ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΑΔΕΔΥ

Στις 19 & 20 Μαρτίου η 48ωρη απεργία της ΑΔΕΔΥ βρήκε πολλές δεκαπενθήμερες πολιτικές εκδόσεις, να κυκλοφορούν με λάθος κάλεσμα για την ημερομηνία της απεργίας.

 

Η ΕΕ της ΑΔΕΔΥ άλλαξε τις ημερομηνίες για τις απεργίες που εξάγγειλε η ίδια μόλις 10 ημέρες πριν. Αλλαγή που πρόσθεσε στους εργαζόμενους στο δημόσιο μόνο σύγχυση. Γιατί κατά τα άλλα αποτελούσαν δύο αδιέξοδες προτάσεις εκτόνωσης της αγανάκτησης ενόψει των απολύσεων της 22ας Μαρτίου.

Σύντομο ιστορικό

Πολύ πριν από το πρώτο μνημόνιο (νόμος 4024/11), οι δημόσιοι υπάλληλοι μπαίνουν στο στόχαστρο της Κυβέρνησης με συκοφαντική εκστρατεία επιδιώκοντας τον κοινωνικό κανιβαλισμό. Περικοπές μισθών επιδομάτων και μείωση στο μισό του 13ου και 14ου μισθού, δίνουν την θέση σε ολοκληρωτική κατάργησή τους μετά από λίγο. Η αύξηση του ωραρίου από 7,5 σε 8 ώρες εκτός του ότι οδηγεί τις εργασιακές σχέσεις σε οπισθοδρόμηση, αποτελεί κοινωνικό έγκλημα σε μια χώρα με υψηλά ποσοστά ανεργίας που αυξάνονται ραγδαία λόγω της κρίσης. Το 2011, με το πρώτο μνημόνιο καθιερώνεται η εφεδρεία των δημοσίων υπαλλήλων. Αν και ο θεσμός της εφεδρείας δεν είχε σπουδαία αποτελέσματα στις απομακρύνσεις υπαλλήλων, παρόλο που απορρίφθηκε ακόμη και από το Συμβούλιο Επικρατείας τον Σεπτέμβριο του 2013, πέτυχε τον βασικό του στόχο να εξοικειώσει τους δημόσιους υπαλλήλους με την έννοια της απόλυσης.

Με τον νόμο 4093/12 το 3ο μνημόνιο, ο υπουργός της ΔΗΜΑΡ Μανιτάκης στην συγκυβέρνηση, προχωράει σε μαζικές διαθεσιμότητες δημοσίων υπαλλήλων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Ένας παράλογος μαθηματικός τύπος χωρίς νόημα εφαρμόζεται και πετάει χιλιάδες εργαζόμενους στο καθεστώς διαθεσιμότητας και «κινητικότηττας». Στην συνέχεια κλιμακώνεται η επίθεση με τις διαθεσιμότητες των καθηγητών δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης τον Μάιο του 2013, ακολουθεί το κλείσιμο της ΕΡΤ τον Ιούνιο και συνεχίζεται με τον διωγμό των σχολικών φυλάκων, την απόλυση των καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών, την διάλυση των υπηρεσιών του Υ.ΜΕ.ΔΙ κλπ.

Στις 22 Μαρτίου του 2014, οι εργαζόμενοι που είναι σε διαθεσιμότητα από τον Ιούνιο του 2013, απολύονται. Οι απολύσεις βέβαια όχι μόνο δεν πρόκειται να τελειώσουν, αλλά αντίθετα θα συνεχιστούν με τα υπόλοιπα κύματα των διαθέσιμων που συμπληρώνουν οχτάμηνο τους καταργημένους οργανισμούς και υπηρεσίες με την αξιολόγηση των δομών κλπ.

Εργατικές αντιστάσεις & ο ρόλος της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας

Οι εργατικές αντιστάσεις αυτήν την περίοδο ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Κάθε κλάδος που χτυπιόταν και κάθε Οργανισμός αντιστέκονταν αγωνιστικά. Πολύμηνες ηρωικές απεργίες στους διοικητικούς, στον ΕΟΠΥΥ, στην ΕΡΤ και αλλού αντί να γίνουν έναυσμα για συντονισμένο ξεσηκωμό αφήνονταν επίτηδες από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία, να σβήσουν μέσα στην απογοήτευση. Ακόμη και μετά την διαθεσιμότητα οι εργαζόμενοι σχολικοί φύλακες και οι καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών συνεχίζουν την αντίστασή τους με καθημερινές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις.

