Η ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΙΣ... ΚΑΛΕΝΔΕΣ

 

 

«Η Ελλάδα δεσμεύεται να : Να μεταβεί σε μια «έξυπνη» (smart) νέα προσέγγιση στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας με ισορροπία μεταξύ ευελιξίας και δικαιοσύνης. Αυτό περιλαμβάνει την φιλοδοξία για εξορθολογισμό και σε βάθος χρόνου την αύξηση του κατώτατου μισθού με ένα τρόπο που θα διαφυλάξει την ανταγωνιστικότητα και τις προοπτικές της απασχόλησης. Η έκταση και ο χρόνος των αλλαγών στον κατώτατο μισθό θα γίνουν με διαβούλευση με τους κοινωνικούς εταίρους και τους Ευρωπαϊκούς και διεθνείς θεσμούς, συμπεριλαμβανομένου και του ILO, ενώ θα ληφθούν υπόψη οι συμβουλές ενός νέου ανεξάρτητου σώματος (independent body) για το αν οι αλλαγές στους μισθούς είναι σε συνάρτηση με τις εξελίξεις στην παραγωγή και την ανταγωνιστικότητα.»

Είναι το βασικό τμήμα του e-mail Βαρουφάκη, δηλαδή των δεσμεύσεων της κυβέρνησης προς τους δανειστές, στην ενότητα για τις «μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας».

Οι προσδοκίες και οι ελπίδες εκατομμυρίων εργαζομένων, συνθλίβονται μέσα σε μια παράγραφο. Σε μια εκ των προτέρων ανεπαρκή δέσμευση για την αύξηση του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, έρχεται πολύ γρήγορα η απάντηση για σταδιακή αύξησή του σε βάθος χρόνου, μέσα στο πλαίσιο των εξελίξεων στην παραγωγή και την ανταγωνιστικότητα. Επιτηρητές αυτών των εξελίξεων θα είναι όχι μόνο οι δανειστές και το Διεθνές Γραφείο Εργασίας του ΟΗΕ, αλλά και ένα αγνώστων λοιπών στοιχείων ανεξάρτητο σώμα.

Ήδη πριν από δέκα ημέρες είχαν υπάρξει δηλώσεις των κύριων εργοδοτικών οργανώσεων που έθεταν καθαρά τις επιφυλάξεις τους για την αύξηση του κατώτατου μισθού, στο βαθμό που συνεχίζει να υφίσταται το προηγούμενο νομοθετικό πλαίσιο, δηλαδή οι νόμοι 3863/2010 και 3865/2010, που αποτελούν τη βάση για την περικοπή μισθολογικών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

Πρέπει να προσεχτεί επίσης η συμφωνία της κυβέρνησης για τη μετάβαση σε μια νέα «έξυπνη» προσέγγιση διαμόρφωσης συλλογικών συμβάσεων με ευελιξία και δικαιοσύνη. Ιδιαίτερα η επιμονή στην ευελιξία, σημαίνει όχι μόνο την αναπαραγωγή εργασιακών σχέσεων που εδώ και είκοσι τουλάχιστον χρόνια έχουν διαλύσει σταδιακά βασικά εργασιακά δικαιώματα, αλλά προοιωνίζει και τα προβλήματα σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση της ανεργίας, με μισή ζωή και μισή δουλειά για μεγάλο κομμάτι εργαζομένων.

Φαίνεται πως όχι μόνο οι εργαζόμενοι δεν γίνεται να περιμένουν άλλο από την κυβέρνηση, αλλά πολύ περισσότερο δεν έχουν να περιμένουν τίποτα. Η κυβέρνηση ήδη στον επικοινωνιακό χειρισμό της πρότασης τονίζει τη δυνατότητα του διαλόγου και της συμφωνίας των «κοινωνικών εταίρων» για τη διαμόρφωση των μισθών και των συλλογικών συμβάσεων.

Στην πραγματικότητα γίνεται φανερό πως κάθε ζήτημα, κάθε πλευρά επιβολής των εργατικών δικαιωμάτων πέφτει στις πλάτες του ίδιου του εργατικού κινήματος, στο πρόγραμμα και τη δράση του, στη νέα περίοδο αναμέτρησης με τα αφεντικά, τους δανειστές, και το πολιτικό προσωπικό που συνεχίζει να «σέβεται» τις συμφωνίες μαζί τους. Οι εξελίξεις στον Ο.Τ.Ε., που παρουσιάζουμε σε άλλο άρθρο, με την προσπάθεια επιβολής ατομικών συμβάσεων δείχνουν το τι ακολουθήσει.

Η κατάργηση τώρα κάθε μνημονιακού νόμου, το σκίσιμο δηλαδή των μνημονίων από την ίδια την εργατική τάξη είναι μονόδρομος. Και αυτό δε μπορεί να προχωρήσει δίνοντας εμπιστοσύνη σε μια κυβέρνηση που πολύ γρήγορα δείχνει τις προθέσεις της.  

Νίκος Πελεκούδας