ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤIΣ EΠIΣTPATEYΣEIΣ ΣTO XΩPO TΩN ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΩΝ

Οι συγκοινωνίες δέχθηκαν πρώτες την επίθεση της τρόικας και των μνημονιακών κυβερνήσεων. Με την είσοδο στο πρώτο μνημόνιο και το ΔΝΤ το 2010 απολύονται 280 εργαζόμενοι στο μετρό, που τους βάφτισαν συμβασιούχους, για να ακολουθήσουν εκατοντάδες υποχρεωτικές ή μη μετατάξεις σε όλους τους φορείς των συγκοινωνιών, μειώσεις μισθών που με την εφαρμογή του ενιαίου μισθολογίου που ποτέ δεν εφαρμόστηκε ξεπερνούσαν το 50%, κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, κατάργηση εργασιακών κεκτημένων δεκαετιών, διάλυση του όποιου θεσμικού πλαισίου λειτουργίας υπήρχε. Παράλληλα, στη βάση του δόγματος περικοπής των δημόσιων δαπανών, δηλαδή της διάλυσης και των τελευταίων υπολειμμάτων του κοινωνικού κράτους, αυξήθηκε η τιμή των εισιτηρίων, καταργήθηκε ή περικόπηκε συγκοινωνιακό έργο, υποβαθμίστηκε η ποιότητα και η ασφάλεια της μεταφοράς.  Ο ΟΣΕ διαιρέθηκε για να ιδιωτικοποιηθεί κατά κομμάτια. Οι αστικές συγκοινωνίες οριακά μπορούν να ανταπεξέλθουν στις συγκοινωνιακές ανάγκες. Η έλλειψη προσωπικού δημιουργεί τραγικές ελλείψεις στα δρομολόγια, στη συντήρηση, στον προγραμματισμό. Ιδιαίτερα στην ΣΤΑΣΥ η διοίκηση με την τελευταία απόφασή της να μετακινήσει μονομερώς δεκάδες διοικητικούς υπαλλήλους σε θέσεις εκδοτών, εκδότες σε θέσεις ελεγκτών, ελεγκτές σε θέσεις σταθμαρχών αποδεικνύει με τον πιο γλαφυρό τρόπο ότι η υποτιθέμενη αναδιοργάνωση και εκσυγχρονισμός των συγκοινωνιών στην πραγματικότητα είναι μόνο… πανικός. Ο πανικός μπροστά στην κοινωνική ευθύνη της διάλυσης των συγκοινωνιών.

 

Σ’ αυτά τα τέσσερα χρόνια της καταστροφής οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες δεν έμειναν άπραγοι. Μεγάλοι αγώνες, απεργίες, καταλήψεις με αποκορύφωμα την απεργία των 9 ημερών στο μετρό, πριν ένα χρόνο, σε πολλές περιπτώσεις ανάγκασαν κυβέρνηση και διοικήσεις σε υποχωρήσεις. Αυτός ο αγώνας στο απόγειό του, στην περυσινή απεργία στο μετρό, κατέληξε στην επίταξη των εργαζόμενων στο μετρό και στα μέσα σταθερής τροχιάς και στο βίαιο σταμάτημα της απεργίας με την επιδρομή των ΜΑΤ στο αμαξοστάσιο.

Όμως, είναι αλήθεια ότι έχουμε μια ισχυρή και ανίκητη κυβέρνηση που μπορεί να σπάει απεργίες με τα ΜΑΤ όποτε θέλει; Ότι μπορεί να επιστρατεύει απεργούς και να επιβάλλει την πολιτική της όπως έκανε στο μετρό, στους καθηγητές, στους ναυτεργάτες; Η αλήθεια είναι ότι η επιλογή των ΜΑΤ και των επιστρατεύσεων, η επιλογή  των μπάτσων και των δικαστών ενάντια σε απεργούς, η επιλογή της λύσης ενός όχι απλά συνδικαλιστικού αλλά κοινωνικού προβλήματος με αστυνομικές μεθόδους, δείχνει την έλλειψη λύσεων στο επίπεδο της πολιτικής και της κοινωνίας. Δείχνει την απόλυτη οικονομική, πολιτική, κοινωνική χρεοκοπία. Τα μαθήματα από την  ιστορία, άλλωστε, λένε ότι όποιος επέλεξε να αντιμετωπίσει την συσσωρευμένη κοινωνική οργή με βία αντιμετωπίστηκε με βία. Αν ο Σαμαράς ή οποιοσδήποτε άλλος φαντάζεται ότι θα τον σώσουν τα ΜΑΤ, από την επερχόμενη κοινωνική έκρηξη που οι ίδιοι προκαλούν, είναι ή ανιστόρητος ή απλά ηλίθιος.

