της Μαργαρίτας Κουτσανέλλου*

«Άκρα του τάφου σιωπή… στην κορυφή»

Σκανδαλώδη αδράνεια και σιωπή τηρούν οι αξιωματούχοι των μεγάλων συνδικαλιστικών οργανώσεων απέναντι στην ομοβροντία μέτρων με τα οποία βάλλεται η συνδικαλιστική δράση μέχρι κατάργησής της πρακτικά, όπως εξάλλου και τα συνδικαλιστικά δικαιώματα. Τα πρωτοβάθμια σωματεία με τα άτυπα σχήματα που έχουν συγκροτήσει προκειμένου να καλύψουν το προδοτικό κενό που έχουν αφήσει οι γραφειοκράτες που έχουν καταλάβει τα θεσμικά όργανα εκπροσώπησης των συνδικαλιστικών οργανώσεων, έχουν ήδη προχωρήσει με πρωτοβουλίες τους, σε ενέργειες και δράσεις που προσπαθούν να σπάσουν στην πράξη, τις χουντικού τύπου απαγορεύσεις στη συνδικαλιστική δράση από το κράτος έκτακτης ανάγκης που έχει στήσει η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και της ακροδεξιάς Νέας Δημοκρατίας.

«Και όμως κινείται… η βάση»

Την αρχή έκανε η παράταξη της Αγωνιστικής Ταξικής Ενότητας στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας με την παρέμβασή της με πανώ και ντουντούκα στο αεροδρόμιο ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ στις 30.3.2020, όπου ξεκίνησε κύμα απολύσεων εκατοντάδων εργαζόμενων στις εταιρείες SWISSPORT – SKYSERV, που αναμένεται να έχει συνέχεια και σε άλλες εταιρείες και επιχειρήσεις του κλάδου. Η παρέμβαση, αν και συμβολική με μερικούς συνδικαλιστές οι οποίοι φρόντισαν να τηρούν τους υγειονομικούς κανόνες, φαίνεται παρόλα αυτά μέσα στις συνθήκες απαγορεύσεων και εκφοβισμού, ότι ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματική, αφού ακολούθησαν συντονισμένες ενέργειες ώστε να εξαφανιστεί η είδηση από όπου διακινούνταν στο διαδίκτυο και τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης. Η σελίδα της ΑΤΕ-ΕΚΑ μπλοκαρίστηκε, ώστε να μην αναμεταδίδεται τόσο η είδηση για το γεγονός των απολύσεων στις συγκεκριμένες εταιρείες, όσο και η ίδια η παρέμβαση των συνδικαλιστών της ΑΤΕ, που παρά τις απαγορεύσεις, βρέθηκε στο σημείο εκείνο για να καλέσει τους εργαζόμενους που απολύονταν να οργανωθούν και να παλέψουν εναντίον των πολιτικών εκκαθάρισης.

Ακολούθησε στις 7/4 το κάλεσμα της ΟΕΝΓΕ με αφορμή την παγκόσμια ημέρα υγείας, για πανελλαδική ημέρα δράσης για τη στήριξη της δημόσιας και δωρεάν υγείας, το οποίο πάλι βρήκε εξαιρετική ανταπόκριση από πρωτοβάθμια σωματεία και ομοσπονδίες, που με την παρουσία τους στις πύλες δεκάδων νοσοκομείων δυνάμωσαν την φωνή των υγειονομικών εργαζόμενων και όχι μόνο. Και εκεί όπως φάνηκε, η συγκέντρωση εργαζόμενων σε συμβολικό επίπεδο ενόχλησε, αφού οι πραιτωριανοί του Χρυσοχοΐδη έσπευσαν να μπουκάρουν στο νοσοκομείο του Ευαγγελισμού για να επιβάλλουν τους δικούς τους «υγειονομικούς» κανόνες, υπερσκελίζοντας ακόμα και αυτούς τους ίδιους τους γιατρούς του νοσοκομείου. Το προσωπικό του νοσοκομείου και οι πολίτες τούς έδωσαν την κατάλληλη απάντηση, ζητώντας τους επιτακτικά να αποχωρήσουν από το νοσοκομείο, όπου δεν τους πέφτει λόγος.

