Μαζευτήκαμε στη Λοκομοτίβα στο πατάρι
(Σάββατο βράδυ, μια μέρα μετά τη μεγάλη μας πορεία για τον Παύλο Φύσσα)
Με ένα ποτό στο χέρι για σένα
Με τον τότε μουσικό ήρωά μας και νυν ξευτίλα
συνονόματο CAVE σαν μουσικό χαλί της θλίψης μας
Το γεμίσαμε όσοι το μάθαμε όσοι μπορέσαμε
Δίπλα στην μοναδική σου φωτογραφία
Μέσα σε μια στολή που μισούσες τόσο εσύ όσο και εμείς οι υπόλοιποι.
Μαζευτήκαμε οι σύντροφοι του από το ΕΕΚ
Από το Πασαμοντάνια
Από τις Αντιθέσεις, τη δημοτική κίνηση της Αγίας Βαρβάρας, της γειτονιάς του
που γεννήθηκε και έσβησε εκεί.
Φίλοι και γείτονες και φυσικά η αγαπημένη του ξαδέρφη, που
ανέλαβε και μόνη της μέσα στο κατακαλόκαιρο την φροντίδα για όλα τα διεκπεραιωτικά.
Διαβάσαμε το ποίημά του για τον χαμό και την απώλεια και χειροκροτήσαμε γιατί ήταν όμορφο και συγκλονιστικό
κάτι που όσο ζούσε δεν βίωσε ποτέ (την αποδοχή)
και λίγα σφυροδρεπανάκια διαβάσαμε και τα ζώδια στο κονσερβοκούτι
για να θυμηθούμε το δεικτικό του χιούμορ και μιλήσαμε για αυτόν
για τις χαρές και τις πίκρες που μας χάρισε
για τον θυμό μας που μας άφησε και χάθηκε
όμως αυτό που βεβαιώσαμε εκεί στο πατάρι της Λόκο είναι ότι κανένας σύντροφος και κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος ακόμα και όταν χάνεται η ζωή του.
Μέχρι την νίκη σύντροφε Νίκο στην μνήμη σου και στην υγεία μας…
