ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΤΩΡΑ Η ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΗ ΕΡΤ

 

 

Με τη συμπλήρωση 20 μηνών από το «μαύρο» στην Ε.Ρ.Τ., οι αγωνιζόμενοι εργαζόμενοι όλων των αυτοδιαχειριζόμενων ραδιοτηλεοπτικών σταθμών, εμφάνισαν την πρότασή τους με τίτλο «Ποια Ε.Ρ.Τ. θέλουμε». Πρόταση που ας σημειωθεί αποτελεί προϊόν πανελλαδικών διαβουλεύσεων μέσω των γενικών συνελεύσεων των εργαζομένων.

Το κείμενο είναι φανερό πως αποτυπώνει όλη την εμπειρία των εργαζόμενων, εμπειρία αγωνιστική, σε ένα εγχείρημα πρωτότυπο σε όλη την Ευρώπη.

Στην πρόταση των εργαζόμενων, υπάρχουν 6 σημεία, στα οποία το εργατικό κίνημα γενικά, η επαναστατική αριστερά ειδικά, θα πρέπει να ενισχύσει και να υποστηρίξει.

Ότι η Ε.Ρ.Τ. ελέγχει την εξουσία, δεν ταυτίζεται με αυτήν, δεν αποτελεί όργανο της κυβέρνησης και των μηχανισμών της.

Είναι σταθερή η στόχευση για μια ραδιοτηλεόραση δημόσια και δημοκρατική, πως η ακηδεμόνευτη ενημέρωση είναι αγαθό και όχι εμπόρευμα.

Όπως επισημαίνει ειδικά η Ε.Ρ.Τ.3, η Ε.Ρ.Τ. παύει να είναι ανώνυμη εταιρεία (και συνεχίζει να υπάρχει με τη μορφή της δημόσιας κοινωφελούς επιχείρησης, σημείο που θα σχολιάσουμε παρακάτω).

Πως η όποια ανάγκη για προσωπικό ελέγχεται μέσω των λειτουργικών συνελεύσεων των εργαζομένων.

Ότι το εκπεμπόμενο πρόγραμμα θα διαμορφώνεται με την παρουσία και το λόγο της ίδιας της κοινωνίας. Οι εκπρόσωποι συνελεύσεων διαφόρων εργατικών κλάδων, επιστημονικών ενώσεων κ.τ.λ. θα μεταφέρουν ιδέες και προτάσεις για την πορεία του προγράμματος.

Τέλος, όπως επισημαίνει και πάλι η Ε.Ρ.Τ.3, καταργείται το διευθυντικό δικαίωμα, και απορρίπτεται η πρόταση για την ύπαρξη Ανώτατου Οργάνου Λειτουργίας και Συντονισμού, που αφήνει παραθυράκι για άνωθεν παρεμβάσεις.

Ταυτόχρονα παρουσιάζεται διχογνωμία ειδικά στο ζήτημα του ποιοι θα στελεχώσουν τη νέα Ε.Ρ.Τ., με την Ε.Ρ.Τ.3, την Ε.Ρ.Τ. Λάρισας, Τρικάλων, Καρδίτσας, Φλώρινας και Τρίπολης να υποστηρίζουν πως θα πρέπει να επανενταχτούν όσοι λειτούργησαν το αυτοδιαχειριστικό εγχείρημα, μαζί με αλληλέγγυους που βοήθησαν να βγαίνει το εκπεμπόμενο σήμα, ενώ από την άλλη η πανελλαδική συνέλευση της Αθήνας, να έχουν δικαίωμα να ξαναγυρίσουν όσοι δούλευαν όταν έπεσε το «μαύρο».

Το Ε.Ε.Κ. όπως δηλώνει και στην ανακοίνωσή του που μοιράστηκε στην κινητοποίηση για τη συμπλήρωση 20 μηνών από το «μαύρο», θα σταθεί και πάλι στο πλάι των αγωνιζόμενων εργαζόμενων της Ε.Ρ.Τ., ιδιαίτερα πάνω σε αυτά τα 6 σημεία-διεκδικήσεις τους. Είναι διεκδικήσεις που ενσαρκώνουν την ανάγκη για ένα πολιτικό διεκδικητικό κίνημα των εργαζομένων γενικά, στον κάθε κλάδο δουλειάς ειδικά. Διεκδικήσεις που έμπρακτα ζητούν να τεθεί τέλος σε μια πλευρά της κοινωνικής καταστροφές. Και κυρίως θα προσθέταμε, χωρίς καμιά αναμονή, χωρίς περιστροφές και αστερίσκους.

