ΓΑΛΛΙΑ , ΟΡΓΗ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΕΜΙ

Δεν λέει να κοπάσει η οργή της Γαλλικής κοινωνίας για το θάνατο του 21χρονου διαδηλωτή Ρεμί Φρεζ, πριν από ένα μήνα. Ο νεαρός δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια κινητοποιήσεων κατά της ανέγερσης φράγματος στην επαρχία Ταρν, όταν χτυπήθηκε στο πρόσωπο από βομβίδα κρότου-λάμψης της Γαλλικής αστυνομίας, σαν κι αυτές που ρίχνουν σε ευθεία βολή στο πλήθος  και οι δυνάμεις της ΕΛΑΣ.
Οι προσπάθειες αστυνομικών και εισαγγελικών αρχών να «κουκουλώσουν» την υπόθεση πυροδότησαν ακόμα περισσότερο την οργή, με βίαιες διαδηλώσεις να ξεσπούν από τις πρώτες κιόλας ώρες της δολοφονίας σε ολόκληρη τη Γαλλία. Συνολικά 69 πόλεις κινητοποιήθηκαν για να φωνάξουν «φτάνει» στην κρατική βία, που έστειλε στον θάνατο έναν 21χρονο φοιτητή, που το μόνο του «έγκλημα» ήταν πως είχε οικολογικές ανησυχίες.
Σχεδόν ένα μήνα μετά τη δολοφονία, κι ενώ το πάνδημο αίτημα για δικαιοσύνη ενάντια στους κρατικούς δημίους και την καταπίεση, θεριεύει από την Γαλλία και την Ελλάδα ως το Φέργκιουσον των ΗΠΑ, η οργή ξεσπά αυθόρμητα χωρίς να την ανακόπτει κανένα σχέδιο καταστολής.
Ξεχείλισε στους δρόμους των πόλεων της νότιας Γαλλίας, το Σάββατο 21/11, σε διαδηλώσεις και συγκρούσεις με τα όργανα του κρατικού αυταρχισμού. Χιλιάδες πλημμύρισαν τη Νάντη, την Τουλούζ, το Μπορντό. Η αστυνομία ξανά, με αφορμή κάποιους αναμμένους κάδους σκουπιδιών, εξαπέλυσε βίαιη επίθεση με αντλίες νερού και δακρυγόνα κατά της ειρηνικής διαδήλωσης που λάμβανε χώρα στην Τουλούζ.
Τα βίαια επεισόδια που ξέσπασαν ανάμεσα σε διαδηλωτές και αστυνομία, είχαν ως αποτέλεσμα συνολικά 38 συλλήψεις σε 20 πόλεις, όπως δήλωσε ο Υπουργός Εσωτερικών Μπερνάρ Καζνέβ.
Η κρατική καταστολή κι ο αυταρχισμός είναι αναμενόμενο σύμπτωμα της κυβερνητικής κρίσης διαρκείας στην οποία βρίσκεται η κυβέρνηση Ολάντ-Βαλλς. Το Γαλλικό Ιμπεριαλιστικό κράτος, η δεύτερη οικονομική δύναμη της γηραιάς ηπείρου, βρίσκεται πεσμένη στο καναβάτσο, με την ύφεση να έχει εισβάλλει για τα καλά στη χώρα, και με τις Βρυξέλλες να πιέζουν το Παρίσι για περικοπές ύψους 21 δις ευρώ. Καμιά κυβέρνηση, ούτε η νυν, ούτε η όποια μέλλουσα, δεν θα μπορέσει να σηκώσει το πολιτικό κόστος, να σύρει τον Γαλλικό λαό στην κόλαση της λιτότητας και της εξαθλίωσης, όπως τόσοι άλλοι Ευρωπαϊκοί λαοί έχουν υποστεί ως τώρα. Η κρατική βία είναι το ύστατο εργαλείο για την κοινωνική «σταθεροποίηση» μέσα σε «ανώμαλες» καταστάσεις. Η Ιστορία όμως έχει δείξει πως αυτό δεν αρκεί και αργά ή γρήγορα, οι δήμιοι των λαών θα λογαριαστούν με τα θύματα τους.

Κ. Αποστολόπουλος