Η υποκρισία είναι η τέχνη της κυβερνητικής εξουσίας
του Κυριάκου Μουτίδη
Τίποτα δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ούτε η Pizza Fan ούτε το Χωριάτικο και τα Άττικα αρτοποιεία, πόσο μάλλον τα νέα για τον ιδιοκτήτη των coffee island. Ενώ το καλοκαίρι που μας πέρασε, ο ιδιοκτήτης των ψητοπωλείων “πιάτσα Καλαμάκι” βρέθηκε και αυτός σε ανάλογες καταστάσεις όπου οι κομπίνες με αχυράνθρωπους, τα φεσώματα και οι κλοπές των εργαζομένων και της εφορίας είναι η κανονικότητα. Οι αλυσίδες στην εστίαση δίνουν την εντύπωση πως είναι το ιδανικό περιβάλλον για κάθε είδους κομπίνα και λαμογιά, για μαφιόζικες πρακτικές και ξέπλυμα χρήματος. Το επαναλαμβανόμενο μοτίβο, δείχνει πως υπάρχουν – εσκεμμένα- θεσμικά κενά, που εύκολα τα εκμεταλλεύονται οι επιτήδειοι (και βέβαια όχι μόνο στην εστίαση).
Κόντρα στην συμπαιγνία των αφεντικών και στις επιλογές του κράτους τους, οι εργαζόμενοι πρέπει να αντιδράσουν άμεσα και να μην παραιτηθούν, να απαιτήσουν τους μισθούς και τα δώρα τους. Καμία απόλυση να μην γίνει ανεκτή όλοι οι εργαζόμενοι ενωμένοι. Επιτροπές εργαζομένων μαζί με τα σωματεία τους θα πρέπει να ελέγξουν τα πεπραγμένα των εργοδοτών, να ανοίξουν τα βιβλία των επιχειρήσεων και να τσεκάρουν τα νταραβέρια με την εφορία και τους “θεσμούς”. Ο αγώνας είναι μπροστά μας. Καμιά εμπιστοσύνη στους ειδικούς, το συνδικαλιστικό κίνημα αλλά και επιτροπές στήριξης τοπικές πρέπει να βοηθήσουν τους εργαζόμενους, η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας, εμάς των από κάτω. Ειδικά τώρα που μέσα σε αυτό το ζοφερό περιβάλλον που απειλούνται με ανυπαρξία πάνω από 5000 εργαζόμενοι και οι οικογένειές τους και χρησιμοποιούνται αδίστακτα σαν διαπραγματευτικά χαρτιά στα χέρια των κανιβάλων εργοδοτών και κυβερνητικών στελεχών ας θυμηθούμε…
Στους αγώνες του ΣΒΕΟΔ, -η Pizza Fan έχει σημαντικό μερίδιο σχεδόν από την αρχή της ύπαρξης του σωματείου-, ώστε οι εργαζόμενοι σε αυτήν να έχουν δικαιώματα και η εργοδοσία να τηρεί την εργατική νομοθεσία. Εργαζόμενοι διανομείς που διεκδικούσαν να ασφαλίζονται και να πληρώνονται σύμφωνα με τις πραγματικές ώρες και όχι με εικονικές συμβάσεις, αργά ή γρήγορα απολύονταν. Ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε τους αγώνες στην Pizza Fun Κυψέλης, Πειραιά, Σεπολίων, Γαλατσίου, Ν. Ιωνίας, Αγ. Παρασκευής και στα Ιωάννινα. Μπορούμε να πούμε συνοπτικά ότι οι λόγοι ποικίλλουν: από για μήνες απλήρωτους εργάτες, απολύσεις σε συναδέλφους επειδή διεκδίκησαν την ασφάλισή τους, παράνομες και καταχρηστικές απολύσεις λόγω συνδικαλιστικής δράσης, υποδηλωμένη εργασία και μη καταβολή δεδουλευμένων, δώρων, επιδομάτων και εξόδων κίνησης, έως και πλαστογράφηση αφεντικού που έβαλε τη δική του υπογραφή σε εικονική σύμβαση συναδέλφου. Οι εργαζόμενοι δικαιώθηκαν, όμως η Pizza Fun συνέχιζε τις λαμογιές της. Με κύριο υπαίτιο την αδιαφορία και την ανοχή των μηχανισμών του αστικού κράτους, η κατάσταση θα παραμένει ίδια, όσο η γνώμη των σωματείων και των εργαζομένων παραγκωνίζεται.
Έτσι είναι τουλάχιστον απαράδεκτο (εν γνώσει των αρχών) σε μια συνθήκη που ο μισθός έχει κατρακυλήσει και η ακρίβεια έχει απογειωθεί η μεγαλύτερη αλυσίδα πίτσας στην Ελλάδα να κλέβει ένσημα και δεδουλευμένα από τους εργαζόμενους και να κομπάζει για τα 100 και βάλε καταστήματά της. Ομοίως ακολουθούν πιστά πολλές μικρές και μεγάλες εταιρείες, αλυσίδες ή καταστήματα γειτονιάς, αυτό το επιχειρηματικό μοντέλο δεν είναι μόνο ελληνικό.
