Γαλλία: «Κίτρινα Γιλέκα» Το ηφαίστειο της λαϊκής οργής ενεργοποιείται ξανά

 

Σε εξέλιξη βρίσκονται οι κινητοποιήσεις του κινήματος «κίτρινα γιλέκα» στη Γαλλία ενάντια στη χειροτέρευση του βιοτικού επιπέδου του λαού αλλά και με αίτημα την άμεση παραίτηση του προέδρου Mακρόν. Οι κινητοποιήσεις ξεκίνησαν το Σάββατο 17 Νοεμβρίου, με διαδηλώσεις, αποκλεισμούς μεγάλων οδικών αρτηριών και άνοιγμα διοδίων από διαδηλωτές, μπλοκάρισμα διϋλιστηρίων στην επαρχία και σε μεγάλες πόλεις. Η εταιρεία πετρελαίου Total ανακοίνωσε ότι 75 από τα 2500 πρατήρια βενζίνης έχουν στεγνώσει λόγω του αποκλεισμού από τα «κίτρινα γιλέκα». Από την αρχή οι διαδηλώσεις πήραν αντικυβερνητικό χαρακτήρα. Στις 17 και 24 Νοεμβρίου χιλιάδες διαδηλωτές κραύγαζαν «Μακρόν παραιτήσου». Το Σάββατο 1/12, στο Παρίσι, η μεγάλη διαδήλωση κατέληξε σε άγριες συγκρούσεις με την Αστυνομία με επίκεντρο την πολυτελή λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων και τη γύρω περιοχή. Οι διαδηλωτές έστησαν οδοφράγματα, έσπασαν πολυτελή μαγαζιά, έκαψαν αυτοκίνητα και ακόμα μπαχάλεψαν το μνημείο της Αψίδας του Θριάμβου. Υπήρξαν μάχες σώμα με σώμα διαδηλωτών και αστυνομικών. Η Αστυνομία απάντησε με ένα βομβαρδισμό από δακρυγόνα, εμπρηστικές χειροβομβίδες και κρότου λάμψης και υδροφόρες αύρες. Δεκάδες τραυματίστηκαν και πραγματοποιήθηκαν πάνω από 400 συλλήψεις. Αλλά η εξεγερτική κατάσταση φαίνεται ν’ απλώνεται και σε άλλες χώρες. Δυναμικές διαδηλώσεις έλαβαν χώρα και στο γειτονικό Βέλγιο, στο Γαλλόφωνο κομμάτι της χώρας οι οποίες επιμελώς κρύβονται από τα διεθνή ΜΜΕ.

