ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΤΗ ΒΙΟ.ΜΕ

  
Για ανεξάρτητη εργατική δράση χωρίς γραφειοκρατικούς εναγκαλισμούς

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η εργατική συνέλευση στην οποία καλούσε η πρωτοβουλία για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών την επόμενη μέρα της πορείας στη ΔΕΘ, Κυριακή 08/09/2013. Το κατειλημμένο εργοστάσιο της ΒΙΟ.ΜΕ. στο οποίο βρεθήκαμε για μια ανοικτή συζήτηση ήταν ο ιδανικός χώρος, επειδή ακριβώς συνδέει την καθημερινή πάλη για ζωή των εργαζομένων με το μεγάλο πολιτικό ζήτημα της εξουσίας.
Εκεί βρεθήκαμε μέλη της πρωτοβουλίας από διάφορες περιοχές της χώρας  καθώς και συνδικαλιστές και αγωνιστές από διάφορους εργασιακούς χώρους του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα καθώς και της τοπικής αυτοδιοίκησης, λαϊκές  συνελεύσεις, δομές και κοινωνικά ιατρεία – φαρμακεία.
Συγκεκριμένα, παρευρέθησαν, εκτός από τους εργαζόμενους της ΒΙΟ.ΜΕ.,  εκπρόσωποι από: το κοινό συντονιστικό επιτροπών και συντονιστικών Χαλκιδικής ενάντια στα μεταλλεία χρυσού, τα εργοστάσια της ΕΛΒΟ, ΛΑΡΚΟ, ΒΕΜΕΚΕΠ, ΕΛΙΝ ΒΙΟΚΑΥΣΙΜΑ, ΑΛΟΥΜΙΝΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΚΑΠΝΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΚΑΒΑΛΑΣ, την επιτροπή πολιτών Θέρμης, από τη Λαϊκή Συνέλευση γειτονιάς Aγ. νεκταρίου  (Ν.Ιωνίας Βόλου), το ΙΚΑ Βόλου, ΟΤΑ Βόλου, τους λογιστές Αθήνας, το σωματείο βιβλίου – χάρτου Θεσσαλονίκης, την ψυχική υγεία – ειδικής αγωγής στην Αθήνα, την πρωτοβουλία αλληλεγγύης εργαζομένων ΒΙΟ.ΜΕ και την πρωτοβουλία ΑΚΑΕ που ήταν και ο διοργανωτής σε συνεργασία με τους εργαζομένους της ΒΙΟ.ΜΕ.

