του Θόδωρου Κουτσουμπού
Ύστερα από 51 ημέρες μαζικών λαϊκών διαμαρτυριών αγροτών, ιθαγενών και εργατών, μια κατάσταση λαϊκής εξέγερσης με μπλόκα και αποκλεισμούς δρόμων σε όλη τη Βολιβία, η κεντροδεξιά κυβέρνηση Παζ επέβαλε τη νύκτα της 19ης προς την 20ή Ιουνίου 2026 κατάσταση πολιορκίας (κατάσταση έκτακτης ανάγκης) στέλνοντας αστυνομία και στρατό για να καταστείλει την εξέγερση και να επιβάλει το “νόμο και την τάξη”.
Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης κηρύχθηκε λίγες μόνο ώρες μετά το συμβιβασμό της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας της COB (Central Obrera Boliviana) και την υπογραφή συμφωνίας για “διάλογο” και “ειρήνευση” μεταξύ του ηγέτη της COB Μάριο Αργκόλο και του προέδρου της χώρας Ροντρίγκο Παζ.
Αμέσως, αστυνομικές και στρατιωτικές δυνάμεις άρχισαν να κινητοποιούνται για να απομακρύνουν χιλιάδες αγρότες από τα περίπου πενήντα οδοφράγματα που παραμένουν στους κύριους αυτοκινητόδρομους (στην κορύφωσή τους τα οδοφράγματα ξεπερνούσαν τα 120). Στις 4:00 τα χαράματα του Σαββάτου 20/6, εισέβαλαν στη γέφυρα Ρίο Σέκο, στα βόρεια προάστια του Ελ Άλτο, χρησιμοποιώντας δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες. Στην Κοτσαμπάμπα, στρατιωτικές και αστυνομικές δυνάμεις κατέλαβαν γέφυρες στα περίχωρα της πόλης. Ο εκπρόσωπος της προεδρίας Λουίς Γκάλβες δήλωσε ότι, προς το παρόν, δεν θα υπάρξουν επιχειρήσεις στις πόλεις, αλλά θα επικεντρωθούν στους αυτοκινητόδρομους. Ο Τούτο Κιρόγκα, ο δεξιός υποψήφιος που έχασε τις εκλογές, ζήτησε αντίποινα κατά των ιθαγενών και των διαμαρτυρόμενων μαζών, και να μην υπάρξει ατιμωρησία. Η ρατσιστική δεξιά πτέρυγα επιδιώκει την αιματοχυσία και τη φυλάκιση των αγροτών, των εργατών και των ιθαγενών κοινοτήτων που τολμούν να αγωνιστούν ενάντια στις πολιτικές λιτότητας και παράδοσης.
Η Αγροτική Ομοσπονδία Tupak Katari απέρριψε την υπογραφή της συμφωνίας COB με την κυβέρνηση, δήλωσε ότι διατηρεί τους αποκλεισμούς και ζήτησε τη σύγκληση ολομέλειας των οργανώσεών της την Κυριακή ή τη Δευτέρα για να αποφασιστεί η πορεία δράσης που θα ακολουθηθεί.
Η κυβέρνηση Παζ, εκτός της δίωξης και βίας κατά των διαδηλωτών, έχει ασκήσει ποινική δίωξη και εναντίον του πρώην προέδρου Έβο Μοράλες, ο οποίος κρύβεται εδώ και βδομάδες στην περιοχή Chapare, όπου χιλιάδες αυτόχθονες υποστηρικτές του έχουν σχηματίσει δίκτυο προστασίας του.
Ο Μοράλες, μιλώντας στο Γαλλικό Πρακτορείο από την κρυψώνα του, κατηγόρησε την κυβέρνηση Παζ ότι είναι «εντελώς υποταγμένη» στις ΗΠΑ. Νωρίτερα χαρακτήρισε τις διαμαρτυρίες ως αντίσταση σε μια κυβέρνηση ευθυγραμμισμένη με τα συμφέροντα των ΗΠΑ και όχι ως εκστρατεία αποσταθεροποίησης.
Βολιβία: Κάτω η κατάσταση έκτακτης ανάγκης!