Το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων» ξεκίνησε τον Νοέμβριο κυρίως από την επαρχία μέσω κοινωνικών δικτύων όπως Facebook και Twitter. Δεν φαίνεται να υπάρχει σύνδεση με κόμματα ή συνδικάτα και μέχρι στιγμής δεν έχει εμφανιστεί κάποιο είδος ηγεσίας ή εκπροσώπησης. Οι αιτίες είναι οι δυσβάσταχτοι φόροι, οι περικοπές μισθών και επιδομάτων, οι νέοι φόροι στο πετρέλαιο σε συνδυασμό με την ανατίμηση του πετρελαίου διεθνώς. Κάτι που προκάλεσε αλυσιδωτές ανατιμήσεις σε όλα τα είδη πρώτης ανάγκης. Από την αρχή του 2018 τιμή του Diesel έχει αυξηθεί κατά 20%, μπήγοντας μερικά καρφιά στο ήδη τσακισμένο βιοτικό επίπεδο της μεσαίας και της εργατικής τάξης.
Από την αρχή υπήρχε μια σύγχυση σχετικά με την πολιτική ταυτότητα των «κίτρινων γιλέκων». Πριν την έναρξη των κινητοποιήσεων, το κίνημα φαινόταν να υποστηρίζεται από ενώσεις μικροεπαγγελματιών και μικρών επιχειρήσεων. Ακόμα και κάποιες πολιτικές φιγούρες της Δεξιάς και Άκρας Δεξιάς δήλωναν ότι θα στήριζαν τις κινητοποιήσεις. Το τελευταίο προκάλεσε δυσπιστία στα οργανωμένα συνδικάτα και τα αριστερά κόμματα. Η ηγεσία της CGT έμμεσα σνόμπαρε τις κινητοποιήσεις με το επιχείρημα ότι είναι αντιδραστικές και ακροδεξιές και δεν έχουν συγκεκριμένα αιτήματα. Όμως μετά το ξέσπασμα των κινητοποιήσεων και τη μαζική μορφή που πήραν πολλά τοπικά παραρτήματα της CGT συμμετέχουν ενεργά πλέον στο κίνημα. Επιτροπές από υποβαθμισμένα προάστια μαζί με φοιτητές και μαθητές μέσω των οργανώσεών τους κατεβαίνουν στις διαδηλώσεις. Το κίνημα δεν ηγεμονεύεται από την Άκρα Δεξιά όπως ψευδώς ισχυρίζεται η κυβέρνηση και τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Χωρίς να αποκλείεται η πιθανότητα φασιστικοί κύκλοι να έχουν προσπαθήσει να εισχωρήσουν στο κίνημα αλλά σε καμιά περίπτωση δεν καθοδηγούν, ούτε ελέγχουν το κίνημα. Όσον αφορά τη στάση της ηγεσίας της CGT αυτό που φοβούνται οι γραφειοκράτες δεν είναι η επιρροή της Άκρας Δεξιάς (που δεν υπάρχει προς το παρόν) ή έλλειψη αιτημάτων. Αυτό που πραγματικά τρέμουν είναι η κίνηση των μαζών πάνω στις οποίες χάνεται έλεγχός τους.
Σχετικά με τη μορφή του κινήματος, αυτό μοιάζει πάρα πολύ με αντίστοιχα κινήματα των «αγανακτισμένων» στις πλατείες της Μαδρίτης και της Αθήνας το καλοκαίρι του 2011. Και ως επί το πλείστον είναι κομμάτια της μεσαίας τάξης που τώρα συνειδητοποιούν ότι η ζωή τους καταστρέφεται και το μέλλον τους είναι ζοφερό. Είναι πιθανόν οι ίδιοι που πριν 10 χρόνια ψήφιζαν Σαρκοζί, το 2012 Ολλάντ και το 2017 εναπόθεσαν τις τελευταίες αυταπάτες τους στον «νέο» και «μεταρρυθμιστή» Μακρόν. Όμως η κρίση του καπιταλισμού και η χρεοκοπία επιδεινώνονται και καταστρέφει με μη αντιστρέψιμο τρόπο τις ζωές των ανθρώπων. Η μεσαία τάξη εξαφανίζεται, η εργατική τάξη εξαθλιώνεται ακόμα περισσότερο και περισσότερα κομμάτια του πληθυσμού πετάγονται στον Καιάδα της ανεργίας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Οι πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες της Γαλλίας δεν διαφέρουν και πολύ από τις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου με τη διαφορά ότι η Γαλλία δεν είναι επίσημα χρεοκοπημένη. Και δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι αυτή η περίοδος δείχνει να είναι προεπαναστατική. Η άρχουσα τάξη δεν μπορεί να κυβερνάει και να ληστεύει το λαό όπως πριν και οι από κάτω δεν ανέχονται να κυβερνούνται, να ληστεύονται και να κοροϊδεύονται από το Μακρόν και τον κάθε άλλο μπουρζουά πολιτικό όπως παλιά. Το κλειδί όμως είναι και η στάση της Επαναστατικής Αριστεράς στη συγκεκριμένη κατάσταση. Η παρέμβασή της θα είναι καθοριστική. Προβάλλοντας συγκεκριμένα αιτήματα συνδεδεμένα με τις άμεσες ανάγκες των μαζών αλλά κυρίως προπαγάνδιση της γενικής πολιτικής απεργίας για την ανατροπή της κυβέρνησης. Η άμεση παραίτηση του Μακρόν είναι το σύνθημα που φωνάζουν στα μπλόκα και στις συγκρούσεις οι διαδηλωτές. Και το ζητούμενο δεν είναι αύξηση των ποσοστών των ψήφων στις επερχόμενες ευρωεκλογές. Αλλά πώς όλα τα όλα τα ορμητικά ποτάμια της λαϊκής οργής θα ενωθούν σε ένα τεράστιο χείμαρρο που πνίξει το Μακρόν, κάθε καπιταλιστική κυβέρνηση και το ίδιο το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα.
Πάνος Βλαχάκης