Πόλεμος, Φασισμός και Επανάσταση
Aπόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΕΚ – 27 Σεπτεμβρίου 2026
1. Σίγουρα δεν πρέπει να έχουμε την αντίληψη της επανάληψης, της κυκλικότητας των πραγμάτων και των ιστορικών καταστάσεων.
Όμως, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι οκτώ δεκαετίες μετά τον Β’ καταστροφικό Παγκόσμιο Πόλεμο, ο κόσμος, η Ευρώπη, η Ελλάδα, βυθίζονται σε μια σκοτεινή μαύρη τρύπα που απειλεί να καταπιεί τον πλανήτη, τον άνθρωπο και τη φύση. Αλλά ο πόλεμος, ο μεγάλος σκηνοθέτης της παγκόσμιας ιστορίας, εκτός από τις ανυπολόγιστες οδύνες και καταστροφές, πάντοτε ξεσηκώνει ένα κύμα παγκόσμιας επανάστασης – η Οκτωβριανή επανάσταση σηματοδότησε το ξεκίνημά της.
Επτά μήνες μετά την συγχρονισμένη επίθεση ΗΠΑ–Ισραήλ κατά του Ιράν ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει. Με όλους τους λεονταρισμούς του αμετροεπούς φασίστα τραμπούκου Τραμπ, το Ιράν έχει κατορθώσει να στέκεται όρθιο, να αντιστέκεται και να καταφέρει πλήγηματα κατά του ιμπεριαλισμού και της σιωνιστικής αποικιοκρατίας, ενώ οι Υεμενίτες σύμμαχοί του Χούθι δίνουν πλήγματα στα αντιδραστικά καθεστώτα – συμμάχους των ΗΠΑ. Οι δύο ισχυρότεροι στρατοί του κόσμου με όλη την υπεροπλία τους και την ΑΙ απέτυχαν, νικήθηκαν από τους Φρουρούς της Επανάστασης και τους “ξυπόλητους” αντάρτες Χούθι. Οι οποίοι χωρίς να διαθέτουν τα δισεκατομμύρια για την ΑΙ έχουν την ευφυΐα να χρησιμοποιούν τη σύγχρονη τεχνολογία, drones και πυραυλικά συστήματα ενάντια στα γιγάντια αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ. Η δική τους “πυρηνική βόμβα” είναι το κλείσιμο των ενεργειακών οδών, στο στενό του Ορμούζ και τώρα με την προέλαση των Χούθι του στενού Μπαμπ ελ Μαντέμπ επιδεινώνοντας τρομερά την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση και εκτοξεύοντας τις τιμές της ενέργειας ιδίως καθώς πλησιάζει ο χειμώνας στο βόρειο ημισφαίριο.
Την ίδια στιγμή ο πόλεμος δι’ αντιπροσώπου της Δύσης στην Ουκρανία συνεχίζεται από τον Φεβρουάριο του 1922 με αιματηρές επιπτώσεις στους λαούς της Ουκρανίας και της Ρωσίας. Παρά τις καυχησιολογίες τού Τραμπ, που ήθελε και το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, ο πόλεμος από την Ουκρανία έχει επεκταθεί στη Μέση Ανατολή (Δυτική Ασία) και απειλεί με παγκόσμια ανάφλεξη.
Και μπορεί στην Ουάσινγκτον ο Τραμπ να έκανε μεγαλοπρεπή υποδοχή στον πρόεδρο της Κίνας Σι Ζινπίνγκ, όμως κανένας δεν μπορεί να κρύψει την αυξανόμενη αντιπαλότητα στα ζητήματα οικονομίας, εμπορίου, τεχνητής νοημοσύνης, και στο ζήτημα της Ταϊβάν, που στην κλιμάκωσή της ανοίγει το δρόμο σε μια γιγαντιαίων διαστάσεων αναμέτρηση – σε έναν Τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Στην πρόσφατη συνάντησή τους στην Ουάσιγκτον, συμφώνησαν στη δημιουργία ενός διαύλου άμεσης επικοινωνίας («hotline») για σοβαρά περιστατικά που σχετίζονται με την AI και το ενδεχόμενο ενός ανεξέλεγκτο πολεμικού επεισοδίου “με πρωτοβουλία” της Τεχνητής Νοημοσύνης.
Ο πόλεμος στον Κόλπο κατά του Ιράν δεν είναι παρά το πρελούδιο – με ορατό στόχο το μπλοκάρισμα της “Πρωτοβουλίας μίας Ζώνης και ενός Δρόμου”, του λεγόμενου “Δρόμου του Μεταξιού”. Πέρα από τη μεγαλοπρέπεια, λίγα και για λίγο χρόνο θα είναι τα αποτελέσματα. Ο Τραμπ, μπροστά στις ενδιάμεσες εκλογές και με καταρρακωμένη την δημοφιλία του πίεσε τον Κινέζο ομόλογό του για ελαχιστοποίηση των συναλλαγών και της βοήθειας προς το Ιράν – που αφού απέτυχε να το νικήσει στα πεδία των μαχών δοκιμάζει την οικονομική ασφυξία συνδυασμένη με τον πολεμικό αποκλεισμό και ιταμές πολεμοχαρείς απειλές. Από την άλλη, η Κίνα δεν έχει κανένα λόγο να οξύνει τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ – το αντίθετο. Μια προσωρινή παράταση της εκεχειρίας, ή η σιγή πριν την καταιγίδα ίσως είναι η σωστότερη εκτίμηση της πραγματικής κατάστασης.
