Περίπτωση ΚΑΤΣΕΛΗΣ: ΛΟΥΚΕΤΑ, ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΕΣ… «ΟΣΜΕΣ»

Περίπτωση ΚΑΤΣΕΛΗΣ: ΛΟΥΚΕΤΑ, ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΕΣ… «ΟΣΜΕΣ»

 

Η αρτοβιομηχανία Κατσέλης, παίρνει σειρά στον ατέλειωτο κύκλο των πτωχεύσεων που κατακλύζουν την ελληνική οικονομία. Ο Όμιλος Nutriart –το προϊόν της συγχώνευσης του Κατσέλη με Αλλατίνη και Plaza- κατέθεσε αίτηση κήρυξης σε πτώχευση προς το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, στις 21 Ιουνίου. Η υπόθεση θα εκδικαστεί στις 18 Σεπτέμβρη 2013.

Oι 480 οικογένειες που ζούσαν από τον Κατσέλη (χωρίς να συνυπολογίζονται άλλοι συνεργαζόμενοι), πετιούνται στο δρόμο, έχοντας ειδοποιηθεί μόλις λίγες μέρες πριν. Απολυμένοι, χωρίς να περιμένουν καν αποζημίωση, αν το δικαστήριο εγκρίνει την αίτηση πτώχευσης. Οι κινητοποιήσεις τους, μπροστά στο εργοστάσιο στο Μενίδι, στο Υπουργείο Εργασίας, αλλά και στη Βουλή έχουν ένα αίτημα: να μείνει το εργοστάσιο ανοιχτό, να μη ριχτούν κι αυτοί στην ανεργία.

 

Κακοδιαχείριση και τραπεζική κρίση

Ως αιτίες της πτώχευσης, η εργοδοσία αναδεικνύει την επιδείνωση της κρίσης και το γεγονός ότι δεν μπόρεσαν να πετύχουν «χρηματοοικονομική αναδιάρθρωση με τις τράπεζες». Αναδιάρθρωση που ήταν απαραίτητη για την βιωσιμότητα της εταιρείας, με το χρέος της προς αυτές να φτάνει τα 130 εκατομμύρια ευρώ.

Οι αναλυτές τοποθετούν την απαρχή του προβλήματος στο 2008, με την ανάληψη της ιδιοκτησίας από την οικογένεια Δαυίδ, εκτοπίζοντας με αδιαφανείς διαδικασίες κι εξαγορές μετόχων, τον μεγαλομέτοχο Νίκο Κατσέλη, με τον οποίο έκτοτε «σέρνονται» στα δικαστήρια. Η νέα διοίκηση αποφασίζει να συνενώσει τον κερδοφόρο Κατσέλη με την Αλλατίνη και την Plaza, παρά το γεγονός ότι στους επιχειρηματικούς κύκλους αυτό θεωρήθηκε ως «εγκληματικό» λάθος κατά της ακμάζουσας ως τότε αρτοβιομηχανίας. Επιπλέον, τα περίπου 50.000.000 ευρώ που χρειάστηκαν για την εξαγορά του Κατσέλη, προήλθαν εξολοκλήρου από δάνειο από την Proton Bank -χωρίς ούτε ένα ευρώ να βγαίνει από την τσέπη της οικογένειας Δαυίδ- το οποίο «φορτώθηκε» ως χρέος στην εταιρεία.

Η συνέχεια είναι εξίσου καταστροφική: η αποστελέχωση της επιχείρησης, η διάλυση του δικτύου διανομής, η κατασπατάληση πόρων (δαπάνη 1,5 εκατομμυρίου ευρώ για σύστημα ERP που δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ), «δένουν» απόλυτα με το περιβάλλον της κρίσης που έχει ήδη ξεκινήσει να συνθλίβει την οικονομία. Η πτώση της αξίας των ακινήτων, μαζί κι αυτών που αποτελούν περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας, αποτέλεσε εξίσου ισχυρό χτύπημα. Η επιχείρηση παίρνει για τα καλά την κατιούσα. Τα χρέη προς τράπεζες ανέρχονται σε 130.000.000 ευρώ και το άνοιγμα προς προμηθευτές και εμπορικούς συνεργάτες σε 50.000.000. Από τα μέσα του 2011 αναζητεί «χρηματοοικονομική αναδιάρθρωση» συζητώντας με 14 πιστώτριες τράπεζες. Οι εξελίξεις στο τραπεζικό σύστημα και η εν γένει διαλυτική κρίση στην οποία βρίσκεται, την καθυστερούν αποφασιστικά για το μέλλον της εταιρείας. Η πιστωτική ασφυξία πνίγει τον Κατσέλη και τον οδηγεί στο λουκέτο. Ο φαύλος κύκλος της ύφεσης της παραγωγής και της τραπεζικής κρίσης, ολοκληρώνεται: οι εταιρείες, αδυνατώντας να πληρώσουν τα χρέη τους, «φεσώνουν» τις τράπεζες επιτείνοντας τη κρίση τους, κι οι τράπεζες κλείνοντας τη κάνουλα της πίστωσης, βουλιάζουν ακόμη περισσότερο τις επιχειρήσεις μέσα στο βάλτο της έλλειψης ρευστού.

  

Ένας διορισμός με περίεργη… «οσμή»

Όμως η ιστορία με τον Κατσέλη, περιπλέκεται ακόμη περισσότερο από μια «λεπτομέρεια», διόλου ασήμαντη.

