Η 26η Ιουνίου έχει ορισθεί ως Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών. Την ημέρα αυτή, το απόγευμα της Παρασκευής 26 Ιουνίου 2026, στο κέντρο της Αθήνας, στην πλατεία Κοραή, απέναντι από τα Προπύλαια, οργανώθηκε μια πολύ επιτυχημένη εκδήλωση κατά των ναρκωτικών. Ήταν μια δροσερή ανάσα στην Αθήνα του καύσωνα.
Τα κεντρικά συνθήματα ήταν:
❌️ Όχι στα Ναρκωτικά
❌️ Όχι στις Εξαρτήσεις
✅️ Ναι στη Ζωή
✅️ Ναι στα στεγνά προγράμματα απεξάρτησης
Οργανωτής αυτής της σπουδαίας εκδήλωσης ήταν οι Συλλογικές Δράσεις Κοινωνικής Αλληλεγγύης για το 18ΑΝΩ. Δεν ήταν μια επετειακή εκδήλωση, αλλά μια εκδήλωση μνήμης για όσους χάθηκαν, γιορτής για όσους τα κατάφεραν και αγώνα που συνεχίζεται και γιγαντώνεται.
Χαιρετισμό απηύθυναν μέλη του στεγνού προγράμματος ΑΡΓΩ της Θεσσαλονίκης και μέλη της Δομής Υγείας των Κατειλημμένων Προσφυγικών. Μετά τις εισηγήσεις της Κατερίνας Μάτσα και μελών των Συλλογικών Δράσεων Κοινωνικής Αλληλεγγύης για το 18ΑΝΩ με θέμα “Τέχνη και Απεξάρτηση”, οι Ομάδες Μουσικής και Ποίησης παρουσίασαν το έργο τους.
Παρακάτω παραθέτουμε μερικές από τις ομιλίες:
“Είμαι ο Βασίλης. Είμαι 5 χρόνια καθαρός”
Είμαι ο Βασίλης. Είμαι 5 χρόνια καθαρός και είμαι μέλος των Συλλογικών Δράσεων Κοινωνικής Αλληλεγγύης για το 18ΑΝΩ.
Όπως γνωρίζετε, ο ΕΟΠΑΕ ομογενοποιεί όλα τα προγράμματα απεξάρτησης (18ΑΝΩ – ΚΕΘΕΑ – ΟΚΑΝΑ). Έτσι, αυτός που θέλει να απεξαρτηθεί δεν έχει πλέον την επιλογή να διαλέξει ποιο πρόγραμμα του ταιριάζει, ποιο πρόγραμμα είναι πιο κατάλληλο για τη θεραπεία του.
Όλοι ξέρουν πολύ καλά τι θέλει να κάνει το καθεστώς – συγγνώμη, το κράτος. Το σύστημα δε λογαριάζει ζωές, το έχει άλλωστε αποδείξει. Ο Αλεξ. Γρηγορόπουλος, ανήλικο παιδί, σκoτώθηκε από κρατικές σφαίρες. 600 άνθρωποι ανοιχτά Πύλου πνίγηκαν από κρατική αδιαφορία. Η αστυνομική βία αφαίρεσε τη ζωή του Βασίλειου Μάγγου. Στα Τέμπη, 57 άνθρωποι σκοτώθηκαν από την κρατική διαφθορά. Αυτό το κράτος, λοιπόν, θέλει να σώσει τους χρήστες…!
Πιστεύω ότι ανθρώπους όπως εγώ και πολλά άλλα παιδιά που έχουμε απεξαρτηθεί και έχουμε πλέον λόγο και άποψη και αντιστεκόμαστε, τετοιους ανθρώπους δεν τους θέλουν. Γι’ αυτό, λοιπόν, ο στόχος είναι, σιγά-σιγά, χωρίς να ακούγεται τίποτα από τα συστημικά Μ.Μ.Ε. να μαζευτούν οι χρήστες σε Χ.Ε.Χ. (χώρους εποπτευόμενης χρήσης), κάτι σαν στρατόπεδα συγκέντρωσης. Όποιος θέλει να ξεφύγει από τη χρήση, θα τον ελέγχουν με τα υποκατάστατα, να γίνει “λειτουργικός χρήστης” και γρανάζι μιας καταναλωτικής κοινωνίας
θα ήθελα όμως να σας πω, τι μου πρόσφερε εμένα το 18 ΑΝΩ και πώς με βοήθησε στην απεξάρτησή μου. Βρήκα ανθρώπους που αγαπούσαν αυτό που έκαναν. Μέσα από τα ατομικά και την ψυχοθεραπεία συμφιλιώθηκα με τον εαυτό μου, άρχισα να με φροντίζω, να με προσέχω, να με αγαπάω. Έμαθα να κάνω σχέσεις αληθινές, σχέσεις που βασίζονται στην ειλικρίνεια, στην εμπιστοσύνη, στο ενδιαφέρον και στην ενσυναίσθηση. Μέσα από τις ομάδες τέχνης γνώρισα τη δημιουργικότητα που μπορώ να έχω σαν άνθρωπος και εξέλιξα τον εαυτό μου. Έμαθα να διεκδικώ, να έχω άποψη και να μπορώ να την εκφράζω. Να αντιστέκομαι σε ό,τι δε μου αρέσει και να αγωνίζομαι να το αλλάξω.