2. Όπως τόνιζαν οι Λένιν και Ζηνόβιεφ το 1915 ο πόλεμος είναι στενά συνδεμένος με την πάλη των τάξεων και τα οικονομικά συμφέροντα. Το ιδιαίτερο διακριτικό γνώρισμα των ιμπεριαλιστικών πολέμων είναι ότι ο πόλεμος γίνεται ανάμεσα σε/και από αντιδραστικές αστικές, ιστορικά ξωφλημένες κυβερνήσεις, για την υποδούλωση εθνών και λαών, την κυριαρχία στις πηγές πρώτων υλών, ενέργειας και τις οδούς μεταφοράς, την στρατηγική και γεωπολιτική κυριαρχία. Όπως σωστά σημειώνει το Επείγον Κάλεσμα του Διεθνούς Σοσιαλιστικού Κέντρου Ρακόφσκι σχολιάζοντας δηλωσεις του υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ Ρούμπιο:
«Μετά την πρώτη επέκταση της σύγχρονης αποικιοκρατίας πριν από 400 χρόνια, και τη δεύτερη αποικιοποίηση με την “διαπάλη για την μοιρασιά της Αφρικής” στις αρχές της ιμπεριαλιστικής εποχής της καπιταλιστικής παρακμής, τώρα ο λυκοφωτικός καπιταλισμός απαιτεί ένα τρίτο κύμα πολέμων αποικιοποίησης. Οι στόχοι είναι σαφείς: πρώτον, ο “Άξονας του Κακού”, οι χώρες που γνώρισαν τις μεγαλύτερες επαναστάσεις του περασμένου αιώνα —Ρωσία, Κίνα, Κορέα, Κούβα, Βιετνάμ, Ιράν— και όλοι οι απελευθερωτικοί αντιαποικιακοί αγώνες στον Παγκόσμιο Νότο.»
Aπό τις αρχές του 20ού αιώνα, με το πέρασμα του καπιταλισμού στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο, αν και οι τοπικοί πόλεμοι ποτέ δεν σταμάτησαν, οι αντιπαραθέσεις στις κρίσιμες κομβικές στιγμές πήραν την μορφή και την έκταση παγκόσμιων αναμετρήσεων.
Το Επείγον Κάλεσμα του Διεθνούς Σοσιαλιστικού Κέντρου Ρακόφσκι σωστά συνδέει τους δύο παγκόσμιους πολέμους με την ανάπτυξη της κρίσης του καπιταλισμού στην εποχή της παρακμής του.
Η πρώτη Μεγάλη Ύφεση άνοιξε το δρόμο για τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά επίσης στη Σοσιαλιστική Επανάσταση του Οκτώβρη 1917 που εγκαινίασε την παγκόσμια επανάσταση.
Η δεύτερη Μεγάλη Ύφεση στη δεκαετία του ‘30, οδήγησε στην άνοδο του φασισμού και του Ναζισμού και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η τρίτη Μεγάλη Ύφεση από το 2008, ανοίγοντας το δρόμο στον φασισμό, προλειαίνει το έδαφος για τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο – «που μόνο ένα νέο κύμα της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης, τόσο στον καταπιεσμένο Παγκόσμιο Νότο όσο και στον καταπιεστικό ιμπεριαλιστικό Παγκόσμιο Βορρά μπορεί και πρέπει να τον νικήσει», όπως σωστά παρατηρεί.
Η άλυτη παγκόσμια κρίση και παρακμή του καπιταλισμού και της κορυφαίας δύναμής του, των ΗΠΑ, η παρακμή της Ευρώπης, οι φυγόκεντρες αντιφάσεις μέσα στην Ε.Ε., ανοίγουν το δρόμο στον φασισμό και τον πόλεμο.
3. Κρίση και παρακμή
α) Μέτρο της παρακμής των ΗΠΑ είναι ότι έχει καταστεί χώρα χρέους 40 τρις δολαρίων, με το ΑΕΠ στα 32 περίπου τρις – είναι ο αδιάψευστος μάρτυρας της κατάπτωσης της αμερικάνικης υπερδύναμης, χωρίς να υπάρχει καπιταλιστική δύναμη ικανή να την αντικαταστήσει όπως στο παρελθόν η ίδια αντικατέστησε τη Βρετανία.
Aυτό το χρέος είναι πλέον οριακά αδύνατο να εξυπηρετηθεί ή ακόμα και να αναχρηματοδοτηθεί με βιώσιμους για τον καπιταλισμό όρους, όπως επιβεβαιώνεται από τους σπασμούς της κρίσης στις αγορές ομολόγων.
