Η ΚΑΤΑΙΣΧΥΝΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ-ΦΡΟΥΡΙΟ

Η καταισχύνη της Ευρώπης-Φρούριο

 

Στις μέχρι τώρα έρευνες στα ανοιχτά της νήσου Λαμπεντούζα όπου πνίγηκαν εκατοντάδες μετανάστες στο ναυάγιο της 3ης Οκτώβρη, έχουν βρεθεί 275 νεκροί, με την συνολική εκτίμηση να κάνει λόγο για κοντά στους 350 ανθρώπους. Εκτός από τους 155 που σώθηκαν οι υπόλοιποι από τους πάνω από 500 επιβάτες του πλοιαρίου βρήκαν έναν φρικτό θάνατο, μένοντας κλειδαμπαρωμένοι στα αμπάρια που τους είχαν στιβάξει οι μαφιόζοι εκμεταλλευτές τους και η απειλή των σκληρών ρατσιστικών μέτρων σε κάποιο από τα κέντρα κράτησης-φυλάκισης μεταναστών στη Λαμπεντούζα ή αλλού. 

Τίποτα δεν αρκεί για να ξεπλύνει τις θάλασσες της Μεσογείου από τη φρίκη αυτού του εγκλήματος, όπως και τίποτα δεν μπορεί να «σταματήσει» το ρατσισμό  της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βαραίνει ιδιαίτερα τα κράτη-υποδοχείς μεταναστών, την Ελλάδα, την Ιταλία, την Ισπανία αλλά και τη Γερμανία, την Αγγλία και τις Κυβερνήσεις τους. Το βυθισμένο πλοιάριο είναι ένα από τα δεκάδες σαπιοκάραβα που μεταφέρουν κάθε χρόνο χιλιάδες απελπισμένους και κυνηγημένους ανθρώπους από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή προς την Ευρώπη. Το ξέσπασμα της κρίσης και η όξυνση της ταξικής πάλης, έχει σπρώξει τις καπιταλιστικές κυβερνήσεις στην σκλήρυνση της ρατσιστικής βαρβαρότητας, στην αύξηση των απελάσεων, των φυλακίσεων, την επιβολή χρηματικών προστίμων όπως αυτά των 5000 ευρώ που πρέπει να πληρώσουν οι διασωθέντες της Λαμπεντούζα.  

Η καπιταλιστική κρίση έχει αυξήσει και την διακρατική πολιτική κρίση στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση σε σχέση με το ποιος θα επωμιστεί το «πρόβλημα των μεταναστών» καθώς για την άρχουσα τάξη οι μετανάστες εργάτες είναι «πρόβλημα» που ταράσσει την «εσωτερική ομαλότητα» και απειλεί το «σύστημα» κάνοντας για αυτούς αναγκαία τη λήψη όλο και πιο αντιδραστικών, φασιστικών ουσιαστικά μέτρων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ιταλική νομοθεσία που απαγορεύει την διάσωση μεταναστών στη θάλασσα από αλιευτικά ή άλλα πλοία, ένα μέτρο που καταγγέλλεται ως υπεύθυνο και για το έγκλημα στη Λαμπεντούζα. Ο ρατσισμός και ιδιαίτερα ο κρατικός ρατσισμός εκκρίνεται από όλους τους πόρους του παρακμασμένου καπιταλισμού και είναι εγγενής στη φύση του.      

Η κατακραυγή που προκλήθηκε πρώτα απ όλα στην ίδια την Ιταλία, με τους κατοίκους της Λαμπεντούζα να καταγγέλλουν τους Μπαρόζο και Λέττα ως υπεύθυνους της σφαγής, συνδέεται με τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος που έρχεται στην επιφάνεια με αυτήν τη δολοφονία: η εξαχρειωμένη Ευρώπη –Φρούριο είναι διασπασμένη και σε κρίση, όπως φάνηκε στη Σύνοδο των Υπουργών Εσωτερικών της Ε.Ε στο Λουξεμβούργο, λίγες μέρες μετά το έγκλημα στη Λαμπεντούζα. Εκεί επιβεβαιώθηκε η σύγκρουση ανάμεσα στους «εταίρους» και φάνηκε ότι τα «κοινά σύνορα της Ευρώπης» δεν είναι και τόσο κοινά, με τη μόνη «συμφωνία» να είναι η συνέχιση της ήδη αποτυχημένης κατασταλτικής δράσης, την πιθανή ενίσχυση του κατασταλτικού σώματος «Frontex» για περισσότερες περιπολίες στη Μεσόγειο.  

Οι άνθρωποι που πνίγηκαν στα ανοιχτά της Λαμπεντούζα, μεταξύ των οποίων υπήρχαν πολλά γυναικόπεδα, προέρχονταν από την Ερυθραία και τη Σομαλία. Σε μια αγωνιώδη προσπάθεια για τη ζωή που ο ίδιος ο καπιταλισμός τους στερεί στην Αφρική, έφθασαν στη Λιβύη, κι από εκεί για το «όνειρο Eυρώπη». Αλλά αντί της γης της επαγγελίας βρήκαν το θάνατο στα βάθη της Mεσογείου κι όσοι σώθηκαν έχουν ν’ αντιμετωπίσουν τη ρατσιστική Eυρωπαϊκή Ένωση.

Ε.Α