Ο ΣΤΡΑΤΟΥΛΗΣ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ

 

 

 

Σε συνέντευξή του στην Αυγή (8/2) ο αναπληρωτής υπουργός κοινωνικής ασφάλισης Δημήτρης Στρατούλης μιλά για το σχέδιο της κυβέρνησης για την “επανεκκίνηση της κοινωνικής ασφάλισης”. Η δημιουργία ενός νέου αποθεματικού για την χρηματοδότηση της κοινωνικής ασφάλισης θα στηριχθεί, όπως λέει, στην αποκατάσταση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, στην αύξηση των εσόδων από την επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, στον περιορισμό των ελαστικών μορφών απασχόλησης προς όφελος της πλήρους και σταθερής εργασίας, στην επαναφορά “σε ένα χρονικό ορίζοντα” της τριμερούς χρηματοδότησης, στην αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας χωρίς ιδιωτικοποιήσεις. Ταυτόχρονα θα σχηματιστεί αποθεματικό από το ταμείο Εθνικού Πλούτου και Κοινωνικής Ασφάλισης σαν μέτρο αποκατάστασης της καταστροφικής εφαρμογής του PSI.

Αλλά βασική προϋπόθεση για να προχωρήσει το σχέδιο επανεκκίνησης είναι να πετύχει το εθνικό αναπτυξιακό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης και μείωσης της ανεργίας της κυβέρνησης, το οποίο θα δημιουργήσει 300.000 νέες θέσεις εργασίας. Η αύξηση της απασχόλησης θα αυξήσει τα έσοδα της κοινωνικής ασφάλισης και τότε… τότε θα σταματήσει η μείωση των συντάξεων κύριων και επικουρικών με έναρξη την 1/1/15, θα σταματήσουν οι ανακοινώσεις για αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης και θα υπάρξει σταδιακή αποκατάσταση μισθών και συντάξεων. Δηλαδή; Δηλαδή η σταδιακή αποκατάσταση σε μισθούς και συντάξεις θα είναι ευθέως ανάλογη των ρυθμών ανάπτυξης της οικονομίας.

Είναι φανερό από τα λόγια του υπουργού ότι μισθωτοί και συνταξιούχοι δεν πρόκειται να δουν αυξήσεις ούτε στο άμεσο ούτε στο προσεχές μέλλον καθώς η προοπτική της επιστροφής της χρεοκοπημένης ελληνικής οικονομίας σε ρυθμούς ανάπτυξης, προς το παρόν φαντάζει όνειρο απατηλό.

Όμως πέρα από αυτό αξίζει μια κριτική ματιά στο σχέδιο του κ. Στρατούλη καθεαυτό. Τι εννοεί ο κ. Στρατούλης μιλώντας για αποκατάσταση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας; Οι συμβάσεις εργασίας δεν έχουν καταργηθεί. Αυτό που καταργήθηκε είναι η διαπραγμάτευση του οικονομικού μέρους των συμβάσεων ανάμεσα σε εργαζόμενους και εργοδότες. Το ύψος των μισθών  τόσο για το δημόσιο όσο και για τον ιδιωτικό τομέα καθορίστηκε με νόμους που έφτασαν να μειώσουν τους μισθούς μέχρι και 40% από το 2009 μέχρι σήμερα. Αν ο κ. Στρατούλης εννοεί ότι θα επαναφέρει το καθεστώς της διμερούς διαπραγμάτευσης εργαζόμενων εργοδοτών για το ύψος των μισθών τότε πρέπει να εξηγήσει ποιο θα είναι το σημείο αφετηρίας της διαπραγμάτευσης. Θα είναι οι μισθοί του 2009 ή οι σημερινοί;   Αν εννοεί τους σημερινούς μισθούς τότε για ποια αποκατάσταση μιλάει;

Όσο για την επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ αυτή έχει ήδη μεταφερθεί “σε ένα χρονικό ορίζοντα” μετά το 2016 και σταδιακά.
Θέλει ιδιαίτερη προσοχή η δήλωση του κ. Στρατούλη για τα μέτρα που θα πάρει για την πάταξη της ελαστικής και ανασφάλιστης εργασίας. Αυτή θα γίνει με ανασυγκρότηση των ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους με συμμετοχή σ’ αυτούς συνδικάτων και εργαζόμενων. Στους καιρούς που τα συνδικάτα διατηρούσαν κάτι από την μαχητική τους δυναμική, διενεργούσαν ελέγχους σε εργασιακούς χώρους για την προστασία των δικαιωμάτων των εργαζόμενων από την ασύδοτη εκμετάλλευση των εργοδοτών αλλά πάντα ανεξάρτητα από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς του κράτους. Η ανεξαρτησία των εργατικών οργανώσεων από το κράτος και κάθε κυβέρνηση θα πρέπει να είναι μη διαπραγματεύσιμη. Είναι τελείως δυσδιάκριτο αν ο κ. Στρατούλης επιχειρεί την πάταξη της μαύρης εργασίας ή την ενσωμάτωση των συνδικάτων στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς.

Βασική προϋπόθεση για την επανεκκίνηση της κοινωνικής ασφάλισης είναι η επιτυχία του εθνικού σχεδίου ανάπτυξης που θα δημιουργήσει 300.000 νέες θέσεις εργασίας. Η επιτυχία του όμως εξαρτάται από την επίτευξη της ενδιάμεσης συμφωνίας – γέφυρας και την αποδοχή από τους δανειστές της έκδοσης εντόκων γραμματίων του ελληνικού δημοσίου και την απόδοση των κερδών από την πώληση των ελληνικών ομολόγων της ΕΚΤ. ‘Όμως ήδη είναι σε εξέλιξη το πραξικόπημα Ντράγκι και η μη αποδοχή των ελληνικών κρατικών ομολόγων ως εγγυητικών τίτλων. Η επιτυχία του εθνικού σχεδίου ανάπτυξης κρέμεται σε μια κλωστή. Οι υποσχέσεις και τα όνειρα του κ. Στρατούλη και της κυβέρνησης κινδυνεύουν να εξανεμιστούν όχι “σε ένα χρονικό ορίζοντα” δύο χρόνων αλλά ολίγων ημερών.

Βέβαια είναι δικαίωμα του κ. Στρατούλη να ονειρεύεται ενδιάμεσες γέφυρες και συμφωνίες με τους καπιταλιστές. Η εργατική τάξη όμως έχει χάσει κάθε δικαίωμα στο όνειρο. Το 1,5 εκατομμύριο ανέργων, τα εκατομμύρια των καταχρεωμένων και δυστυχισμένων οικογενειών δεν μπορούν να συμβιβαστούν με τον χρονικό ορίζοντα του κ. Στρατούλη. Πρέπει για να μην ποδοπατηθούν βάναυσα οι ελπίδες,  να προχωρήσουμε στην ανάπτυξη ενός μαχητικού ταξικού μετώπου  εργαζομένων και  ανέργων που θα απαιτήσει  πίσω όλα τα κλεμμένα και την ίδια την ζωή του τώρα.

Τ.Α.