Tην ίδια στιγμή, η παγκόσμια αγορά ομολόγων βιώνει μια από τις πιο έντονες αναταράξεις των τελευταίων δεκαετιών· αναλυτές κάνουν λόγο για «κραχ» ή «λιώσιμο» (meltdown). Οι αποδόσεις των κρατικών ομολόγων (yields) παγκοσμίως έχουν εκτιναχθεί σε υψηλά σχεδόν δύο δεκαετιών, καθώς οι τιμές των ομολόγων πέφτουν κατακόρυφα λόγω των μαζικών πωλήσεων από τους επενδυτές. Το φαινόμενο αυτό επηρεάζει άμεσα το κόστος δανεισμού για κράτη, επιχειρήσεις και νοικοκυριά. Στις ΗΠΑ, η απόδοση του 10ετούς κρατικού ομολόγου ξεπέρασε το 5,1% (το υψηλότερο από το 2007) και του 30ετούς άγγιξε το 5,4% (το υψηλότερο από το 2004). Παρόμοιες πιέσεις δέχονται τα ομόλογα της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ιαπωνίας.
Η παρακμή των ΗΠΑ συνιστά παρακμή του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού. Την ίδια στιγμή έχει χάσει τη μάχη με την Κίνα σε πολλούς τομείς της οικονομίας και προωθημένης τεχνολογίας, ενώ η αμερικανική υπεροχή στην Τεχνητή Νοημοσύνη αμφισβητείται έντονα. Οι αμερικανικές εταιρείες (OpenAI, Anthropic, Google και xAI) εξακολουθούν να ηγούνται στα λεγόμενα μοντέλα αιχμής, όμως η “ψαλίδα” κλείνει. Οι χαμηλού κόστους κινεζικές εταιρείες (DeepSeek, Alibaba, Tencent [Hunyuan] και Z.ai) μικραίνουν δραστικά την απόσταση. Τα μοντέλα τους πλέον απέχουν μόλις «μήνες και όχι χρόνια» από τα αμερικανικά. Η Κίνα κυριαρχεί σε πλατφόρμες πραγματικής χρήσης (π.χ. OpenRouter), προσφέροντας μοντέλα open-source (ανοιχτού κώδικα) με εξαιρετική απόδοση σε κώδικα και μαθηματικά. Το κυριότερο, με ένα κλάσμα του κόστους των πανακριβων αμερικανικών συστημάτων – που απειλούνται με οικονομική κατάρρευση λόγω των χαμηλών αποδόσεων των επενδυμένων κεφαλαίων τρισεκατομμυρίων δολαρίων.
β) Την ίδια στιγμή η Ευρώπη βρίσκεται σε στασιμότητα, χωρίς ελπίδα ανάκαμψης. Ο γαλλο-γερμανικός άξονας βρίσκεται σε κρίση και η Γερμανική “ατμομηχανή” της Ευρώπης σε κρίση, οικονομική αποβιομηχάνιση και πολιτική κρίση.
Η Γερμανία έχει χάσει τη μάχη με την Κίνα στα ηλεκτροκίνητα αυτοκίνητα, εργοστάσια της αυτοκινητοβιομηχανίας κλείνουν και προβαίνουν σε μαζικές απολύσεις, ενώ το ίδιο επικρατεί και στη χημική βιομηχανία. Αυτή η κρίση και παρακμή βρίσκεται στη βάση της λαϊκής αγανάκτησης και στη συρρίκνωση/διάλυση των παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας –CDU και SPD- και την εκτίναξη της αντιμεταναστευτικής και ισλαμόφοβης φιλοναζί AfD, αλλά και, το άλλο άκρο, της αριστερής Die Linke στο Βερολίνο, με μια κόρη Τούρκων μεταναστών επικεφαλής.
