ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ...

Τετάρτη μεσημέρι, ανοίγοντας την πόρτα του σπιτιού μου ένιωσα μια ανακούφιση. Ίσως και λίγο πριν, όταν πρόβαλε η αγαπημένη πόλη στη στροφή.
“Σπίτι μου, σπιτάκι μου” σκέφτηκα ίσως πιο δυνατά απ’ ότι έπρεπε.
Από την άλλη όμως όχι πολύ δυνατά, αν κρίνω από το ότι δεν υπήρξε καμιά αντίδραση από τους συνταξιδιώτες μου πάνω σ’ αυτή τη σκέψη. Ήμασταν όλοι κατάκοποι, άλλωστε.
Ποιος θα έδινε σημασία σ’ ένα ψίθυρο.
Έχοντας το κεφάλι γερμένο προς το παράθυρο του αυτοκινήτου καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, αναπολούσα τις προηγούμενες δύο μέρες. Τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν και στα οποία υπήρξα μάρτυρας. Το πόσο λίγο συνειδητοποιεί κανείς τελικά την παρουσία του όταν γράφεται η ιστορία.
Βυθισμένη στις σκέψεις μου ανακαλούσα στη μνήμη μου πρόσωπα και λόγια. Το σημείο όμως που θα μου μείνει αξέχαστο είναι το δίλημμα. Η “εξαφάνιση του ανθρώπινου στον άνθρωπο ή ανθρώπινη χειραφέτηση;”.   
Την απάντηση στο δίλημμα την είδα να γίνεται πράξη αυτές τις δύο μέρες της δίκης του Σάββα Mιχαήλ.
Είδα ανθρώπους να αγωνίζονται για τη ζωή.
Να στέκονται μαζί για το ανθρώπινο. Κόντρα στο ρεύμα της φασιστικής βαρβαρότητας.  Είδα ανθρώπους να παλεύουν μαζί για το ανθρώπινο.
Και να νικάνε.
Η όλη διαδικασία μου έδωσε ελπίδα. Αυτή με τη σειρά της γίνεται φτερά στα δικά μου πόδια.
Να σταθώ όρθια και να στέκομαι με τη σειρά μου δίπλα στους ανθρώπους που αγωνίζονται, που κινούνται.
Για το ανθρώπινο.
Αυτό αποτελεί και μια απάντηση σε όλους αυτούς που λένε ότι δε γίνεται τίποτα, δεν αλλάζει τίποτα, κανείς δεν κινείται.  Αυτή η γενίκευση πάντα με εξοργίζει. Επειδή δεν κινείσαι εσύ που το λες, δε σημαίνει ότι δε γίνεται. Επειδή εσύ δε βρέχεις τα πόδια σου, δε σημαίνει ότι άλλοι δεν το κάνουν.
Το ποτάμι ρέει, ακόμα κι αν αυτό δε γίνεται ορμητικά για να το δεις. Πρέπει να κολυμπήσεις μέσα του, για να νιώσεις τη ροή του.
Nάνσυ
Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013

τεύχος#555# Σάββατο 14 Σεπτεμβίου 2013