20/06/2026
Με ανακοίνωσή της η CERCI (Comité de Enlace por la Reconstrucción de la Cuarta Internacional – Επιτροπή Σύνδεσης για την Ανασυγκρότηση της Τέταρτης Διεθνούς, αδελφής οργάνωσης του ελληνικού ΕΕΚ στη Βολιβία) κάλεσε σε αντίσταση στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
“Κάτω η κατάσταση έκτακτης ανάγκης!”
ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΡΟΤΩΝ, ΤΩΝ ΙΘΑΓΕΝΩΝ, ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΜΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦOΜΕΝΗΣ ΜΕΣΑΙΑΣ ΤΑΞΗΣ!
Η ανακοίνωση συνεχίζει:
Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που κηρύχθηκε στη Βολιβία είναι η πιο ορατή έκφραση της ταξικής δικτατορίας της αστικής τάξης, η οποία επιδιώκει να επιβάλει τα σχέδια προσαρμογής της μετακυλίοντας την κρίση στην καταπιεσμένη πλειοψηφία, προς το συμφέρον του ιμπεριαλισμού.
Το [λαϊκό] κίνημα ενθάρρυνε την ενότητα των εργατών, των αγροτών και των καταπιεσμένων μεσαίων τάξεων, αντιμετωπίζοντας όχι μόνο την κυβέρνηση αλλά και το αστικό κράτος. Η εξάντληση της αστικής δημοκρατίας έχει αποκαλυφθεί.
Αντιμέτωπη με την επίθεση των καταπιεσμένων τόσο στις αγροτικές όσο και στις αστικές περιοχές, η κυβέρνηση συσπειρώθηκε με τις [άλλες] δεξιές κυβερνήσεις και τον [αμερικάνικο] ιμπεριαλισμό υπό τη σημαία της Ασπίδας της Αμερικής. Αντίθετα, η εξέγερση στη Βολιβία προσέλκυσε την προσοχή και την προσμονή των καταπιεσμένων σε όλη τη Λατινική Αμερική, αποτελώντας σύμβολο ριζοσπαστικού αγώνα ενάντια στις ιμπεριαλιστικές, αντεργατικές, αντεθνικές και αντιλαϊκές πολιτικές που επιβάλλονται στις καταπιεσμένες μάζες σε όλη την ήπειρο. Υπάρχει αντικειμενική ανάγκη να ενοποιηθούν οι εθνικοί αγώνες ενάντια στις κυβερνήσεις που εφαρμόζουν αυτές τις πολιτικές.
Αυτή η αντίσταση των μαζών πρέπει να προσανατολιστεί προς τη δημιουργία ενός ενιαίου αντιιμπεριαλιστικού μετώπου, που σημαίνει την ενότητα του καταπιεσμένου έθνους υπό την ηγεσία του προλεταριάτου.
Στη Βολιβία, επιβεβαιώθηκε εκ νέου η θεμελιώδης σημασία της συμμαχίας εργατών-αγροτών ως ο δρόμος για την ήττα του ιμπεριαλισμού και της άρχουσας τάξης, όπως και η ανάγκη να προχωρήσει ο αγώνας προς την επαναστατική στρατηγική του προλεταριάτου με στόχο την εγκαθίδρυση μιας κυβέρνησης εργατών και αγροτών.
Η ενότητα των εργατών, των αγροτών και των μεσαίων τάξεων των πόλεων σε σύγκρουση με την κυβέρνηση του Ροντρίγκο Παζ και το Κράτος υπογράμμισε την ανάγκη να ιδρυθεί η Λαϊκή Συνέλευση ως όργανο μαζικής εξουσίας, βασιζόμενη στην ιστορική της εμπειρία της δεκαετίας του 1970.
Το POR [Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα], βολιβιανό τμήμα του CERCI, αγωνίστηκε και συνεχίζει να αγωνίζεται για την ανάπτυξη της επαναστατικής ενότητας μεταξύ του καταπιεσμένου έθνους στο πλαίσιο της στρατηγικής της κοινωνικής επανάστασης. Παρενέβη για να κινητοποιήσει την COB και τις αγροτικές οργανώσεις στο πλαίσιο της ταξικής ανεξαρτησίας και να αναβιώσει την επαναστατική παράδοση του βολιβιανού συνδικαλισμού, όπως καθιερώθηκε από τις Θέσεις Πουλακάγιο. Η πολιτική ανεξαρτησία είναι απαραίτητη για να νικηθεί η κυβέρνηση και η άρχουσα τάξη, να ανατραπεί το οικονομικό τους σχέδιο και να εγγυηθεί την κυριαρχία του καταπιεσμένου έθνους.
