Απολογισμός του αγώνα των Κατειλημμένων Προσφυγικών
της Τρισεύγενης Βαρελά – Γιαννατσή
Ένα σημαντικό διήμερο οργάνωσε η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας στις 24 και 25 Οκτώβρη στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.
Το Σάββατο 24 Οκτώβρη έγινε παρουσίαση και ανάλυση του πολύμηνου νικηφόρου αγώνα, το ιστορικό του, τους άξονες που στηρίχθηκε, τις μεθόδους και την απεργία πείνας. Σημαντική ήταν η ενημέρωση για την επιλογή της απεργίας πείνας ως ισχυρό μέσο πίεσης προς όλες τις κατευθύνσεις. Ο αγώνας περιελάμβανε συμβολικές απεργίες πείνας, συγκεντρώσεις, πορείες, εκδηλώσεις, δράσεις αλληλεγγύης, διεθνιστικές καμπάνιες, παρεμβάσεις στους κρατικούς θεσμούς, ψηφίσματα και συλλογή υπογραφών. Πολύ σημαντικό κομμάτι, ήταν αυτό της νομικής και θεσμικής θωράκισης. Εξαιρετική η ενημέρωση από την νομικό που μίλησε για την υπεράσπιση των Προσφυγικών σε Ευρωπαϊκό επίπεδο και στον ΟΗΕ.
Την Κυριακή 25 Οκτώβρη η εκδήλωση συνεχίστηκε με ομιλίες από οργανώσεις, συλλογικότητες, δημοτικές κινήσεις, υγειονομικούς που κατέθεσαν την συμβολή τους στον αγώνα. Ο Πάνος Ρούτσι πατέρας του δολοφονημένου Ντένις στα Τέμπη παραβρέθηκε και μίλησε. Την εκδήλωση έκλεισε ο σύντροφος Αριστοτέλης Χαντζής παρουσιάζοντας τα επόμενα σχέδια της κοινότητας.
Η Προκήρυξη του ΕΕΚ που μοιράστηκε και παρουσιάστηκε στην εκδήλωση:
Ο Συλλογικός Αγώνας της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών, ΝΙΚΗΣΕ!
Σύντροφοι και συντρόφισσες, συναγωνιστές και συναγωνίστριες, το διήμερο διεξάγεται τις μέρες που ένας άλλος κόσμος γεννιέται! Ένας άλλος κόσμος οργανώνεται μέσα από το ελπιδοφόρο πνεύμα του μεγαλύτερου πανευρωπαϊκού επαναστατικού ανέμου και όχι μόνο, του 21ου αιώνα, με εκατομμύρια στους δρόμους της Γαλλίας, της Ισπανίας, του Βελγίου, της Πορτογαλίας, της Ιταλίας, της Αλβανίας, που διαδηλώνουν και συγκρούονται με τις κατασταλτικές δυναμεις και έχουν τρομάξει τις άρχουσες τάξεις.
Ήδη ο φόβος αλλάζει μεριά και φωλιάζει στις γραμμές των κυβερνήσεων της λιτότητας στην παιδεία, την υγεία, των κοινωνικών αναγκών και των δισεκατομμυρίων που δίνονται για στρατιωτικούς εξοπλισμούς στην Ευρώπη. Εδώ έχουμε μια κυβέρνηση που με τη θανατοπολιτική της, ποδοπατά ό,τι έχουμε κατακτήσει, δεμένη στο άρμα του Τραμπ και του Ντετανιάχου, των σφαγέων των λαών της Μ. Ανατολής και της γενοκτονίας των Παλαιστινίων. Αγωνιζόμαστε ενάντια στο φασισμό που δοκιμάζει να σηκώσει κεφάλι και εδώ και ενάντια στις προετοιμασίες για πολεμικά σφαγεία. Δεν μπορείς να είσαι Αντιφασίστας χωρίς να παλεύεις ενάντια στο επικείμενο Γ’ Παγκόσμιο με κίνδυνο πυρηνικού ολοκαυτώματος, που θα μας κάνει κρέας για τα κανόνια τους.