β) Την ίδια στιγμή η Ενωμένη Ευρώπη, εσωτερικά κατακερματισμένη, βρίσκεται σε στασιμότητα, χωρίς ελπίδα ανάκαμψης, έχοντας απωλέσει τους πυλώνες των οικονομικών και πολιτικών προσδοκιών της μετά το 1989, την φθηνή ενέργεια (από τη Ρωσία), την φθηνή εργασία (Κίνα) και τις ελεύθερες για τα προϊόντα της αγορές (ΗΠΑ και Κίνα). Αυτή η ανατροπή έχει αφαιρέσει το έδαφος κάτω από τα πόδια του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, διαμορφώνει συνθήκες πολιτικής πόλωσης και ταξικού πολέμου ολοένα και πιο έντονα μέσα στα εθνικά σύνορα που ποτέ η Ε.Ε. δεν κατάφερε να καταργήσει. Αυτό είναι το πεδίο πάνω στο οποίο, σήμερα, γινόμαστε μάρτυρες της σπασμωδικής ενδόρρηξης του πολιτικού συστήματος και των κομμάτων του. Του συστήματος που ΗΠΑ και ευρωπαϊκή άρχουσα τάξη, με την αποδοχή και συνενοχή της σταλινικής γραφειοκρατίας, έστησαν πάνω στα κόκκαλα της ευρωπαϊκής επανάστασης, για να εξασφαλισουν την πολιτική και οικονομική σταθερότητας της Ευρώπης μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
4. Φασισμός
Σε όλες τις χώρες, πρωτίστως στη Γαλλία, Γερμανία, αλλά και στην εκτός ΕΕ Βρετανία, η πολιτική κρίση βαθαίνει – τα αστικά κόμματα εξουσίας καταρρέουν, μέσα από διαδικασίες κοινωνικής και ταξικής πόλωσης, ανοίγοντας μια κρίση εξουσίας που μπορεί να λυθεί είτε με τη φασιστική κυριαρχία είτε με τη νίκη της εργατικής τάξης και την εργατική εξουσία και τη σοσιαλιστική αναδιοργάνωση της οικονομίας. Όσο κι αν βρίσκεται καλυμμένο κάτω και από την κρίση ηγεσίας του προλεταριάτου, είναι η ανεστραμμένη όψη της έλευσης της προλεταριακής σοσιαλιστικής επανάστασης…
Ισχυροί κύκλοι της κυρίαρχης μπουρζουαζίας συνειδητά ωθούν προς την κατεύθυνση του φασισμού, ως προληπτικό μέτρο αντιμετώπισης της προλεταριακής επανάστασης. Όπως στη δεκαετία του 1930 οι κυρίαρχοι κύκλοι της μεγάλης γερμανικής βιομηχανίας και των τραπεζών ενίσχυαν χρηματικά και πολιτικά τον Χίτλερ, σήμερα χωρίς προσχήματα οι δισεκατομμυριούχοι της Silicon Valley στηρίζουν και υποστηρίζουν τους φασίστες στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Έλον Μασκ, ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς αλλά και ο Τραμπ ανοικτά στηρίξανε την ΑfD, όπως στηρίζουν τη Λεπέν, τη Μελόνι και το Vox. Ακροδεξιοί Ευαγγελικοί των ΗΠΑ, μεταφυσικοί και ανορθολογικοί χριστιανοσιωνιστές, που ενισχύουν τους σιωνιστές για επιστροφή των απανταχού Εβραίων στην Παλαιστίνη (με καταστροφή των Παλαιστινίων) για να επέλθει η Δευτέρα Παρουσία, ενισχύουν τους απανταχού φασίστες και τον γενοκτόνο Νετανιάχου στη νέα Νάκμπα.
Στα καθ’ ημάς, ο Έλον Μασκ, τον περασμένο Ιούλιο ξετρύπωσε από το κελί του τον έγκλειστο εγκληματία ναζιστή απόγονο δωσίλογων της προσηλιακής Μάνης, για να στείλει μήνυμα υποστήριξης στον Κασιδιάρη – κι ο τόσο “αντισυστημικός” φασίστας έσπευσε να πανηγυρίσει που ο δισεκατομμυριούχος κήρυκας του διεθνούς φασισμού τον… επρόσεξε.
Στη δεκαετία του 1930 ο φασισμός και ναζισμός από την Ευρώπη επιχειρούσε να κατακτήσει τον κόσμο και οι ΗΠΑ εμφανίζονταν ως δημοκρατική αντιφασιστική δύναμη – και μετά τον σοβιετικό κόκκινο στρατό συνέβαλε τα μέγιστα στην ήττα του ναζισμού. Σήμερα η κατάσταση έχει αντιστραφεί και η παρακμασμένη σε κρίση Αμερική με τον παρακμιακό Τραμπ μαζί με τον πόλεμο με τους δασμούς και τους δολοφονικούς πολέμους εξάγει τον φασισμό σε Ευρώπη, Λατινική Αμερική και σε όλο τον κόσμο. Είναι και αυτό εκδήλωση της σήψης των ΗΠΑ και του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού.
5. Ελλάδα
Στην Ελλάδα, ο Μητσοτάκης αφού μετέτρεψε τη χώρα σε “κάθετο άξονα” εφοδιασμού του καθεστώτος Ζελένσκι και των Μπαντερικών/ναζιστών συμμάχων του, προχώρησε σε συμμαχία με το γενοκτονικό Ισραήλ και τον εκφυλισμένο Νετανιάχου. Όταν 77 αντιπροσωπείες αποχωρούσαν από τη γενική συνέλευση του ΟΗΕ και χιλιάδες διαδήλωναν έξω από την έδρα του διεθνούς οργανισμού στη Νέα Υόρκη, σε μια διαδήλωση που οργάνωσε η αντισιωνιστική Εβραϊκή οργάνωση Jewish Voice for Peace, ο Μητσοτάκης μπροστά στο φακό έσφιγγε το αιματωβαμμένο χέρι του διεφθαρμένου Νετανιάχου, δίνοντάς του και στήριξη στις προσεχείς εκλογές. Όμοιος ομοίω αεί πελάζει…
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες πολέμου, η κυρίαρχη τάξη της καπιταλιστικής Ελλάδας, γαντζώνεται όλο πιο πολύ στο άρμα του ιμπεριαλισμού ελπίζοντας ότι θα επιβιώσει και θ’ ανταμειφθεί με ψίχουλα από το ιμπεριαλιστικό τραπέζι.