Στην πραγματικότητα οι επιχειρήσεις των ΜΑΤ ενάντια σε απεργούς και καταληψίες, οι επιστρατεύσεις και η βιομηχανία δικαστικών διώξεων ενάντια σε αγώνες και αγωνιστές εργάτες, δεν είναι επίδειξη ισχύος της κυβέρνησης αλλά επίδειξη της ανικανότητας του αντιπάλου. Ο Σαμαράς και η κυβέρνησή του μοιάζει να λέει στις γραφειοκρατικές συνδικαλιστικές ηγεσίες: «Για να με νικήσετε πρέπει να νικήσετε την δημοκρατία των αφεντικών, το κοινοβούλιο των αφεντικών και την δικαιοσύνη των αφεντικών. Πρέπει να κινήσετε τους εργάτες ενάντια στην αστική νομιμότητα, ενάντια στο κράτος και τους μηχανισμούς καταστολής. Πρέπει να κινήσετε τους εργάτες να καταστρέψουν αυτό το άδικο σύστημα και να χτίσουν μιαν άλλη κοινωνία κοινωνικής δικαιοσύνης και ισότητας. Μπορείτε να το κάνετε; Ασφαλώς όχι. Γιατί εσείς φοβάστε τους εργάτες πολύ περισσότερο από εμένα. Γιατί εξαρτάστε από εμένα. Γιατί ο μόνος που εγγυάται την ύπαρξή σας ως διαμεσολαβητές είμαι εγώ. Γιατί αν οι εργάτες αποφασίσουν να κινηθούν για την κοινωνική τους απελευθέρωση δεν θα έχετε πια κανένα λόγο ύπαρξης. Γι’ αυτό λοιπόν εγώ θα στέλνω τα ΜΑΤ και θα επιβάλλω τις επιλογές μου με επιστρατεύσεις και ας μην υπάρχει καμιά ουσία σε αυτό. Την ουσία και το περιεχόμενο θα το δώσετε εσείς».
EΘEΛ

Μόλις πριν λίγες μέρες η κυβέρνηση ανακοίνωσε την πρόθεσή της να στείλει χιλιάδες εργαζόμενους από το δημόσιο σε διαθεσιμότητα, να οξύνει την επίθεσή της και στην ΕΘΕΛ με την προετοιμασία νέων απολύσεων. Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα στενάζουν με άθλιους μισθούς, σε άθλιες συνθήκες, με την απειλή της απόλυσης πάνω από τα κεφάλια τους. Δύο εκατομμύρια άνεργοι. Εκατομμύρια άνθρωποι αντιμετωπίζουν την φτώχεια και την ανέχεια, την καταστροφή της ζωής, την αδυναμία της επιβίωσης. Νοσοκομεία και σχολεία κλείνουν. Πριν λίγες μέρες ανακοίνωσαν 1200 απολύσεις στην ΣΤΑΣΥ. Καθημερινά υπουργοί, διοικήσεις και αρμόδιοι καταρτούν λίστες απολυμένων. Ανακοινώνουν νέο αριθμό απολύσεων από οργανισμούς υπηρεσίες νοσοκομεία συγκοινωνίες. Είναι λέτε παράλογο να αναρωτηθούμε τι περισσότερο θα φέρει η επιστράτευση;

Γίνεται ξεκάθαρο λοιπόν, πως για να προχωρήσει η αναγκαία πάλη ώστε να σπάσει αυτή η επιστράτευση, ο «γύψος» στους εργαζόμενους γενικά, στις συγκοινωνίες ειδικά, πρέπει να είναι συνδεδεμένη εξαρχής, με την πάλη ενάντια στην κυβέρνηση και για την ανατροπή της. Στο βαθμό που προχωράει ο αγώνας της εργατικής τάξης πάνω στα συνολικά καθήκοντα, που κατακτάται η ανάγκη της ενιαίας πάλης πέρα από τα ειδικά προβλήματα κάθε κλάδου, για την προετοιμασία της γενικής πολιτικής απεργίας διαρκείας, θα κομματιάζεται στην πράξη η όποια επιστράτευση αποφασίζει η κυβέρνηση.

Με αυτό το κριτήριο κινείται και η Πρωτοβουλία για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα στο χώρο του Μετρό, ενόψει και συγκεκριμένων πρωτοβουλιών που θα οριστικοποιηθούν τις επόμενες μέρες, πάνω στα ζητήματα της επιστράτευσης.
Παναγιώτης Aλεξόπουλος, μέλος του Δ.Σ. του σωματείου Mετρό