Ο Διεθνής χαρακτήρας της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών των 400 κατοίκων των ιστορικών κτιρίων, με τις 23 αυτοοργανωμένες δομές και 27 διαφορετικές εθνικότητες, είναι ο κόσμος που θέλουμε να ζήσουμε! Είναι ένας αγώνας που αναδείχτηκε ως κεντρικός, απέναντι στα σχέδια της κυβέρνησης. Ο πολύμηνος νικηφόρος αγώνας, από τις 5 Φλεβάρη 2026 με την εμβληματική απεργία πείνας του συντρόφου Αρίστου Χαντζή και αργότερα την 1η Μάη με την 2η απεργό πείνας Suzon Doppagne, έδωσε σε όλες και όλους μαθήματα ζωής! Μας έδειξε πώς κερδίζονται οι συλλογικοί αγώνες μέσα στις κοινότητες, μέσα στις γειτονιές, στην αφιλόξενη πόλη που ζούμε.
Το ΕΕΚ στάθηκε από την πρώτη στιγμή στο πλευρό των δύο απεργών πείνας, και ΜΑΖΙ στο συνολικό αγώνα που δόθηκε από την Κοινότητα. Η μεγάλη αγκαλιά σ’ αυτόν τον αγώνα από κομμάτια όλης της κοινωνίας, από συλλογικότητες, σωματεία, καλλιτέχνες, διανοούμενους, φορείς της εκπαίδευσης, δικηγόρους, οργανώσεις, ήταν η ΔΥΝΑΜΗ για να συνεχίζει την απεργία του επί 140 μέρες ο Αρίστος αλλά και μετά τη διακοπή της, ΔΥΝΑΜΗ στο μεταβατικό στάδιο προς την επανασίτιση με τη νοσηλεία του στις ΜΕΘ.
Τα Προσφυγικά δεν είναι απλά μια νησίδα μέσα στη πόλη. Έγιναν σημείο αναφοράς για πολλές συλλογικότητες που έκαναν τις συναντήσεις τους στο χώρο αυτό, για αγώνες με διαφορετικές αφετηρίες αλλά και κοινούς στόχους. Ενάντια σε ένα χρεοκοπημένο καπιταλιστικό σύστημα που μας καταπιέζει και καταστρέφει την ζωή. Με στόχο την ανατροπή μιας κανονικότητας που αν την αφήσουμε να κυλίσει, θα μας γεμίσει με αβάσταχτο πόνο, δυστυχία και εξαθλίωση, με φασισμό, πολεμικά σφαγεία και θα μας θάψει στα ερείπιά της.
Το πρώτο μάθημα που βγαίνει από όλον αυτόν το συλλογικό αγώνα ότι ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΑΞΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ! Το συλλογικό ήταν πάνω από το ατομικό. Το συλλογικό είναι το πρώτο, το κοινό, η κοινότητα αγώνα είναι πρώτη και ο μελλοντικός κόσμος για τον οποίο παλεύουμε και είμαστε έτοιμοι να δώσουμε την ζωή μας, αυτός ο κόσμος που η ζωή πραγματικά θα είναι ζωή και όχι επιβίωση, θα είναι ένας κόσμος όπου ο καθένας θα είναι μια ελεύθερη ατομικότητα όπου ο όρος για την ανάπτυξη όλων, θα είναι η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός και της καθεμιάς όπως είχε πει ο Καρλ Μαρξ! Δεν παλεύουμε για μια κοινωνία ισοπεδωμένη, της ομοιομορφίας και της αηδίας, σαν αυτή την οποία ζούμε αυτή τη στιγμή, μέσα στο καθεστώς του ψέματος και το καθεστώς της καταπίεσης και εξευτελισμού.
Ο κόσμος που ονειρευόμαστε, ο δικός μας κόσμος και όχι ο άκοσμος απάνθρωπος κόσμος στον οποίο βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή, είναι ο κόσμος της αλληλεγγύης, της ενσυναίσθησης, του νοιαξίματος του ενός για τον άλλο και την άλλη!
Ο αγώνας της κοινότητας, πρέπει να εξαπλωθεί και να αναπτυχθεί μαζί με την κοινωνία ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ! Απέναντι στον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό & τον φασισμό απαιτείται ένα ενιαίο ταξικό μέτωπο οργανώσεων της αριστεράς, της αντιεξουσίας, της αναρχίας μαζί με συλλογικότητες και άλλα κινήματα που αυτή τη στιγμή βρίσκονται στους δρόμους για το δικαίωμα στη ζωή! Τα ρυάκια των αγώνων μας, να γίνουν ποτάμια να τους πνίξουν. Ας ετοιμάσουμε μαζί με τους επαναστατημένους αυτού του κόσμου, την πανανθρώπινη ευτυχία σε μια πανανθρώπινη αταξική κοινωνία!
ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ (ΕΕΚ – Τροτσκιστές)