Ο Μητσοτάκης είναι ο μόνος Ευρωπαίος ηγέτης που έχει διακηρύξει ότι “η χώρα (η Ελλάδα) βρίσκεται σε πόλεμο με τη Ρωσία”. Στον γενοκτονικό πόλεμο του Ισραήλ κατά του Παλαιστινιακού λαού της Γάζας, αλλά και στον πόλεμο κατά του Ιράν, είναι καίριο μέρος της ιμπεριαλιστικής επίθεσης των ΗΠΑ και του Ισραήλ, με το οποίο έχει συστήσει στρατηγικό άξονα, συμπεριλαμβάνοντας και την Κύπρο την οποία έχουν μετατρέψει σε αποικία – αποδεχόμενοι πλήρως την ντε φάκτο διχοτόμηση του νησιού.
Αλλά οι γεωστρατηγικές ανατροπές που προκαλεί ο πόλεμος ανατρέπουν βίαια τις υπάρχουσες ισορροπίες απειλώντας με επέκταση του πολέμου στην ανατολική Μεσόγειο από τον οποίο δεν θα μείνει αλώβητο το Αιγαίο.
Η όλη αντιτουρκική επίσημη ρητορεία εκτός από την δικαιολόγηση των πολεμικών δαπανών 28 δις ευρώ, στο όνομα των “εθνικών κινδύνων”, και 3,2 δισεκατομμύρια στο Ισραήλ για την -διάτρητη- “ασπίδα του Αχιλλέα” -που το λογισμικό της θα το κρατάνε οι κατασκευαστές του σιωνιστικού κράτους-, επιδιώκει τη διασπορά φοβίας σε μικροαστικές λαϊκές μάζες. Ψηφίστε μας γιατί… “Μητσοτάκης ή Ερντογάν”, όπως το διατύπωσε ο εκ του ακραίου κέντρου υπό-υπουργός Δικαιοσύνης Φλωρίδης.
Το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ και η γενοκτόνα κυβέρνηση Νετανιάχου όχι μόνο δεν προσφέρουν την παραμικρή άμυνα στην Ελλάδα, αλλά, αντιθέτως την εκθέτουν στα σιωνιστικά σχέδια ατελεύτητων πολέμων για τη δημιουργία του Μεγάλου Ισραήλ.
Σπέρνουν θύελλες και θα θερίσουν καταστροφή. Έναν αιώνα μετά την Μικρασιατική εκστρατεία και την Καταστροφή του ελληνισμού της Μικρασίας, η ελληνική μπουρζουαζία και το εκφυλισμένο πολιτικό τους σύστημα οδηγούν την Ελλάδα σε μια δεύτερη Καταστροφή – αν ο λαός και η εργατική τάξη δεν αντιταχθούν και ανατρέψουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη και κάθε υποταγμένη στον ιμπεριαλισμό κυβέρνηση.
Στο υπόβαθρο των πολεμικών προετοιμασιών, πολεμικών δαπανών και πολεμικών κραυγών, που εναλλάσσονται με δήθεν φιλειρηνικές δηλώσεις, βρίσκεται η επιδείνωση κρίσης του καπιταλισμού στην Ελλάδα. Δεν είναι μόνο το κύμα ακρίβειας που καλπάζει – και δεν είναι οι τιμές της ενέργειας που εκτοξεύονται στα ύψη λόγω του πολέμου και το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ από το Ιράν και του Μπαμπ ελ-Μαντέμπ από τους Χούθι. Στην πραγματικότητα η άνοδος των τιμών χρονολογείται πριν και από την πανδημία, τουλάχιστον από το καλοκαίρι του 2019 και έχει ως κύρια αιτία την πληθωριστική αξία του δολαρίου. Οι κυρώσεις της Ε.Ε. κατά της Ρωσίας και η απόφαση ύστερα από πίεση του Τραμπ να απεξαρτηθούν οι ευρωπαϊκές χώρες από τα ρωσικά καύσιμα και να εισάγουν αμερικανικό LNG, επιδείνωσαν την κρίση και ύφεση στην Ευρώπη, πρώτα πρώτα στην ατμομηχανή της, τη Γερμανία.
Η αλήθεια είναι ότι η επταετία Μητσοτάκη στην Ελλάδα, στο επίπεδο της οικονομίας μπόρεσε να διασφαλίσει μία σχετική σταθερότητα μέσα από τρεις βασικούς παράγοντες:
• την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους έτσι όπως διαμορφώθηκε στην τελική συμφωνία του Ιουνίου του 2018 (επί Τσίπρα) για να αποφύγει τον άμεσο κίνδυνο νέας χρεοκοπίας, απαλλοτριώνοντας την λαϊκή αποταμίευση των ασφαλιστικών ταμείων·
• την διαμόρφωση ενός μνημονιακού φορολογικού συστήματος πρωτοφανούς αφαίμαξης των μικρομεσαίων εισοδημάτων, μέσω κυρίως των έμμεσων φόρων (ΦΠΑ και ΕΦΚ), που συνεχίζεται και σήμερα για να εξασφαλιστούν τα εφιαλτικά πρωτογενή πλεονάσματα· και
• το γιγάντιο χρηματοδοτικό «πακέτο» των 36 δις ευρώ (σε επιδοτήσεις και δάνεια) του Ταμείου Ανάκαμψης σε συνδυασμό με τους πόρους του κοινοτικού προϋπολογισμού (ΕΣΠΑ).