Από την αρχή, το POR (Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα) υποστήριξε ότι ο δρόμος για την ήττα της κυβέρνησης, της άρχουσας τάξης και του οικονομικού της σχεδίου είναι η πάλη για μια κυβέρνηση εργατών και αγροτών, υποστηριζόμενη από τη Λαϊκή Συνέλευση, που εκφράζει την ενστικτώδη κίνηση των αγωνιζόμενων μαζών. Η αντικατάσταση μιας αστικής κυβέρνησης με μια άλλη δεν επιλύει την κρίση και το αίτημα για την «παραίτηση του Προέδρου» δεν σημαίνει τίποτα λιγότερο.
Το κίνημα άντεξε τους ελιγμούς, τις απειλές και τις κατασταλτικές επιθέσεις της κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένων εκείνων από τις ακροδεξιές ένοπλες ομάδες κρούσης, διατηρώντας τα μπλόκα και χτυπώντας και αποδυναμώνοντας την κυβέρνηση. Η έλλειψη ευρείας παρέμβασης και ενσωμάτωσης του εργατικού κινήματος ευνόησε τους διχαστικούς ελιγμούς της κυβέρνησης, οι οποίοι βασίστηκαν σε απελπισμένα και δεξιόστροφα τμήματα της μεσαίας τάξης, και τελικά οδήγησαν στην εφαρμογή κατάστασης έκτακτης ανάγκης σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια ανάκτησης του ελέγχου.
Η συμφωνία μεταξύ της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας του COB και της κυβέρνησης αποτελεί συνθηκολόγηση και προδοσία του αγροτικού κινήματος. Η “Κυβέρνηση Ειρήνης” έχει τώρα τη συνεργασία της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας για να επιβάλει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να ανοίξει το δρόμο για αστυνομική και στρατιωτική επέμβαση, απειλώντας να σφαγιάσει οποιονδήποτε αγρότη διατηρεί τα μπλόκα.
Η ήττα αυτού του κινήματος έχει θεμελιώδες ενδιαφέρον για τις αστικές τάξεις της Λατινικής Αμερικής και τον ιμπεριαλισμό. Αυτό το κίνημα αντικειμενικά συγκρούεται με την συνεχιζόμενη επίθεση του [γιάνκικου] ιμπεριαλισμού στη Λατινική Αμερική, που εισέβαλε στη Βενεζουέλα, σφίγγει εγκληματικά τον κλοιό γύρω από την Κούβα για να την αναγκάσει να παραδοθεί, κατέλαβε τη Διώρυγα του Παναμά, κ.ο.κ. Συγκρούεται επίσης με τη συνέχιση των ιμπεριαλιστικών οικονομικών σχεδίων για τη λεηλασία των χωρών μας. Μέσω των μεθόδων πάλης του (κινητοποίηση και άμεση δράση) και των θεμελιωδών αιτημάτων του, συγκρούεται επίσης με τις εκλογικές αναμετρήσεις σε αρκετές χώρες όπου ο ιμπεριαλισμός επιδιώκει να επιβάλει υποταγμένες κυβερνήσεις.
Το CERCI, ακολουθώντας το βολιβιανό POR, ζητά την απόρριψη της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, την υπεράσπιση του αγροτικού κινήματος που επιμένει στον αγώνα του και την αποτροπή μιας σφαγής από την κυβέρνηση. Ζητά την καταδίκη της συνθηκολόγησης της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και της πολιτικής της ταξικής συμφιλίωσης. Ζητά την οικοδόμηση ενός ενιαίου αντιιμπεριαλιστικού μετώπου υπό την ηγεσία της εργατικής τάξης. Καλεί την ταξικά συνειδητή πρωτοπορία να αγωνιστεί στο πλαίσιο του προγράμματος της κοινωνικής επανάστασης και του προλεταριακού διεθνισμού, που στη Λατινική Αμερική στοχεύει στην εγκαθίδρυση των Σοσιαλιστικών Ηνωμένων Πολιτειών της Λατινικής Αμερικής.
20 Ιουνίου 2026