Photo: Kurt Morrow from flickr

Λίγες μέρες πριν από την αποχώρηση του Τραμπ και την ορκωμοσία του Μπάϊντεν, στις 15 Ιανουαρίου, εκτελέστηκε η θανατική ποινή του Ντάστιν Μπιγκς, ο οποίος έτσι έγινε ο 13ος ομοσπονδιακός κρατούμενος που εκτελέστηκε υπό την κυβέρνηση του Τραμπ. Αυτό το φονικό ξέσπασμα που ξεκίνησε το 2020 τερμάτισε ένα κενό 17 ετών και περιλάμβανε τη δολοφονία της πρώτης κρατούμενης γυναίκας τα τελευταία 68 χρόνια, της Λίζας Μοντγκόμερι, μιας γυναίκας που διαγνώστηκε με διπολική διαταραχή και σύνθετη διαταραχή μετατραυματικού στρες. Ο Μπιγκς, ένας μαύρος, υποστήριξε την αθωότητά του μέχρι τη στιγμή του θανάτου του και εκτελέστηκε ενώ έπασχε ήδη από COVID.

Τώρα μια ομάδα των Δημοκρατικών προωθεί νομοσχέδιο για τον τερματισμό της θανατικής ποινής, κάτι που θα έπρεπε να έχει συμβεί έτη νωρίτερα. Γιατί χρειάστηκε όμως τόσος καιρός για να γίνει κάτι τέτοιο και ποιος ευθύνεται για τη φυλάκιση φτωχών μαύρων, Λατίνων και ιθαγενών στις ΗΠΑ; Σίγουρα και τα δύο αστικά κόμματα της αμερικάνικης άρχουσας τάξης. Το σύστημα της «ποινικής αδικίας» ήταν πάντα ένα εργαλείο συνολικά της άρχουσας τάξης για να καταπιέζει, να υποδουλώνει και να δολοφονεί την εργατική τάξη, ειδικά τα πιο καταπιεσμένα στρώματά της. Μάλιστα κανένας επίσημος δεν έχει συνεισφέρει περισσότερα για την αύξηση του πληθυσμού των φυλακών από τον προοδευτικό… Μπάιντεν.

Ο Μπάιντεν είναι βετεράνος. Ήταν ήδη στο Κογκρέσο από τη δεκαετία του 1980, όταν ψηφίστηκαν πολλοί ρατσιστικοί νόμοι τους οποίους υποστήριξε. Όχι μόνο ήταν υπεύθυνος για τη σύνταξη πολλών από τους ομοσπονδιακούς νόμους, αλλά η φωνή του ήταν μια από τις πιο ισχυρές για σκληρότερες και μεγαλύτερες ποινές για τους χιλιάδες… «εγκληματίες». Ο Μπάιντεν συνέταξε τους ομοσπονδιακούς νόμους του 1986 και 1988 για τα ναρκωτικά, οι οποίοι περιείχαν διαφορετικές ποινές μεταξύ χρηστών κρακ και κοκαΐνης, η οποία άνοιξε τον δρόμο για τη ρατσιστική δίωξη και τη μαζική φυλάκιση μαύρων σε δυσανάλογα ποσοστά με αυτά των λευκών.  Επίσης το 1991, κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης για ένα νομοσχέδιο που τελικά έγινε ο περιβόητος Νόμος του 1994 για τον Έλεγχο Βίαιων Εγκλημάτων και την Επιβολή του Νόμου, ο Μπάιντεν παρουσίασε ένα σχέδιο που ήταν πολύ πιο σκληρό από αυτό του τότε Προέδρου Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου. Καυχιόταν μάλιστα τότε ότι η εκδοχή του νομοσχεδίου του θα παρείχε μεγαλύτερες πιθανότητες για τη φυλάκιση εγκληματιών και την καταδίκη τους σε θάνατο από ό, τι τα νομοσχέδια υπό τον Ρήγκαν.

Αυτό το νομοσχέδιο οδήγησε στην γεωμετρική αύξηση και επέκταση του σωφρονιστικού συστήματος στην Καλιφόρνια και σε αυστηρότερες ποινές για τους κρατούμενους παντού. Οι προσπάθειες του Μπάιντεν διεύρυναν το αποκαλούμενο σύστημα ποινικής «δικαιοσύνης»και το έκαναν πολύ πιο θανατηφόρο. Ο Μπάιντεν διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην υποστήριξη του αντιτρομοκρατικού και του νόμου περί θανατικής ποινής του 1996, ο οποίος έλαβε την υποστήριξη τόσο των Δημοκρατικών όσο και των Ρεπουμπλικάνων και υπεγράφη από τον Κλίντον. Αυτό το νομοσχέδιο, εκτός από την αύξηση της δυνατότητας των εισαγγελέων να καταδικάζουν ανθρώπους σε θάνατο, περιόριζε τις εκκλήσεις των θανατοποινιτών κρατουμένων και επέβαλε την άμεση απέλαση όλων των κρατουμένων χωρίς τα απαραίτητα έγγραφα κατά την ολοκλήρωση της ποινής φυλάκισής τους.

Ο κίνδυνος για την εργατική τάξη έγκειται σε μεγάλο βαθμό στη προεδρία ενός νέου προέδρου και ενός κόμματος που κατασκεύασε το σημερινό ρατσιστικό σύστημα «ποινικής αδικίας» και στη συνέχεια χρηματοδότησε, έχτισε και γέμισε τις φυλακές με φτωχούς, κυρίως μαύρους, Λατίνους και ιθαγενείς. Ο Τραμπ και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα μπορεί να ανέστησαν την ομοσπονδιακή θανατική ποινή και να δολοφόνησαν 13 άτομα, αλλά οι σπόροι του ρατσιστικού, σεξιστικού, αντιΛΟΑΤΚΙ συστήματος ποινικής αδικίας είναι γόνος και των δύο αστικών κομμάτων, με το Δημοκρατικό Κόμμα να έχει συνεισφέρει τα μέγιστα σε αυτή την κατάσταση.

Αρ. Μα.