Η καπιταλιστική Ε.Ε., αυτή που έπνιξε τον λαό με τρία μνημόνια, με την βοήθεια Σαμαρά και Τσίπρα, φρόντισε να διασφαλίσει μέσω της οικονομικής «σταθερότητας» το… παιδί της, που ανέλαβε να ολοκληρώσει το ελληνικό… θαύμα μέχρι σήμερα.
Αυτό το πλαίσιο τώρα ανατρέπεται.
• Η αναδιάρθρωση του χρέους τίθεται σε δοκιμασία αντοχής από τη νέα κρίση χρέους που εκτινάσσει στα ύψη τα επιτόκια και αυξάνει εκ νέου τα spreads,
• Η φοροεισπρακτική αφαίμαξη μέσω των έμμεσων φόρων σκάει πάνω στον τοίχο της ενεργειακής κρίσης και του πληθωρισμού οδηγώντας σε απόγνωση τα χαμηλά εισοδήματα,
• την ίδια στιγμή «κλείνει» το Ταμείο Ανάκαμψης (Αυγουστος 2026) και ο Μέρτς ζητά άμεση περικοπή των κοινοτικών πόρων του νέου Προϋπολογισμού της Ε.Ε. βάζοντας την οικονομία του Μητσοτάκη μπροστά σε «επενδυτικό γκρεμό»…
Στην Ελλάδα, 15 χρόνια μετά από την χρεοκοπία του καπιταλισμού και την υπαγωγή της χώρας στα επαχθή Μνημόνια εξαθλίωσης του λαού, δραστικής περικοπής των μισθών και συντάξεων στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα προς χάριν των τραπεζιτών -και πρώτα απ’ όλα της γερμανικής Deutsche Bank- και μετά τις διακηρύξεις “εξόδου από τα μνημόνια” και τις θριαμβολογίες για την “ισχυρή οικονομία”, η ελληνική οικονομία βυθίζεται ξανά στην άβυσσο.
Και αν τα παλιά χρέη των τραπεζών εθνικοποιήθηκαν φορτώνοντας τα βάρη στον ελληνικό λαό, με την υπερφορολόγηση και τον υψηλό ΦΠΑ και τις κατασχέσεις κατοικιών από τα κοράκια των funds, μία νέα πηγή χρέους και καπιταλιστικής χρεοκοπίας έχει αναδυθεί. Αυτή τη φορά με τη μορφή του ιδιωτικού χρέους το οποίο από 40 δις ευρώ το 2010 εκτοξεύτηκε στα 407 δισεκατομμύρια το 2026. Εξ αυτών τα 167 δις είναι προς το δημόσιο (ΑΑΔΕ και ΕΦΚΑ), τουλάχιστον τα 74 δισ. ευρώ περίπου χαρακτηρίζονται ως μη εξυπηρετούμενα, και ήδη τραπεζίτες κρούουν τον “κώδωνα κινδύνου” για τις… συντάξεις. Aυτή είναι μια προσωπική επιτυχία του Μητσοτάκη! Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Μαρινάκης, έσπευσε να διατυπώσει “προσωπικές” ιδέες, για κατάργηση των επιδομάτων ανεργίας και απόδοσής τους στους… καπιταλιστές.
Κι ενώ μια νέα κήρυξη χρεοκοπίας επωάζεται, τα τρωκτικά του καπιταλισμού με πρωταθλητές την οικογένεια Μητσοτάκη και τα πρωτοκλασάτα στελέχη της Δεξιάς έχουν ριχθεί στο φαγοπότι, στα σκάνδαλα και τη διαφθορά. ΟΠΕΚΕΠΕδες που “έβοσκαν” τα κοπάδια της Κρήτης στα λιβάδια της Πίνδου και στα ξερονήσια του Αιγαίου, σκάνδαλα στην Πολεοδομία και σε κάθε πτυχή της οικονομικής και κοινωνικής ζωής, έχουν φέρει πρωτοκλασάτα στελέχη και υπουργούς του Μητσοτάκη στη δικαιοσύνη με έγκλιση της ευρωπαϊκής εισαγγελίας. Βορίδης, Αυγενάκης και άλλοι από την υπουργική κομπανία αναγκάστηκαν να παραιτηθούν, να χάσουν τη βουλευτική ασυλία και είναι υπόδικοι.