Όλα αυτά, δεν έγιναν μέσα σε μια νύχτα ή από τη μια μέρα στην άλλη. Υπήρχαν απογοητεύσεις, ματαιώσεις, θυμός και πόνος. Το συναίσθημα, όμως, όταν έχεις κερδίσει μια μάχη με τα σκοτάδια δεν το αλλάζω με τίποτα! Αυτές οι μάχες με κρατούν καθαρό και ζωντανό!
Με αυτές τις μάχες έκανα φίλους. Από αυτές τις μάχες είμαι σήμερα εδώ και σας μιλάω για μένα, που νίκησα τα σκοτάδια μου.
ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΝΙΚΗΤΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΑΝ ΤΟ 18ΑΝΩ
ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΦΙΛΩΝ ΑΡΓΩ
“Θα συνεχίσουμε να θυμίζουμε πως είμασταν οι σπόροι της δημόσιας, δωρεάν, στεγνής απεξάρτησης”
Μια από τις θεμελιώδης αρχές της απεξάρτησης στο Πρόγραμμα Εναλλακτικής Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων ΑΡΓΩ, ήταν η «δημιουργικότητα».
Οι περισσότεροι άνθρωποι, όταν ακούμε την λέξη «δημιουργικότητα» σκεφτόμαστε τους καλλιτέχνες ή αυτή την πνευματική κατάσταση που τους κινητοποιεί να δημιουργήσουν τέχνη. Κάθε μορφή τέχνης, ξεκινάει από το μηδέν και παράγει ένα καινούργιο σύμπαν. Το λευκό χαρτί που γίνεται ένα πολύχρωμο τοπίο, ο πηλός που γίνεται ένα όμορφο μικρό γλυπτό, το κλικ μιας μηχανής που καταφέρνει να αποτυπώσει ένα συναίσθημα.
Στην ΑΡΓΩ όμως δεν ορίζαμε μόνο την τέχνη ως δημιουργία. Η μεγαλύτερη ίσως πρόκληση ενός εξαρτημένου ατόμου, είναι πως θα γίνει ο ίδιος δημιουργός της καινούργιας του ζωής. Πως θα πάρει στα χέρια του εκείνο το ακατέργαστο κομμάτι πηλού της ψυχής του και θα δημιουργήσει ένα σχήμα μέσα από το χάος. Πως θα ζωγραφίσει την καθημερινότητά του μέσα από χρώματα που ο ίδιος θα επιλέξει. Πως θα καταφέρει να ζήσει ακόμα και μέσα στο μαύρο που δημιουργούν οι ίδιες οι σκιές του και δεν θα φοβηθεί ούτε το γκρίζο της πόλης, ούτε το εκτυφλωτικό λευκό μιας ηλιόλουστης μέρας. Πως θα καταγράψει και θα αποτυπώσει σαν να ήταν έργο τέχνης όλες τις σκέψεις και τα συναισθήματα του. Να γίνει δημιουργός μιας καινούργιας ζωής. Μιας ζωής που γνωρίζει την ευθύνη που φέρει η ελευθερία του καλλιτέχνη.
Ως δημιουργοί λοιπόν χαιρετίζουμε την συζήτηση που οργανώνει η συλλογικότητά σας και στεκόμαστε δίπλα σας με όλη μας τη δύναμη. Το κλίμα τρόμου που έχει σχεδόν εγκαθιδρυθεί στο πεδίο της απεξάρτησης, δεν θα περάσει. Θα συνεχίσουμε να δημιουργούμε κήπους όπου θα μπορούμε να ανθίζουμε, για να θυμίζουμε πως είμασταν οι σπόροι της δημόσιας, δωρεάν, στεγνής απεξάρτησης.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΠΙΛΙΤΟΥ, μέλος της επανένταξης του Αργώ.
