής, κανένας δεν πρέπει να διαφωνεί με την ενότητα της εργατικής τάξης και την ενοποίηση εργασιακών χώρων, το πραγματικό ερώτημα είναι τί είδους πολιτική ενότητα ζητάμε. Ζητάμε ενότητα στην προοπτική της ανατροπής της αντεργατικής επίθεσης και της κυβέρνησης ή μια ενότητα στα πρότυπα της ΓΣΕΕ, της ταξικής συνεργασίας και του συμβιβασμού; Ενοποίηση σωματείων στις συγκοινωνίες ναι. Αλλά πώς και με ποιους όρους; Σε πολύ λίγο χρόνο θα έχουμε απάντηση.

Αλεξόπουλος Παναγιώτης
Μέλος του Δ.Σ. του ΣΕΛΜΑ