ΞΑΝΑ ΟΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Μειώσεις 20% στους νέους συνταξιούχους ζητά η τρόικα

Ο δολοφόνος γυρνά στον… τόπο του εγκλήματος. Έτσι και η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου γυρνά εκεί που έκανε το μεγαλύτερο “έγκλημά” της σε βάρος του λαού από τον Ιούνιο του 2012, όταν ανέλαβε τα ηνία της χώρας.
Το Νοέμβριο του 2012 πέρασε από τη Βουλή την κατάργηση (από την 1η Ιανουαρίου του 2013) της 13ης και 14ης κύριας και επικουρικής σύνταξης για πάνω από 2,5 εκατομμύρια συνταξιούχους. Αυτό το μέτρο μείωσε μέσα σ’ ένα χρόνο κατά 15% τις αποδοχές των απομάχων της δουλειάς, τσάκισε ακόμα περισσότερο τη ζήτηση και κράτησε στην ύφεση για άλλο ένα χρόνο την οικονομία. Τότε οι κυβερνώντες είπαν πως αυτή ήταν η τελευταία μείωση συντάξεων.
Ωστόσο, δύο χρόνια μετά την ψήφιση αυτού του μέτρου και λιγότερο από δώδεκα μήνες πριν την κατάργηση του δώρου Χριστουγέννων στους συνταξιούχους, η ίδια κυβέρνηση συζητά με τους τροϊκανούς κηδεμόνες της το “πάγωμα” κάθε αύξησης στις συντάξεις το 2016 και το 2017, πιθανόν τη μείωση κατά 20% στις κύριες συντάξεις για όσους λάβουν τη σύνταξή τους μετά την 1η Ιανουαρίου του 2015 ή εναλλακτικά την οριζόντια μείωση 3,5% σε όλες τις κύριες συντάξεις (παλιών και “νέων” συνταξιούχων) από την 1η Ιανουαρίου του 2015. Το ποια από τις δύο «παρεμβάσεις» θα αποφασιστεί θα κριθεί από το ύψος του “δημοσιονομικού κενού” του προϋπολογισμού του 2015 (1 έως 2,5 δισ. ευρώ) το οποίο θα συμφωνήσει η κυβέρνηση με την τρόικα και το οποίο πρέπει να καλυφθεί με νέα δημοσιονομικά μέτρα.
Δεν είναι, όμως, το “δημοσιονομικό κενό” που κάνει την τρόικα να ζητά νέες περικοπές στις κύριες συντάξεις, παρότι είναι ήδη “προγραμματισμένες” οι περικοπές στις επικουρικές συντάξεις και τα εφάπαξ το 2015, αλλά και η δραματική ταμειακή κατάσταση των ασφαλιστικών Ταμείων. Και αυτό γιατί εξανεμίζονται σιγά – σιγά τα “οφέλη” από τις “μεταρρυθμίσεις” στο ασφαλιστικό – συνταξιοδοτικό σύστημα της διετίας 2010 – 12.
Το ΔΝΤ εκτιμά πως “παρά το γεγονός ότι η μεταρρύθμιση του 2010 ήταν ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός, οι δαπάνες για τις συντάξεις βρίσκονται κοντά στο 17% του ΑΕΠ είναι μια από τις υψηλότερες στην ΕΕ.”. Παράλληλα, συνδέει ευθέως το συνταξιοδοτικό με τη “βιωσιμότητα” του ελληνικού κρατικού χρέους.
Ο βασικός λόγος για την παραμονή των συνταξιοδοτικών δαπανών σε υψηλό σχετικά επίπεδο, παρά τη μείωση τους κατά 11% το 2012-13, είναι το κύμα των συνταξιοδοτήσεων που ξεκίνησε από το 2010 (νόμος 3863/10) και αναπυροδοτήθηκε το 2012 λόγω της διαδοχικής αύξησης των ορίων συνταξιοδότησης. Τί σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως κάθε φορά που αποφασιζόταν αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, αναδύοταν ένα κύμα συνταξιοδοτήσεων, το οποίο εξανέμιζε τις περικοπές που γινόντουσαν στις υπάρχουσες συντάξεις.
Ήδη, πάντως, το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Πολιτικής προβλέπει αύξηση των συνολικών δαπανών για συντάξεις στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα κατά περίπου 5% στο διάστημα 2014 -18, λόγω της αναμενόμενης αύξησης του πλήθους των συνταξιούχων κατά 7% κατά το ίδιο διάστημα. Μ’ άλλα λογια, το 50% της εξοικονόμησης που προέκυψε για τα ασφαλιστικά ταμεία από την κατάργηση της 13ης – 14ης σύνταξης το 2013 θα έχει εξανεμιστεί το αργότερο έως το 2018. Σύμφωνα με τις ίδιες προβλέψεις θα έχουν μειωθεί έως τότε οι συνταξιοδοτικές δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ. Ωστόσο, αυτό προϋποθέτει μια μέση ετήσια ανάπτυξη στην Ελλάδα περίπου 3%, αρχής γενομένης από το 2015 (2,9%), η οποία κάθε άλλο παρά ρεαλιστική μπορεί να θεωρηθεί.
Την ίδια στιγμή τα έσοδα από ασφαλιστικές εισφορές παραμένουν κατά 20-30% χαμηλότερα σε σχέση με το 2010, λόγω της βαθιάς εξαετούς ύφεσης, της μαζικής επέκτασης της μερικής απασχόλησης, της μείωσης των εργοδοτικών εισφορών και της ευρύτατα διαδεμόνης “μαύρης” εργασίας. Οι αρνητικές προβλέψεις για τις ασφαλιστικές εισφορές μέχρι το 2018 σε συνδυασμό με το “πάγωμα” των κρατικών δαπανών για συντάξεις δημιουργεί κενά που μόνο… περικοπές μπορούν να τα καλύψουν.
 
Δ.Κ.