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΑΡΓΩ
Momentum – Συλλογικότητα Αλληλεγγύης
26η Ιουνίου: γιορτή και αντίσταση
Αγαπητοί/ές/ά σύντροφοι, συντρόφισσες και συντρόφια,
το Momentum είναι μια αυτοοργανωμένη συλλογικότητα αλληλεγγύης που μετρά λίγους μόλις μήνες ζωής. Δραστηριοποιούμαστε στις δυτικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης, όπου η βίαιη φτωχοποίηση, η κοινωνική απομόνωση, ο φασισμός και οι εξαρτήσεις γιγαντώνονται.
Στη μισαλλοδοξία και την απομόνωση επιλέγουμε να απαντάμε με χαριστικά παζάρια αλληλεγγύης, προσφέροντας ρούχα, είδη πρώτης ανάγκης και, πάνω απ’ όλα, ανθρώπινη παρουσία στις γειτονιές.
Το δικό μας Momentum απαρτίζεται, μεταξύ άλλων, από ανθρώπους που πάλεψαν με την εξάρτηση και βγήκαν νικητές. Από ανθρώπους που αποτελούν τη ζωντανή απόδειξη ότι η αντιμετώπιση της εξάρτησης ως «χρόνιας υποτροπιάζουσας νόσου» είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη λογική του κέρδους και αποσκοπεί στη χειραγώγηση ανθρώπων που έχουν το μομέντουμ και τη δύναμη να αντιστέκονται. Από ανθρώπους που, με τη στάση ζωής τους και τα χρόνια καθαρότητας από κάθε είδους εξαρτήσεις, επιβεβαιώνουν τον εμπνευστή και δημιουργό του ΑΡΓΩ, Παναγιώτη Γεωργάκα, ο οποίος διακήρυττε κατά λέξη:
«Η εξάρτηση αποτελεί πολυαιτιολογικό, επαχθές κοινωνικό φαινόμενο με ψυχοβιολογική διάσταση. Είναι άμεσα και άρρηκτα συνδεδεμένη με την πολιτική και κοινωνική οργάνωση του κόσμου μας. Ως τέτοια ακολουθεί τις κοινωνικές αλλαγές και εντάσσεται στους κοινωνικούς αγώνες. Επομένως, η αντιμετώπισή της επιτάσσεται να έχει κινηματικό χαρακτήρα!»
Με αυτή την παρακαταθήκη στις τάξεις μας, χαιρετίζουμε από καρδιάς τις Συλλογικές Δράσεις Κοινωνικής Αλληλεγγύης για το 18 Άνω, το ανεκτίμητο έργο τους και την αστείρευτη αγωνιστικότητά τους. Η φλόγα και η ανυπολόγιστη προσφορά δεκαετιών των στεγνών προγραμμάτων στην κοινωνία δεν μπορεί παρά να ζει για πάντα στις καρδιές όσων τα κατάφεραν, όσων στάθηκαν δίπλα στους ανθρώπους για να τα καταφέρουν, αλλά και όλων όσοι αναγνωρίζουν και πιστεύουν στη δύναμη της αλλαγής.
Η 26η Ιουνίου, μετά το 2024 και την ψήφιση του νόμου 5129, δεν μπορεί πλέον παρά να έχει διττό χαρακτήρα: γιορτή, -όπως μάθαμε-, και αντίσταση, -όπως έχουμε χρέος.
Με εκτίμηση,
Momentum – Συλλογικότητα Αλληλεγγύης
Ειδικό Πρόγραμμα Γυναικών και Μητέρων του 18 Άνω
Το Ειδικό Πρόγραμμα Γυναικών και Μητέρων του 18 Άνω αποτέλεσε για πολλά χρόνια μια πρωτοποριακή θεραπευτική δομή απεξάρτησης, η οποία απευθυνόταν σε μητέρες με προβλήματα εξάρτησης και στα παιδιά τους. Στεγαζόταν στο κέντρο της Αθήνας, στα Εξάρχεια, σε ένα πενταώροφο νεοκλασικό κτίριο, το οποίο είχε διαμορφωθεί ώστε να καλύπτει τόσο τις θεραπευτικές ανάγκες των γυναικών όσο και τις ανάγκες φροντίδας και ανάπτυξης των παιδιών τους.
Το πρόγραμμα φιλοξενούσε μητέρες μαζί με τα παιδιά τους, ηλικίας έως πέντε ετών, για διάστημα περίπου εννέα μηνών. Παρείχε χώρους διαμονής, βρεφονηπιακό δωμάτιο και χώρους δημιουργικής απασχόλησης για τα παιδιά, δίνοντας τη δυνατότητα στις μητέρες να συμμετέχουν στη θεραπευτική διαδικασία χωρίς να αποχωρίζονται τα παιδιά τους. Για πολλά χρόνια αποτέλεσε ένα μοναδικό μοντέλο θεραπευτικής παρέμβασης σε ευρωπαϊκό επίπεδο, συνδυάζοντας την απεξάρτηση με τη μητρότητα και την προστασία του παιδιού.
