Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΣΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΕΚΡΗΚΤΙΚΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

 

Μπορεί η Βουλή να “ψήφισε” την συμφωνία για την δρομολόγηση του νέου μνημονίου, αλλά τόσο η Ευρωζώνη όσο και η Κυβέρνηση του “Ναι” έχουν μπεί σε αχαρτογράφητο οικονομικό και πολιτικό ναρκοπέδιο.

Τέσσερεις μείζονος σημασίας “αλλαγές” στην μετά το Δημοψήφισμα… εποχή έχουν αρχίσει να απελευθερώνουν ανεξέλεγκτες δυνάμεις στην ευρωπαϊκή κρίση:

Η καταγραφή του ενδεχόμενου Grexit σε επίσημο κείμενο του Eurorgoup και της Συνόδου Κορυφής (αυτής που κατέληξε τα ξημερώματα της Δευτέρας στην πρόταση συμφωνίας) “νομιμοποιεί” για πρώτη φορά την προοπτική αναστρεψιμότητας στην ζώνη του ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι οι αγορές κεφαλαίου είτε τώρα είτε αργότερα, είτε λόγω Ελλάδας είτε για οποιοδήποτε ανεξάρτητο λόγο, θα αρχίσουν να συνυπολογίζουν στη συμπεριφορά τους απέναντι στο ευρώ και την ευρωζώνη την “νόμιμη” πλέον πιθανότητα μεταβολής της Ευρωζώνης από ΟΝΕ, σε ζώνη σταθερών ισοτιμιών, απομειώνοντας έτσι την δυναμική του ευρώ σαν παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, το δεύτερο μετά το δολλάριο. Κάτι τέτοιο ισοδυναμεί με την εισαγωγή στο διεθνές νομισματικό σύστημα ενός ισχυρού αποσταθεροποιητικού παράγοντα με απρόβλεπτες συνέπειες.
Αμφισβητείται πλέον η “σταθερότητα” του περιβόητου γαλλογερμανικού άξονα πάνω στον οποίο έχει οικοδομηθεί η σταθερότητα του ευρώ. Ήδη η σαφής κρίση μεταξύ Βερολίνου και  Παρισίων στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής έχει αρχίσει να ξεδιπλώνεται με μεγαλύτερη αποσταθεροποίηση σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο καθώς με την παρέμβαση της Ουάσιγκτον διαφαίνεται ένα μέτωπο ενδοευρωπαϊκής αντιπαράθεσης με την γαλλική και την ιταλική αστική τάξη να συσπειρώνονται για πρώτη φορά απέναντι στο γερμανικό βιομηχανικό και χρηματοπιστωτικό μπλόκ εξουσίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι όντας σε εξέλιξη η κρίση των τελευταίων εβδομάδων οι αμερικανικές εποπτικές αρχές άρχισαν την άσκηση δίωξης στην μεγαλύτερη τράπεζα της Γερμανίας, την Deutshe Bank.

Το ΔΝΤ με αμερικανική “διακριτική” παρότρυνση έβαλε σαν κεντρικό ζήτημα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για το ελληνικό πρόβλημα το θέμα της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους με την Έκθεση που δημοσίευσε παραμονές του δημοψηφίσματος. Αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε εκδοχή αντιμετώπισης από την Ευρωζώνη του “ελληνικού” θέματος δεν μπορεί πλέον να ξεφύγει από το να εντάξει και να ενσωματώσει προτάσεις για το πως θα γίνει βιώσιμο το ελληνικό χρέος. Και αυτό σύμφωνα με το ΔΝΤ μπορεί να γίνει μόνο με δύο τρόπους, είτε την εγγύησή του από την Ευρωζώνη είτε με ακόμα σκληρότερα μνημονιακά μέτρα εις βάρος του λαού, είτε με ένα συνδυασμό και των δύο, πράγμα που είναι και η απαίτηση του ΔΝΤ.

Η ανεξίτηλη σφραγίδα του 62% του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος παραμένει -παρά το κοινοβουλετικό πραξικόπημα ανατροπής του-, ο βασικός πολιτικός παράγοντας που αποσταθεροποιεί ήδη σε οικονομικό και πολιτικό πρώτα απ’ όλα επίπεδο κάθε απόπειρα σταθεροποίησης με την οριζόντια συσπείρωση των μνημονιακών στην Βουλή. Οι εξελίξεις και στο μέτωπο αυτό αναμένεται να είναι ραγδαίες και είναι μάλλον βέβαιο ότι οδηγούν σε ανατροπές μέσα στον Σύριζα και το κυβερνητικό στρατόπεδο. Και αυτό θα οδηγήσει με τη σειρά του σε νέα απόπειρα αναζήτησης σταθερότητας με εκλογές πιθανώς και πολύ πριν από το τέλος του έτους. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η δυναμική του 62% έχει διευρύνει τις δυνατότητες της λαϊκής έκφρασης ενάντια στους μνημονιακούς εφιάλτες στην ευρύτερη περιοχή του ευρωπαϊκού Νότου, στην Ισπανία, την Ιταλία ή ακόμα και την Γαλλία.

Το αδιέξοδο του φαύλου κύκλου της ύφεσης, της υπερχρέωσης και της πολιτικής κρίσης στα καθεστώτα διαχείρισης της πολυδιασπασμένης εξουσίας στην Ευρωζώνη, αποκτά πλέον νέα δυναμική. Και απελευθερώνει μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον, την δράση των μαζών, δημιουργώντας ιστορικές ευκαιρίες και ζωτικό χώρο για την ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος ενάντια στο κεφάλαιο κατανικώντας τις ρεφορμιστικές αυταπάτες.  

Γ. Αγγ.