Σε μία χώρα όπου το κράτος θα σεβόταν στοιχειωδώς τον εργαζόμενο, θα είχε παρέμβει προ πολλού και θα είχε περιορίσει την εισφοροδιαφυγή και τη φοροδιαφυγή από την αδήλωτη και υποδηλωμένη εργασία. Το ίδιο κράτος είναι αμείλικτο σε όποιον χρωστάει ή καθυστερεί τη δόση του για το υπερχρεωμένο από τις τράπεζες σπίτι του. Η “εθνική ανάπτυξη” και το “καλό τής οικονομίας”, δεν περιορίζεται στην καταδίκη μας να εργαζόμαστε με τον χαμηλότερο μισθό στην ΕΕ, αναφορικά με την αγοραστική δύναμη και την ακρίβεια. Οι εργοδότες είναι άπληστοι και αχόρταγοι και το κράτος τους, τους ταΐζει με την υποτίμησή μας. Είναι απορίας άξιο πώς οι καταγγελίες των σωματείων θάβονταν από τις αρμόδιες κρατικές αρχές. Τόσα χρόνια που έκλεβαν τους εργαζόμενούς τους, τόσα χρόνια που εισφοροδιέφευγαν και φοροδιέφευγαν πού ήταν το υπουργείο και το κράτος; Γιατί σιωπούσαν, αδιαφορούσαν και δεν έδιναν σημασία στις καταγγελίες; Είναι εξοργιστικό που η εργοδοτική ασυδοσία και αυθαιρεσία , τα κλεμμένα ένσημα, δώρα, επιδόματα, τα αδήλωτα εργατικά ατυχήματα, οι εκδικητικές απολύσεις, δεν ήταν αρκετά να κινητοποιήσουν τον κρατικό μηχανισμό, ώστε να στρέψει το βλέμμα του σε αυτές τις επιχειρήσεις. Μάλλον είναι αδιάφορη η καταλήστευση του εργαζόμενου, αλλά η μείωση των φορολογικών εσόδων του κράτους, ήταν ο μόνος σοβαρός λόγος που κινητοποίησε τις αρχές, αν υποθέσουμε ότι αυτός είναι ο λόγος όπως μας λένε.
Η επιλογή της χρονικής στιγμής, μας παραπέμπει σε προεκλογικό πυροτέχνημα της κυβέρνησης και όχι σε συντονισμένη κίνηση ενάντια στην διαφθορά. Επτά χρόνια δεν έπραξε το παραμικρό, και λίγο πριν τις εκλογές, θυμήθηκε να κυνηγήσει το τέρας της διαφθοράς. Μόλις η εκλογική αυλαία πέσει, οι υποσχέσεις στον λαό θα πάνε περίπατο και τα κοράκια θα αναδιανέμουν τις θέσεις τους μέσα στην οικονομική και πολιτική ιεραρχία. Εξάλλου ακριβώς η διαφθορά και το σάπισμα αυτής της αστικής κυβέρνησης δημιουργεί τριγμούς και εντείνει τον πόλεμο μεταξύ των κομμάτων και κομματιών της δικτατορίας της ελίτ της χώρας. Ας μην ξεχνάμε πως αυτό είναι χαρακτηριστικό του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος και αυτός ο πόλεμος όλων εναντίον όλων τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό δεν έχει να ζηλέψει τίποτα μέσα στα ίδια τα ιμπεριαλιστικά και χρηματοπιστωτικά κέντρα από την Ελλάδα του Μητσοτάκη. Να πούμε ότι οι μεγαλύτερες λαμογιές είναι του πιο πλούσιου ανθρώπου του πλανήτη που γίνονται με την κρατική υποστήριξη της πιο υπερχρεωμένης χώρας του κόσμου και με δανεικά και αγύριστα που προέρχονται από το ξεζούμισμα του παγκόσμιου προλεταριάτου και των καταπιεσμένων λαών της γης.
Δεν υπάρχει υγιής ανταγωνισμός και η υποτιθέμενη ελευθερία της αγοράς παρά μόνο η εργοδοτική αυθαιρεσία με τις πλάτες του κράτους. Όσον αφορά τους ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων και τα «έργα» τους, αυτά είναι αποδεδειγμένα και γνωστά και είναι γεγονός ότι νόμιμο και παράνομο συμπλέκεται στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις, αρκεί να μην ξεπερνιούνται τα όρια της αλόγιστης κερδοσκοπίας, όμως η φανερή ή η «κρυφή» μαφιόζικη κερδοσκοπία είναι κυρίαρχη μέσα στον καπιταλισμό και ιδιαίτερα στην εποχή της κρίσης και σήψης του. Η κεφαλαιοκρατική λειτουργία έχει δείξει ότι σε καιρούς κρίσης και παρακμής η άρχουσα τάξη δεν διστάζει να θυσιάσει κάποια από τα πολιτικά και οικονομικά στελέχη της. Πρέπει να φαίνεται ότι όλα πηγαίνουν σωστά και ότι η εφορία που γδύνει τους μισθωτούς και ευνοεί τους μεγαλοκαρχαρίες δεν ανέχεται τους «παράνομους» επιχειρηματίες.
Η άρχουσα τάξη γνωρίζει ότι οι ταξικές αντιθέσεις και συνθήκες στην ελληνική κοινωνία είναι σε βαθμό τέτοιο ώριμες που ανά πάσα στιγμή μπορεί να γεννηθεί χώρος για ανυπακοή, αντίσταση και εξέγερση ειδικά μέσα σε ένα τέτοιο διεθνές περιβάλλον που μυρίζει μπαρούτι.
Τα επιχειρηματικά σκάνδαλα, οι φοροδιαφυγή εκατομμυρίων, το ξέπλυμα παράνομων εσόδων από εμπόριο “λευκής σαρκός” και άλλες θεάρεστες δραστηριότητες, είναι η εικόνα του καπιταλισμού και της κατά Μητσοτάκη οικονομικής άνθησης. Το μεγαλύτερο όμως ΣΚΑΝΔΑΛΟ είναι η ίδια η ύπαρξη αυτού του εκμεταλλευτικού καταπιεστικού και απαρχαιωμένου καπιταλιστικού συστήματος που απειλεί τον πλανήτη και την ανθρωπότητα με αφανισμό.