Η θεραπευτική προσέγγιση του προγράμματος βασιζόταν στην φροντίδα. Οι θεραπευόμενες λάμβαναν ατομική και ομαδική ψυχοθεραπεία, συμμετείχαν σε ομάδες τέχνης και άλλες θεραπευτικές δραστηριότητες, ενώ υποστηρίζονταν από μια πολυεπιστημονική ομάδα αποτελούμενη από ψυχιάτρους, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς, παιδοψυχολόγους, αναπτυξιολόγους, βρεφονηπιοκόμους και νοσηλευτές με εικοσιτετράωρη παρουσία.
Το πρόγραμμα δεν περιοριζόταν στη διακοπή της χρήσης ουσιών. Στόχος του ήταν η συνολική ανασυγκρότηση της προσωπικότητας, η ανάπτυξη δεξιοτήτων ζωής, η ενίσχυση της αυτογνωσίας και η οικοδόμηση μιας νέας καθημερινότητας, απαλλαγμένης από τις εξαρτήσεις. Μέσα από τη θεραπευτική διαδικασία, οι γυναίκες είχαν τη δυνατότητα να ανακαλύψουν τις δυνατότητές τους, να ενισχύσουν τον γονεϊκό τους ρόλο και να δημιουργήσουν μια νέα προοπτική για τις ίδιες και τα παιδιά τους.
Μετά την ολοκλήρωση του κλειστού προγράμματος ακολουθούσε η φάση της επανένταξης, διάρκειας περίπου ενός έτους. Οι θεραπευόμενες φιλοξενούνταν σε ξενώνες και συνέχιζαν να λαμβάνουν θεραπευτική υποστήριξη μέσω ατομικής και ομαδικής ψυχοθεραπείας, ομάδων τέχνης και εκπαιδευτικών δράσεων. Παράλληλα, ενισχύονταν στην προσπάθειά τους να ενταχθούν στην εκπαίδευση, στην εργασία και στην κοινωνική ζωή, έχοντας πάντα τη στήριξη του θεραπευτικού πλαισίου.
Η επανένταξη λειτουργούσε ως γέφυρα ανάμεσα στο προστατευμένο θεραπευτικό περιβάλλον και την κοινωνική πραγματικότητα. Οι συμμετέχουσες είχαν τη δυνατότητα να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους στην καθημερινή ζωή, να αναπτύξουν κοινωνικές και επαγγελματικές δεξιότητες και να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της ανεξάρτητης διαβίωσης με συνεχή υποστήριξη.
Ιδιαίτερη σημασία είχε και η διατήρηση της σχέσης των αποφοίτων με το πρόγραμμα μέσα από συλλογικές δράσεις και πρωτοβουλίες κοινωνικής αλληλεγγύης. Για πολλούς ανθρώπους το 18 Άνω αποτέλεσε όχι μόνο έναν χώρο θεραπείας, αλλά και μια διαχρονική κοινότητα αναφοράς, ασφάλειας και υποστήριξης.
Σήμερα, στο πλαίσιο των αλλαγών που επέφερε η ψυχιατρική μεταρρύθμιση και η ένταξη των δομών σε νέο φορέα, εκφράζονται ανησυχίες σχετικά με το μέλλον του Ειδικού Προγράμματος Γυναικών και Μητέρων. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που δημοσιοποιούνται από εργαζόμενους, εργαζόμενες, αποφοίτους και υποστηρίκτριες του προγράμματος, η φυσιογνωμία της δομής φαίνεται να μεταβάλλεται σταδιακά, με αποτέλεσμα να περιορίζεται ο αρχικός της χαρακτήρας ως εξειδικευμένου προγράμματος φιλοξενίας μητέρων με τα παιδιά τους.
Το ζήτημα που αναδεικνύεται δεν αφορά μόνο τη διατήρηση μιας ιστορικής δομής, αλλά κυρίως τη συνέχιση μιας εξειδικευμένης θεραπευτικής παρέμβασης για γυναίκες και μητέρες που αντιμετωπίζουν προβλήματα εξάρτησης. Η κοινωνική ανάγκη για τέτοιου είδους υπηρεσίες εξακολουθεί να υπάρχει και η διασφάλιση της πρόσβασης σε ολοκληρωμένα προγράμματα θεραπείας και επανένταξης παραμένει κρίσιμη για την προστασία τόσο των ίδιων των γυναικών όσο και των παιδιών τους.