Aυτό το πολιτικό σύστημα, είναι εξ ολοκλήρου διεφθαρμένο και ξοφλημένο. Επικαθήμενο σε ένα χρεοκοπημένο οικονομικό σύστημα και μπλεγμένο στα γρανάζια των ιμπεριαλιστικών και σιωνιστικών μυστικών υπηρεσιών (σκάνδαλο Predator – όπου όλοι οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης Μητσοτάκη, του στρατού και άλλων υπηρεσιών παρακολουθούνταν από το Ισραήλ!) μπορεί και πρέπει να ανατραπεί.
Πριν ο Μητσοτάκης ανατραπεί σε εκλογές, έχει αποσαθρωθεί το πολιτικό σύστημα. Κόμματα εξαφανίζονται τόσο από την ακροδεξιά (ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ) ή από την κεντροαριστερά (ΣΥΡΙΖΑ). Η εμφάνιση της Καρυστιανού (με προσχώρηση πρώην στελεχών της ακροδεξιάς ΝΙΚΗΣ και έναν πολιτικό λόγο που δεν διαφέρει από εκείνον του κυβερνητικού εκπροσώπου για τους μετανάστες -που τους έπνιξε το σκάφος του Λιμενικού- ως «παράνομων εισβολέων»), μαζί με την επανεμφάνιση του Τσίπρα (ΕΛ.ΑΣ – με τη στήριξη, μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων Μελισανίδη και Β. Μαρινάκη) που τώρα θα κάνει ό,τι δεν έκανε στην πρώτη κωλοτούμπα, δεν βοηθάνε τον Μητσοτάκη. Τρέχει μόνος και έρχεται δεύτερος, δημοσκοπικά με πρώτο ψηφίο το 2.
Ταυτόχρονα, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη μόλις ξεπερνά το 10% στις δημοσκοπήσεις.
Ο Μητσοτάκης βουλιάζει δημοσκοπικά και παρά την πρακτική ανυπαρξία κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης δεν μπορεί να ανακάμψει. Από τα δεξιά του αμφισβητείται ισχυρά από τον Σαμαρά και όλες οι ρατσιστικές αντιμεταναστευτικές πολιτικές των Πλεύρηδων, Βορίδηδων και Αδώνιδων από τη φασιστική αιμοδοσία του ΛΑΟΣ δεν μπορούν να επαναφέρουν τους ψηφοφόρους που έχει προ πολλού χάσει.
Η προοπτική μιας ακυβερνησίας ή αδύναμων κυβερνήσεων συνεργασίας ανησυχεί τους κυρίαρχους κύκλους των καπιταλιστών.
Το ΕΕΚ, ήδη από την περίοδο των Ευρωεκλογών (2024) είχε επισημάνει την αυξανόμενη κρίση διακυβερνησιμότητας του αστικού πολιτικού συστήματος μια κρίση που τροφοδοτείται και τροφοδοτεί την οικονομική κρίση και την αποσταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος – που στον ένα ή τον άλλο βαθμό αγκαλιάζει όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Τώρα, η κρίση διακυβερνησιμότητας έχει κορυφωθεί. Είναι η μορφή εμφάνισης της κρίσης εξουσίας της αστικής τάξης.
6. Η κρίση εξουσίας της άρχουσας καπιταλιστικής τάξης μπορεί να απαντηθεί μόνο από μια τάξη που αμφισβητεί την καπιταλιστική εξουσία – από το προλεταριάτο. Μαθαίνοντας από την ιστορία, από τους μεγαλειώδεις αγώνες και νίκες, όσο και από τις πικρές ήττες, οι προλετάριοι μαχητές πρέπει να δώσουν όχι μόνο μια κινηματική απάντηση -που είναι πρωταρχική και θεμελιώδης, αναγκαία, όχι όμως ικανή- αλλά και μια πολιτική απάντηση, μια εναλλακτική απάντηση εξουσίας.
Στις προσεχείς μέρες, βδομάδες και μήνες, τα πρωτοπόρα στοιχεία της εργατικής τάξης, πρέπει να ετοιμαστούν να δώσουν μάχες μέσα στο εργατικό κίνημα – για μια έμπρακτη πολιτική και θεωρητική αμφισβήτηση της σήπουσας αστικής εξουσίας. Παλεύοντας για την ανατροπή της κυβέρνησης της ακρίβειας, της ανεργίας, της φτώχειας, του ιμπεριαλισμού και του πολέμου, συνένοχης στη γενοκτονία των Παλαιστινίων, των συνεργατών του Ζελένσκι και των φασιστών του Αζόφ και του Δεξιού Τομέα, για τη σοσιαλιστική επανάσταση και τον κομμουνισμό. Τα στελέχη και μέλη του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος πρέπει να δράσουν τώρα!
