ΜΕ ΤΟΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ Ή ΕΝΑΝΤΙΑ ΤΟΥ

Την Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου η συνέλευση του Συλλόγου Διοικητικών Υπαλλήλων του ΕΚΠΑ (του Kαποδιστριακού Πανεπιστημίου Aθήνας) υπερψήφισε μομφή κατά της πλειοψηφίας του Δ.Σ. του Συλλόγου που καλούσε σε ανοιχτή απεργοσπασία. Την επόμενη (13 Δεκεμβρίου) με ψηφοφορία που έγινε με κάλπη αποφασίστηκε η καθαίρεση του Δ.Σ.  και η προκήρυξη εκλογών για εκλογή νέας διοίκησης.

Την ίδια μέρα καλέστηκε συντονιστικό, το 6ο στη σειρά, με συμμετοχές από διάφορους χώρους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Στο φουαγιέ του Πανεπιστημίου εργαζόμενοι και εκπρόσωποι από τα Νοσοκομεία, την intracom, τον ΕΟΠΥΥ, το συντονιστικό των νοσοκομείων, την ΕΡΤ, την ειδική αγωγή, το ΤΕΕ κλπ συζήτησαν για τους απεργιακούς αγώνες που είναι σε εξέλιξη και την διεύρυνσή τους. Ένα από τα ζητήματα όπου εκδηλώθηκαν διαφορετικές προσεγγίσεις αφορούσε στη θέση για την συνδικαλιστική γραφειοκρατία.
Ένα μέρος των συνδικαλιστών πρότεινε σύσκεψη εργαζόμενων στην κατεύθυνση της πίεσης προς την ΑΔΕΔΥ ώστε να προκηρυχθεί 24ωρη. Πρότεινε σύσκεψη στις 9 Ιανουαρίου με συναυλία και σαν ημέρα απεργίας πρότεινε την 20η Ιανουαρίου όπου έλπιζε να αποφασίσει και η ΑΔΕΔΥ ανάλογα. Αυτή η πρόταση εξαρτούσε την κινητοποίηση αλλά και την επιτυχία της, από την ΑΔΕΔΥ και τον κυβερνητικό συνδικαλισμό.
Αντιπαραθετικά εκφράστηκε μια άλλη άποψη από εργαζόμενους και συνδικαλιστές μέλη της «πρωτοβουλίας για ένα Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών». Οι σύντροφοι εκτιμούσαν πως η συνδικαλιστική γραφειοκρατία και τα τριτοβάθμια όργανά της κάθε άλλο παρά με την μεριά των αγώνων τοποθετούνται. Ειδικά ο αγώνας των διοικητικών υπαλλήλων στα Πανεπιστήμια έδειξε όλη την γύμνια του καθεστωτικού συνδικαλισμού. Η σιωπή της ΑΔΕΔΥ ακόμη και στην νομοθετική  ρύθμιση με βαριά πειθαρχικά μέτρα όπου τιμωρεί με βαριά πειθαρχικά μέτρα τους εργαζόμενους, με αφορμή την μη απογραφή μέρους των υπαλλήλων του Πανεπιστημίου, ήταν κυριολεκτικά εκκωφαντική. Και βέβαια καμιά προσπάθεια κοινού εργατικού αγώνα ενάντια στις απολύσεις. Οι κυβερνητικοί συνδικαλιστές παρακολουθούσαν έναν αγώνα που αφορούσε το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων βάζοντάς του απλά τρικλοποδιές. Συνέχεια αυτής της πολιτικής στάσης ήταν η απόφαση της Ομοσπονδίας Διοικητικού Προσωπικού Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης στις 8 Δεκεμβρίου, με στήριξη ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ – ΠΑΜΕ. Αυτή η στάση δείχνει την ανοιχτά εχθρική συμπεριφορά του κυβερνητικού συνδικαλισμού στους αγώνες.
Για αυτό οι σύντροφοι στην τοποθέτησή τους, πρότειναν να καθοριστεί ημερομηνία για απεργία και ανεξάρτητα από την τριτοβάθμια έκφραση του κυβερνητικού συνδικαλισμού να προχωρήσουμε σε σύσκεψη για να οργανωθεί με αποφάσεις από συνελεύσεις. Επίσης προτάθηκε το συλλαλητήριο που θα γίνει μετά την συνέλευση, να μετατραπεί σε μαζική συνέλευση στο Πανεπιστήμιο, με αποφασιστικό χαρακτήρα για την συνέχεια του αγώνα ώστε να υπάρχει για πρώτη φορά σχεδιασμός για την συνέχεια.
Οι αγώνες της περιόδου επιβάλλουν τον συντονισμό των εργαζόμενων για να είναι αποτελεσματικοί. Αυτός όμως ο συντονισμός όχι μόνο δεν μπορεί να ανατεθεί στον κυβερνητικό συνδικαλισμό και στα όργανά του στο συνδικαλιστικό κίνημα, αλλά πρέπει να συγκροτηθεί σε ξεκάθαρη πολιτική βάση και ενάντιά του. Αυτό άλλωστε είναι και το σκληρό μάθημα από τους αγώνες που δόθηκαν το τελευταίο διάστημα και ειδικά από τον ηρωικό αγώνα των διοικητικών στα Πανεπιστήμια
Αβραμίδης Κώστας