Η συζήτηση άνοιξε με μια σύντομη εισαγωγή από το προεδρείο των εργαζομένων της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής όπου τονιζόταν η επιτακτική ανάγκη για άμεσο διαχωρισμό από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, το άνοιγμα προς όλες τις οργανώσεις που διατηρούν ανεξάρτητο ταξικό χαρακτήρα και τη δημιουργία ενός κλαδικού σωματείου βιομηχανικών εργατών.
Τον λόγο πήρε πρώτο το κίνημα ενάντια στην εξόρυξη χρυσού και μετά από μια σύντομη εισήγηση για την ιστορία των ορυχείων στη περιοχή αναφέρθηκαν οι διώξεις απλών κατοίκων της περιοχής που αγωνίζονται ενάντια στην καταστροφή της, την επιβολή ελέγχων DNA σε όλους και κυρίως στους εργαζόμενους των ορυχείων προκειμένου να δημιουργηθεί σχετική βάση δεδομένων.
Η κουβέντα συνεχίστηκε με ενημέρωση από τον εργασιακό χώρο της ΕΛ.Β.Ο., την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να ξεπουλήσει όσο ευκολότερα μπορεί. Οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας όντας τέσσερις μήνες απλήρωτοι χωρίς καμιά βοήθεια από την εργοδοσία και ακόμη λιγότερο από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, η οποία δημιουργεί συνεχώς ηττοπάθεια σπέρνοντας αυταπάτες και κούφιες ελπίδες. Η ΕΛ.Β.Ο. δεν είναι μόνο μια αμυντική βιομηχανία, έχει απίστευτες δυνατότητες οι οποίες αποκρύπτονται ιδιαίτερα μετά το χρέος των 110 εκ. ευρώ, που άφησε ο τελευταίος ιδιοκτήτης Μυτιληναίος με το δημόσιο να “προσπαθεί” να πάρει τα χρήματα.
Από την άλλη, σε μια άλλη εταιρία, όπου ο όμιλος Μυτιληναίου έχει τεράστια συμφέροντα, το Αλουμίνιο της Ελλάδος, το ίδιο “αφεντικό” “τρελάθηκε” κι ετοιμάζεται να φύγει. Λόγω της υπερπροσφοράς αλουμινίου παγκόσμια έχει πέσει ιδιαίτερα η τιμή ανά τόνο προϊόντος. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μπορεί να επιβιώσει η εταιρία μόνο εάν δοθεί ηλεκτρική ενέργεια δωρεάν προκειμένου να μειωθεί δραστικά το κόστος παραγωγής. Έτσι με το λεγόμενο πρόγραμμα “Μέλλον”  που δημιουργήθηκε γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο γίνεται προσπάθεια για μείωση κόστους 150 εκ. ευρώ ετησίως ,κάνοντας ευκόλως αντιληπτό ότι τα χρήματα θα βγούνε από τις τσέπες των εργαζομένων κι επειδή αυτό δεν αρκεί ,,γίνονται προσπάθειες για ξεπούλημα όσο – όσο.
Στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκονται οι εργαζόμενοι στη ΛΑΡΚΟ η οποία παράγει την μεγαλύτερη ποσότητα σιδηρονικελίου στην Ευρώπη έχοντας και μια εκ των καλυτέρων θέσεων παγκόσμια. Η εταιρία ιδιωτικοποιείται, πράγμα που σημαίνει πολύ χαμηλές αποζημιώσεις σε όσους αποχωρήσουνε, πολύ χαμηλούς μισθούς και δουλικές συνθήκες εργασίας σε όσους παραμείνουν και κανονικό ξεπούλημα μιας εταιρίας κρατικών συμφερόντων με κερδοφορία και γενικά δυνατότητες ανάπτυξης, ακολουθώντας κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο. Επίσης, τονίστηκε η αλγεινή εντύπωση που άφησε σε όλη την εργατική τάξη η απόφαση των εργαζομένων να καλέσουν εκπροσώπους της φασιστικής Χρυσής Αυγής στην τελευταία τους συνέλευση.
Στη συνέχεια το λόγο πήρε μέλος της επιτροπής πολιτών Θέρμης ανακοινώνοντας την ύπαρξη κοινωνικού ιατρείου και φαρμακείου σε μια συλλογική προσπάθεια να δίνεται καθημερινά βοήθεια σε ανθρώπους που εξαθλιώνονται συνεχώς χάνοντας ακόμη και τη στοιχειώδη και δεδομένη ιατρική περίθαλψη και φαρμακευτική αγωγή.
Από τη Λαϊκή Συνέλευση γειτονιάς αγ. Νεκταρίου (Ν. Ιωνίας Βόλου) τονίστηκε η ανάγκη σπασίματος του φόβου και του ατομισμού μέσω της συσπείρωσης με όλους όσους αγωνίζονται. Αλληλεγγύη, πάλη και οργάνωση, τα ισχυρότερα όπλα των εργαζομένων κι ένας τρόπος συλλογικής απάντησης τόσο στα καθημερινά προβλήματα όσο και στα μεγάλα πολιτικά ζητήματα που έχουμε μπροστά μας.
Από βιομηχανικούς εργάτες της Β΄ ΒΙ.ΠΕ. Βόλου ειπώθηκε ότι σε κάποιες περιπτώσεις υπάρχει ταξική συνείδηση σε άλλες όχι, ενώ παρατηρείται το φαινόμενο να υπάρχει ενότητα χωρίς ταξική συνείδηση. Οι μειώσεις μισθών κι οι απολύσεις, συγχρόνως με τη καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, είναι καθημερινό φαινόμενο. Πρέπει να γίνει ανοικτός αγώνας ενάντια σε όσους εργάζονται για την εξουσία της άρχουσας τάξης από όπου κι αν προέρχονται. Η ανάγκη για ένα σύνθημα που να αφυπνίζει και να κινεί τους εργαζομένους σε κοινούς αγώνες είναι περισσότερο επιτακτικό από ποτέ άλλοτε.
Εργαζόμενος των ΟΤΑ Μαγνησίας τόνισε την ανάγκη για σύνδεση δημόσιου με ιδιωτικό τομέα, κοινούς αγώνες και οργάνωση της Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας. Η απάντηση της εργατικής τάξης θα πρέπει να είναι “εμείς ή εσείς” και θα πρέπει να είναι αμείλικτη.
Από εργαζόμενο του ΙΚΑ Βόλου μπήκε το ζήτημα της σύνδεσης όλων των επιμέρους αγώνων σε ένα άλλο, μεγάλο κι ενωτικό, που θα συνδέει όλους τους κλαδικούς κι όλα τα επιμέρους ζητήματα. Οργάνωση της Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας τώρα ! Δεν μπορεί ο αγώνας να μετατεθεί για το προσεχές ή απώτερο μέλλον. Πρέπει να γίνει τώρα καταστρέφοντας όλους τους δεσμούς των εργαζομένων με την συνδικαλιστική γραφειοκρατία των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ καθώς και του ΠΑΜΕ που μιλά χωρίς να πράττει.
   Η πρωτοβουλία αλληλεγγύης εργαζομένων ΒΙΟ.ΜΕ. ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τη σχετική συζήτηση για οργάνωση της Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας θέτοντας την ανάγκη για συντονισμό των σωματείων βάσης και άμεση δημοκρατία σε αυτά.

