ΚΡΑΤΟΣ - ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ : " ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΣΧΕΣΗΣ"

Σε λιγότερο από έξι μήνες τελειώνει η σχέση κράτους – ασφαλιστικού συστήματος όπως τη γνώρισαν γενεές επί γενεών σ’ αυτή τη χώρα. Σύμφωνα με το επικαιροποιημένο Μνημόνιο από την 1η Γενάρη του 2015, όλα τα ασφαλιστικά ταμεία θα παρέχουν συντάξεις ανάλογα με τις ασφαλιστικές εισφορές που εισπράττουν. 

Αυτό σημαίνει πως:
Η συνεισφορά του κράτους μειώνεται δραστικά και σταθεροποιείται οριστικά σε ένα συγκεκριμένο και ιστορικά χαμηλό επίπεδο.
Το «κενό» που αφήνει η μειωμένη κρατική χρηματοδότηση υποτίθεται πως θα πρέπει να καλυφθεί με την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών, έτσι ώστε να μην υπάρξουν νέες περικοπές στις συντάξεις.
Ωστόσο, πώς μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο, όταν η ανεργία δεν υπάρχει περίπτωση να πέσει κάτω από 20% τα επόμενα πέντε χρόνια (από 27,5% που βρίσκεται σήμερα), όταν τα ληξιπρόθεσμα χρέη των εργοδοτών στα ταμεία αγγίζουν τα 15 δις ευρώ (65% ετήσιων δαπανών για συντάξεις), όταν οι απώλειες από την αδήλωτη εργασία υπολογίζονται σε τουλάχιστον 5 δις ευρώ ανά έτος κι όταν αυξάνεται ραγδαία ο αριθμός των συνταξιούχων ;
Συνεπώς δεν βρισκόμαστε μπροστά σε άλλο ένα κύκλο περικοπών στις συντάξεις, σαν και εκείνο που γνωρίσαμε την περίοδο 2010 – 2013 ο οποίος κορυφώθηκε με την κατάργηση της 13ης και 14ης σύνταξης την 1/1/2013. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα κύκλο διαρκών περικοπών των συντάξεων, ο οποίος νωρίτερα ή αργότερα θα φέρει τη μέση σύνταξη στα 360 ευρώ περίπου ανεξάρτητα από το σημείο εκκίνησης της κάθε μιας.

Αυτή η σύνταξη θα λέγεται «ελάχιστη εγγυημένη από το κράτος» και δεν θα δίνεται από το κρατος, αλλά θα είναι αντικείμενο κρατικής εγγύησης. Δηλαδή το κράτος θα συμπληρώνει όσα χρήματα λείπουν από τα ταμεία για να δίνουν αυτή τη σύνταξη. Το κάτι παραπάνω στη βασική σύνταξη θα εξαρτάται από τον ασφαλιστικό, δηλαδή, εργασιακό βίο του κάθε εργαζομένου…
Η τρόικα «καίγεται» να οργανώσει τη νέα επίθεση στο ασφαλιστικό – συνταξιοδοτικό σύστημα της χώρας, καθώς έχει στα χέρια της στοιχεία από το υπουργείο Εργασίας σύμφωνα με τα οποία το κράτος έχει δώσει στη δεκαπενταετία 2001 – 2014 σχεδόν 200 δις ευρώ στα ασφαλιστικά ταμεία της χώρας.

Αυτό σημαίνει, κατά τους ίδιους, πως τα 2/3 του δημοσίου χρέους της Ελλάδας οφείλονται στην κρατική επιχορήγηση των ταμείων. Δηλαδή το κράτος μην μπορώντας να πληρώσει τις συντάξεις, δημιουργούσε ελλείμματα στον προϋπολογισμό του, τα οποία καλύπτονταν ολοένα και περισσότερο με εξωτερικό δανεισμό, εκτινάσσοντας τελικά το δημόσιο χρέος.
Πράγματι ένα μεγάλο μέρος του δανεισμού κατευθυνόταν στην αποπληρωμή συντάξεων.
Ωστόσο, για τα ελλείμματα δεν φταίνε βασικά οι υψηλές δαπάνες για τις συντάξεις, αλλά τα χαμηλά φορολογικά έσοδα που διαχρονικά προέκυψαν από την ιδιότυπη φορολογική ασυλία της μεταπρατικής ελληνικής μεγαλοαστικής και μεσοαστικής τάξης, τις μίζες και τις απίστευτες υπερτιμολογήσεις των δημοσίων έργων… Από το 2010 οπότε ξεκίνησε η εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής, όμως, μόνο οι συντάξεις τσακίστηκαν.
Αντίθετα τα φορολογικά έσοδα έπεσαν ακόμα περισσότερο –παρά την άγρια φορομπηξία- λόγω της ύφεσης την οποία προκάλεσαν ακριβώς αυτές οι περικοπές δαπανών αλλά και η πολιτική αβεβαιότητα που έφερε η χρεοκοπία του ελληνικού καπιταλισμού και οι αλλεπάλληλες αποτυχημένες απόπειρας «διάσωσής» του. Εξάλλου, ενώ ο λαός στέναζε από τις περικοπές (2009-11), οι μεγαλοαστοί έβγαζαν ανενόχλητοι δεκάδες δις ευρώ καταθέσεις από την Ελλάδα στο εξωτερικό υπό το φόβο της επιστροφής στην δραχμή και οι τράπεζες κάθε άλλο παρά στρίμωχναν τους μεγαλο-οφειλέτες τους… Άρα, καμία λύση δεν μπορεί να δοθεί στο ασφαλιστικό – συνταξιοδοτικό πρόβλημα της χώρας με τη διασφάλιση της δημόσιας υγείας και της αξιοπρέπειας των μάχιμων και απομάχων της δουλειάς αν δεν υπάρξει άμεσα:
* ο ανεξάρτητος από τα αφεντικά εργατικός έλεγχος σε κάθε χώρο δουλειάς μέσω επιτροπών ανά επιχείρηση, πόλη κλπ. ο οποίος θα εξασφαλίζει την ασφάλιση κάθε εργαζόμενου κόντρα στην «μαύρη εργασία» και κάθε είδους «εργοδοτική» αυθαιρεσία.
* η επανεθνικοποίηση ολόκληρου του συστήματος ασφάλισης- περίθαλψης – υγείας με την κατάργηση του ιδιωτικού τομέα (κλινικές, ιδιωτικές ασφαλιστικές) στο χώρο αυτό, μέσω της οποίας θα σταματήσει η «αιμορραγία» του δημόσιου τομέα ασφάλισης – υγείας.
* η εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση κάτω από εργατικό έλεγχο και διαχείριση του τραπεζικού συστήματος και η χρηματοδότηση των επιχειρήσεων για την πλήρη απασχόληση του εργατικού δυναμικού της χώρας στη βάση ενός δημοκρατικού σχεδιασμού της οικονομίας
* η επαναστατική διεθνιστική ρήξη με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ και η διαγραφή ολόκληρου του κρατικού χρέους μέσω του οποίου αντλείται χωρίς τέλος κάθε ρανίδα αίματος αυτής της κοινωνίας.
Δ.Κ.