Σχεδόν ταυτόχρονα με την πτώχευση της εταιρείας, το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας διόρισε νέο επικεφαλής στη «κρατικοποιημένη» Eurobank. Η νέα διοίκηση είναι «ειδικής αποστολής». Οι επικεφαλής του ΤΧΣ έχουν δώσει κάθε εγγύηση και διαπιστευτήριο στην Τρόικα πως η νέα διοίκηση θα εκπληρώσει την αποστολή της, που είναι παράλληλα κι η μοναδική της δέσμευση προς τους Τροϊκανούς. Δηλαδή, πως θα εφαρμόσει αυτό που προβλέπει η επικαιροποίηση του Μνημονίου, στο κομμάτι που αφορά στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών: την άμεση δρομολόγηση της ιδιωτικοποίησης της Eurobank.

Ως εδώ, τα γεγονότα μοιάζουν αρκετά συνηθισμένα. Όμως, το «ποιος» είναι ο νέο-διορισθέντας διοικητής της Eurobank, έχει και αυτό τη σημασία του.

Το όνομα αυτού, Γιώργος Δαυίδ, o λεγόμενος Mr. Coca Cola ΗΒC. Ο συγκεκριμένος «Κροίσος», λοιπόν, ήταν ο άνθρωπος που χρεοκόπησε τον Κατσέλη, αφήνοντας χρέος προς τις τράπεζες 130.000.000 ευρώ. Από αυτά, τα 5,7 εκατομμύρια ευρώ, είναι προς την Eurobank. Εν ολίγοις, τοποθετείται διοικητής μιας τράπεζας ένας επιχειρηματίας που τις ίδιες μέρες την «φέσωσε» με ένα τέτοιο αστρονομικό ποσό…

Τα ερωτηματικά που γεννιούνται για την συγκεκριμένη απόφαση, είναι πολλά και εύλογα.  Εικασίες όμως, χωρίς στοιχεία, για το τι συζητήθηκε και συμφωνήθηκε πίσω από τις κλειστές πόρτες γραφείων θεσμικών κι οικονομικών παραγόντων, δεν είναι δόκιμες.

Γεγονός είναι πάντως, πως η υπόθεση έχει μια περίεργη «οσμή», την οποία υπογραμμίζουν οι ίδιοι οι εργάτες της επιχείρησης, διαμέσου των εκπροσώπων του Σωματείου τους, θεωρώντας πως έχουν παιχτεί άσχημα «παιχνίδια» στις πλάτες τους… Αναμφίβολα, χρήζει απάντησης το ποια είναι τα κριτήρια με τα οποία επιλέχτηκε ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας, τη συγκεκριμένη στιγμή, για τη συγκεκριμένη δουλειά.

 

«Είμαστε εμείς που ζυμώνουμε και δεν έχουμε ψωμί…»

 

Τα ερωτήματα όμως είναι πολύ πιο φλέγοντα από αυτά που γεμίζουν τις στήλες των οικονομικών εφημερίδων. Το κυρίαρχο είναι: θα ριχτούν άλλες 500 οικογένειες στην κόλαση της ανεργίας; Αυτοί που έκαναν το όνομα Κατσέλης μεγάλο και τρανό ζυμώνοντας τόνους ψωμί εδώ και δεκαετίες, θα απομείνουν τώρα χωρίς μπουκιά από αυτό πάνω στο οικογενειακό τραπέζι; Η εργοδοσία ήδη ανακοινώνει πως σχεδιάζει να εκποιήσει τον εξοπλισμό του εργοστασίου. Αυτή η προοπτική, δεν μπορεί να θεωρηθεί λύση για τους εργάτες, που θέλουν το εργοστάσιο ανοιχτό και δουλειά για να μπορούν να ζήσουν τις οικογένειες τους.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για τους εργάτες του Κατσέλη, όπως δεν υπάρχει άλλος δρόμος για τους εργάτες όλων των εργοστασίων που κλείνουν, για να μην ριχτούν στην ανεργία. Οι εργάτες πρέπει να παλέψουν για να κρατήσουν τα εργοστάσια ανοιχτά, όσο οι καπιταλιστές κι η κρίση τους τα κλείνουν. Ένας είναι μοναχά ο δρόμος: Κατειλημμένα όλα τα εργοστάσια, να μην πάρουν ούτε γρανάζι από μέσα τα αφεντικά, να μην γίνει πουθενά καμιά απόλυση, να μη χαθεί ένας μισθός, να μη μπει ένα λουκέτο. Συντονισμός σε Κέντρα Αγώνα και κοινή πάλη για Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας, χτίζοντας ανεξάρτητα όργανα μάχης σε κάθε χώρο εργασίας και σε κάθε συνοικία.

Να ξαναλειτουργήσουμε τα εργοστάσια με τους δικούς μας όρους, απαλλοτριώνοντας τα αφεντικά χωρίς πεντάρα αποζημίωση, παλεύοντας για τη δική μας, εργατική εξουσία. Είναι η κύρια προϋπόθεση για να έχουμε πραγματικό εργατικό έλεγχο στη παραγωγή, δουλειά για όλους, αξιοπρεπή ζωή.

 

Κ. Αποστολόπουλος

 

 

Νέα Προοπτική τεύχος#553# Σάββατο 20 Ιουλίου 2013