Ένα μαζικό εργατικό κόμμα, διεθνιστικό, επαναστατικό και κομμουνιστικό, τμήμα μιας εργατικής Διεθνούς (που για εμάς, για το ΕΕΚ είναι η Τέταρτη Διεθνής) είναι αναγκαίο για τη νικηφόρα έκβαση των αγώνων. Το ΚΚΕ, το ιστορικό κόμμα της εργατικής τάξης, που συσπειρώνει σημαντικά τμήματα της οργανωμένης εργατικής τάξης, παρά την κρίση του πολιτικού συστήματος, την κοινωνική και οικονομική κρίση και την λαϊκή αγανάκτηση, δεν μπορεί να ξεκολήσει από το 6 και κάτι τοις εκατό. Πάνω απ’ όλα, έχει αποδείξει σε όλες τις κρίσιμες καμπές της ιστορίας, ότι ποτέ δεν έθεσε ζήτημα εξουσίας. Στην κορυφαία ταξική μάχη του Δεκέμβρη 1944, αποκορύφωμα της εργατο-αγροτικής επανάστασης του 1941-49, αντί να παλέψει για τη νίκη της επανάστασης, παρέδωσε τα όπλα στη Βάρκιζα και τους αντάρτες στις συμμορίες των κεφαλοκυνηγών της φασιστικής δωσίλογης δεξιάς. 30 χρόνια αργότερα, στο Πολυτεχνείο και στα πρώτα ταραγμένα χρόνια μετά την πτώση της χούντας, το ΚΚΕ στάθηκε αντίθετο στην κατάληψη του Πολυτεχνείου και φραγμός στους ταξικούς αγώνες. Στην εξέγερση του 2008, την πρώτη κοινωνική έκρηξη της καπιταλιστικής χρεοκοπίας με την Λήμαν Μπράδερς, το ΚΚΕ διακήρυσσε ότι στη δική του “επανάσταση” δεν θα σπάσει… τζάμι! Και στο δημοψήφισμα του 2015 προτίμησε να κάνει αποχή, όταν όλος ο λαός ψήφιζε ΟΧΙ στα μνημόνια των δανειστών (και η κωλοτούμπα του Τσίπρα δεν δικαίωσε την ηγεσία του ΚΚΕ, αντίθετα στάθηκε ανίκανη να έχει οποιοδήποτε όφελος). Στη δε διεθνή σκηνή, στον πόλεμο δι’ αντιπροσώπου Ουκρανίας – Ρωσίας έχει επιλέξει την πολιτική των ίσων αποστάσεων. Το κόμμα που ιδρύθηκε ως Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας το 1918, με στόχο την σοσιαλιστική επανάσταση, και μέσα από εσωτερική πάλη μετεξελίχθηκε σε ΚΚΕ με πρώτο γραμματέα τον Παντελή Πουλιόπουλο, μετά τη σταλινοποίησή του, και μέσα επίσης από εσωτερική πάλη μετεξελίχθηκε σε κόμμα αριστερής αντιπολίτευσης μέσα στο αστικό πολιτικό σύστημα, παίζοντας, στις κρίσιμες στιγμές, σταθεροποιητικό για το σύστημα καπιταλιστικής κυριαρχίας ρόλο. Το σύνθημα εργατική εξουσία που έχει ενστερνιστεί το ΚΚΕ, για να αντιμετωπίζει την κριτική των εξ αριστερών ανταγωνιστών του, έχει έναν απροσδιόριστο και μακρινό ορίζοντα που διαρκώς απομακρύνεται… έως τη Δευτέρα Παρουσία.
Η οικοδόμηση του επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης είναι το πιο σημαντικό καθήκον των επαναστατών – ένα κόμμα αντιγραφειοκρατικό και ελευθεριακό χρειάζεται για να αντιπαρατεθεί η τάξη στο κράτος του κεφαλαίου. Ταυτόχρονα, υπάρχει η ανάγκη να δοθούν οι ταξικές και αντιφασιστικές μάχες εδώ και τώρα, στο δρόμο, στα συνδικάτα, στην ιδεολογία και την πολιτική σφαίρα. Αυτό απαιτεί ένα ενιαίο ταξικό εργατικό μέτωπο των οργανώσεων της αριστεράς – για εμάς, για το ΕΕΚ, ακόμη και της αντιεξουσίας και της αναρχίας. Ένα ταξικό μέτωπο, αντιιμπεριαλιστικό, που θα κινητοποιεί τις εργατικές και λαϊκές μάζες για την ήττα του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, στο Ιράν και σε κάθε πολεμικό μέτωπο, για τη διάλυση της χρεοκοπημένης ΕΕ των πολυεθνικών, την ανατροπή της κυβέρνησης Μητσοτάκη και κάθε διαδόχου του, για την εργατική εξουσία που θα εφαρμόσει ένα σοσιαλιστικό κοινωνικό πρόγραμμα για δουλειές, εργατικές κατοικίες και φθηνά ενοίκια, για δημόσια, δωρεάν υγεία, παιδεία, συγκοινωνίες και πρόσβαση στον πολιτισμό. Για την ειρήνη, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια.
Μας φαίνονται μεγάλοι γιατί είμαστε γονατιστοί. Ας εγερθούμε! Ή θα νικήσουμε ή θα τους νικήσουμε! Γιατί ο άλλος δρόμος θα είναι η καπιταλιστική και φασιστική βαρβαρότητα και το ανθρωποσφαγείο του κυοφορούμενου παγκόσμιου πολέμου.
27/9/2026