   Η διοργάνωση της συνέλευσης σε ένα κατειλημμένο από τους εργάτες εργοστάσιο είναι πολύ θετικό κι ενθαρρυντικό  στοιχείο για τους επερχόμενους αγώνες. Η καταστροφή της κοινωνίας, οι απολύσεις κι η συνεχής καταστροφή, ο κανιβαλισμός για χάρη των τραπεζών και των χρηματιστηρίων πρέπει να σταματήσει τώρα ! Δεν είναι ζητήματα επιβίωσης αλλά της ίδιας της ζωής. Οι ιδιωτικοποιήσεις δεν γίνονται πλέον για την παραγωγή πρόσθετης υπεραξίας αλλά για να βουτήξουν όσα περισσότερα μπορούν. Σε αυτό οι κυβερνητικοί συνδικαλιστές παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο παραδίνοντας την εργατική τάξη στα νύχια της κυβέρνησης. Δεν υπάρχουνε κλαδικά ζητήματα, είναι όλα πλέον πολιτικά. Θα δοθεί άμεση απάντηση ή θα τα ξεπουλήσουν όλα. Η ανάγκη για δημιουργία ανεξάρτητων κέντρων αγώνα παντού είναι απόλυτη.
Το ίδιο άμεση αλλά και επαναστατική θα πρέπει να είναι κι απάντηση στο τι γίνεται με το χρέος .
Η εργατική τάξη πρέπει να σταματήσει να πληρώνει το χρέος των καπιταλιστών άμεσα. Είναι η στιγμή που η κρίση εξουσίας σε συνδυασμό με την πολιτική κρίση απαντώνται μόνο με το σύνθημα της πάλης για εργατική εξουσία και ρύθμιση της παραγωγής σύμφωνα με τα λαϊκά συμφέροντα.
Λέγεται από διάφορους υποταγμένους συνδικαλιστές, αλλά και από μια μεγάλη μερίδα της αριστεράς, ότι για να οργανωθεί ένας αγώνας πρέπει να υπάρχουν τα μέσα. Εννοούν τους εργαζόμενους στο πλευρό τους, πράγμα ακατανόητο, αφού πλέον γίνεται πολύ αντιληπτός ο ρόλος τους μετά από αμέτρητες απεργιακές τουφεκιές τον καιρό των μνημονίων. Παράλληλα περιμένουν να οργανώσουν στρατό εξαθλιωμένων και πεινασμένων εργατών, έρμαιων στα χέρια και τις ορέξεις όσων δίνουν ξεροκόμματα, ξεχνώντας ότι πρώτα πρέπει να θέτεις τον στόχο κι ύστερα να παλεύεις για τη δημιουργία της απαραίτητης οργάνωσης.

    Συνοπτικά λοιπόν και ουσιαστικά τα ζητήματα που τέθηκαν στη συνέλευση είναι τα παρακάτω :

Τι πρέπει να κάνουμε
Πως θα οργανωθούμε για να απαντήσουμε μαζικά στη ταξική γενοκτονία που συντελείται
Πως θα σπάσουμε το φόβο των εργαζομένων και τις αυταπάτες τους
Πως θα αναπτύξουμε ακόμη περισσότερο την αλληλεγγύη μας
Πως θα απαντήσουμε στην όλο και πιο βίαιη καταστολή του κράτους σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης
Πως θα διαμορφώσουμε συνθήκες κεντρικής οργάνωσης πάλης για εργατική εξουσία που θα οργανώσει τη παραγωγή βάσει των συμφερόντων της πλειοψηφίας, ενάντια στην ολιγαρχία και τον υποταγμένο συνδικαλισμό.

   Αυτά θα πρέπει να συζητάμε συνεχώς και να ψάχνουμε τις λύσεις και τις απαντήσεις πέρα από τα στενά όρια του συστήματος που θρέφει την υποταγή στο κατεστημένο της άρχουσας τάξης.

Εμείς παράγουμε τα πάντα, σε εμάς ανήκουν όλα ! Το μόνο που δεν μας ανήκει είναι το χρέος τους !

Κάτω ο κυβερνητικός συνδικαλισμός ! Οι αποφάσεις στις συνελεύσεις !

Σπύρος Μανώλης
Σπινάκας
Μέλος της πρωτοβουλίας για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών στη Μαγνησία

 

τεύχος#555# Σάββατο 14 Σεπτεμβίου 2013