Σε όλους αυτούς τους αγώνες ο κυβερνητικός συνδικαλισμός όταν είχε τον έλεγχο της ΑΔΕΔΥ σιωπά εκκωφαντικά εγκαταλείποντας τους αγώνες και αντλώντας επιχειρήματα για την απραξία του από την ήττα τους. Αλλά και μετά τις αλλαγές που γίνανε στο 35ο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ με τις κυβερνητικές παρατάξεις να μειοψηφούν, οι απεργιακές κινητοποιήσεις στις 12, 19 & 20 Μαρτίου δείχνουν πως η λογική των αποσπασματικών και αδιέξοδων απεργιών χωρίς συνέχεια και χωρίς πολιτικά αιτήματα καλά κρατεί. Ενώ η κυβέρνηση είναι πολιτικά αδύναμη και κοινωνικά απομονωμένη και εφαρμόζει τα αντεργατικά σχέδιά της με τον φόβο μιας εξέγερσης των εργαζόμενων η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, αδυνατεί να οργανώσει τον ενιαίο αγώνα της εργατικής εργαζόμενων.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η λήξη της κατάληψης του Δημαρχείου Αθηνών, που έγινε από καθαρίστριες, σχολικούς φύλακες και υπαλλήλους του Δήμου, στις 18 Μαρτίου. Ενώ ήταν φανερό πως δημιουργούνται οι όροι για ένα Κέντρο Αγώνα κατά την διάρκεια της 48ωρης απεργία 19 & 20 Μαρτίου με άξονα την κατάληψη, η κατάληψη έληξε με παρότρυνση συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ.

Το κλείσιμο της κατάληψης του Δημαρχείου έκρινε σε μεγάλο βαθμό τις όποιες  δυνατότητες της αδιέξοδης 48ωρης απεργίας που κήρυξε η ΑΔΕΔΥ να μετατραπεί σε αγώνα.

Το κάλεσμα της «πρωτοβουλίας για ένα Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών»

Στην μηνιαία συνέλευσή της (8/3/2014) η  Πρωτοβουλία για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών, αποφάσισε «να απευθύνει πρόταση στις μαχόμενες δυνάμεις του εργατικού κινήματος για κοινή συνέλευση των απεργών διαδηλωτών μετά το πέρας της πορείας της 19ης Μαρτίου για την απόφαση της συνέχισης της μάχης στο δημόσιο τομέα από τους ίδιους τους απεργούς και όχι τη γραφειοκρατία». Το κάλεσμα αυτό συγκέντρωσε αρκετές υπογραφές συνδικαλιστών και εργαζόμενων στο δημόσιο. Το υποδέχτηκαν θετικά πολλοί εργαζόμενοι που δεν εμπιστεύονται τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Δυστυχώς η λήξη της κατάληψης στο Δημαρχείο, με παρότρυνση της καθεστωτικής αριστεράς στο συνδικαλιστικό κίνημα, δεν επέτρεψε μαζική έκφραση των απεργών διαδηλωτών στις 19 Μαρτίου.

Για πρώτη φορά όμως υπήρξε πολιτική πρόταση για το ξεπέρασμα του κυβερνητικού συνδικαλισμού και των συμμάχων του στην καθεστωτική αριστερά. Έδειξε πως τα αδιέξοδα βρίσκονται μόνο στα μυαλά αυτών που υποκλίνονται στην αστική νομιμότητα και στην εξουσία της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας στο εργατικό κίνημα.

Οι «συντονισμοί» που καταλήγουν, στην καλύτερη περίπτωση, σε πιέσεις και εκκλήσεις στον κυβερνητικό συνδικαλισμό ή στους γραφειοκράτες συμμάχους του ώστε να γίνει μια ακόμη απεργία, έχουν αποτύχει προ πολλού. Η βαθειά καπιταλιστική κρίση που συγκλονίζει την εργατική τάξη και τις λαϊκές τάξεις δεν επιτρέπει χάσιμο χρόνου με αποτυχημένες αυταπάτες για τις «ευθύνες» της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.

Η διέξοδος στο εργατικό κίνημα μπορεί να είναι μόνο επαναστατική. Αυτό σημαίνει άμεση αδιαμεσολάβητη προσφυγή στην μάζα των εργαζόμενων για αποφάσεις στην κατεύθυνση της Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας και δημιουργία οργάνων αγώνα ανεξάρτητων από την κυβέρνηση την εργοδοσία και την συνδικαλιστική γραφειοκρατία.

Η απόπειρα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας να μην επιτρέψει σε συντρόφισσά μας να τοποθετηθεί από την μικροφωνική της συγκέντρωσης στις 19 Μάρτη και μετά ο από μικροφώνου αρνητικός σχολιασμός του καλέσματός μας, για συνέλευση απεργών διαδηλωτών, δείχνει πως βρισκόμαστε στο σωστό δρόμο.

Και θα τον βαδίσουμε μέχρι το τέλος…

Αβραμίδης Κώστας