Μαζί με αυτά όμως θέτουμε και τα δικά μας ερωτήματα σε αυτή τη διαβούλευση που συνεχίζεται, με την απαίτηση μάλιστα των εργαζόμενων της Ε.Ρ.Τ., να λάβουν απόψεις για την τοποθέτησή τους.

Η λογική του να λειτουργήσει τώρα η Ε.Ρ.Τ. με αυτούς που είναι οι υπεύθυνοι να το κάνουν, δηλαδή τους ίδιους τους εργαζόμενους σε αυτήν, τότε με αυτήν ακριβώς τη λογική  θα πρέπει να ενισχυθεί το εργατικό κίνημα γενικά. Δηλαδή να δώσουμε μάχη να λειτουργήσουμε  τα εργοστάσια που αυτό τώρα μπορεί να γίνει, να προβληματιστούμε έμπρακτα για το προχώρημα του εργατικού ελέγχου. Το ζήτημα που θέτουν οι εργαζόμενοι στην Ε.Ρ.Τ. δεν αφορά κάποια ιδιομορφία της ραδιοτηλεόρασης, αλλά το ζήτημα της κατοχής των μέσων παραγωγής από την ίδια την εργατική τάξη, την ανάπτυξη της παρέμβασης στην ίδια την εργασία και το περιεχόμενό της.

Ταυτόχρονα η λογική της αυτοδιαχείρισης, μπορεί να είναι στέρεα, με εργατική δημοκρατία, μόνο αν αυτή δεν μπαίνει σε διαπραγματεύσεις για δημοσιονομικούς στόχους και κυβερνητικές παρεμβάσεις. Αν δηλαδή εξαρτάται από την χάραξη πολιτικής από την εξουσία των ίδιων των εργατών. Άλλωστε η πρόταση από μέρους τους για ένα κεντρικό συντονιστικό αντιπροσώπων από όλες τις κατά τόπους Ε.Ρ.Τ. αποτυπώνει την παραδοχή της ανάγκης για ένα κεντρικό σχεδιασμό του ραδιοτηλεοπτικού προγράμματος. Η ίδια ανάγκη δεν υπάρχει για κάθε πεδίο της παραγωγής, για κάθε πλευρά της ζωής των εργαζομένων; Είναι αναγκαίο να παλεύει για μια Ε.Ρ.Τ. που θα ελαχιστοποιεί τις παρεμβάσεις της αγοράς, αλλά πόσο στέρεο θα είναι αυτό χωρίς μια εξουσία που θα θέτει στο κέντρο της πολιτικής της τις εργατικές ανάγκες;

Είναι προφανές πως στην πρόταση αποτυπώνεται ένα μοντέλο εργατικού συνδικαλισμού, που θέτει ως βασικό άξονα, με αντιφάσεις,  την ανεξαρτησία από κράτος, αφεντικά και συνδικαλιστική γραφειοκρατία, ανεξαρτησία πάνω στον αγώνα και στα κέντρα αυτού του αγώνα. Μήπως είναι η ώρα να προβληματιστούμε σοβαρά σε ένα ανοιχτό διάλογο για την εμφάνιση ανεξάρτητων κέντρων αγώνα των εργατών, που θα ενοποιούν τις αντιστάσεις στον καπιταλισμό που παρακμάζει, και θα θέτουν την ανάγκη της επαναστατικής ανατροπής του συστήματος, με διεθνιστικό πρόσημο, μακριά από τον εθνικισμό των κυβερνητικών εταίρων ΑΝΕΛ;

Το Ε.Ε.Κ. θα θέσει δημόσια τα ερωτήματα αυτά, ειδικότερα και προς τους αγωνιστές της Ε.Ρ.Τ. Όπως κάναμε εδώ και είκοσι μήνες θα είμαστε παρόντες και σε αυτή τη νέα προσπάθεια που ξεκίνησε.

Νίκος Πελεκούδας