Την ίδια στιγμή και ο τελευταίος εργαζόμενος, σε αντίθεση με τις «πεφωτισμένες ηγεσίες» των θεσμοποιημένων φορέων εκπροσώπησης των συνδικαλιστικών οργανώσεων, που κατά τεκμήριο δεν ακούν, δεν βλέπουν, δεν μιλούν, αντιλαμβάνεται ότι φορτώνεται στο όνομα της κορονοϊικής κρίσης ένα επαχθές βάρος που δεν του ανήκει και δεν του αναλογεί σε καμία περίπτωση. Αυτή η διαπίστωση για τον κίνδυνο στον οποίο βρίσκεται ολόκληρη η κοινωνία, όχι μόνο εδώ αλλά παγκόσμια, με τα εκατομμύρια ανέργων και τη βαθιά ύφεση, φαινόμενα τα οποία όχι απλώς ισοδυναμούν με τη βιολογική απειλή ζωής και θανάτου από τον κορονοϊό, αλλά την υπερσκελίζουν με τις συνέπειες τους, προκάλεσε την απόφαση για την κινητοποίηση στο Υπουργείο Εργασίας την Τρίτη 14/4. Και εκεί τα πρωτοβάθμια σωματεία και ομοσπονδίες το πήραν πάνω τους. Κάλεσαν κάθε εργαζόμενο και συνδικαλιστή που συναισθάνεται την κρισιμότητα των καταστάσεων, να αψηφήσει τις πολιτικές και όχι τις ιατρικές απαγορεύσεις και να συμμετέχει στην παράσταση διαμαρτυρίας.

Ακολούθησε η ημέρα δράσης για τους εργαζόμενους στα supermarket, που οργάνωσε ο Σύλλογος Εμποροϋπαλλήλων Αθηνών και οι κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών στις 16/4.

Για τη συμμετοχή σε όλες αυτές τις δράσεις από πολλούς εργαζόμενους και εκλεγμένους συνδικαλιστές έγινε χρήση βεβαίωσης κυκλοφορίας που εξέδωσαν οι νόμιμοι εκπρόσωποι των σωματείων τους, με την κάλυψη αποφάσεων των συλλογικών τους οργάνων, ως μέσο άμυνας σε ενδεχόμενες συνδικαλιστικές διώξεις με αφορμή ελέγχους για την τήρηση των απαγορεύσεων μετακίνησης.

ΓΣΕΕ και Εργατικό Κέντρο Αθήνας λάμπουν σε όλες αυτές τις δράσεις δια της απουσίας των φυσικών προσώπων των ηγεσιών τους, αλλά και της σιωπής των οργάνων διοίκησης τους, μονομελών και κυρίως συλλογικών. Ούτως ή άλλως απέναντι σ’ αυτό τον αρμαγεδώνα, είναι πλέον διαπιστωμένο ότι αντιδρούν στην καλύτερη με κάποιο δελτίο τύπου από την ασφάλεια των αποστειρωμένων γραφείων τους, όπου αραδιάζουν τις εξ αποστάσεως δηλώσεις στήριξης στους διάφορους κλάδους που πλήττονται.

Μόνο που εξ αποστάσεως συνδικαλισμός, κύριοι της ΓΣΕΕ και του Εργατικού Κέντρου Αθήνας και όποιου άλλου στρογγυλοκάθεται στη ζώνη ασφάλειάς του, δεν είναι συνδικαλισμός. Δεν είναι η στιγμή και η περίσταση τέτοια που μπορείτε από τα αποστειρωμένα γραφεία σας να εκτοξεύετε εκ του ασφαλούς χάρτινους, ή για την ακρίβεια ψηφιακούς μύδρους, για να αποτρέψετε με ευσεβείς πόθους τις εργοδοτικές αυθαιρεσίες και τις καταχρηστικές πολιτικές υπερβάσεις της κυβέρνησης. Αυτών που βρήκαν ευκαιρία -όπως ο λύκος στην αναμπουμπούλα- να εγκαταστήσουν τη δυστοπική αυτή εργασιακή και πολιτική κατάσταση ως τη «νέα κανονικότητα» για τον πολύπαθο λαό, προκειμένου να διασώσουν ό,τι διασώζεται από τα συμφέροντα της αστικής τάξης που αν και καταρρέουσα, εξακολουθεί να άρχει.

«Δε σε ξέρω, δε με ξέρεις, υποφέρω κι υποφέρεις… από τις ηγεσίες των μεγάλων συνδικαλιστικών οργανώσεων»

Αυτή είναι η στάση που κρατούν τα αρχηγεία των θεσμικών συνδικαλιστικών οργανώσεων απέναντι στα σωματεία-μέλη τους. Τόσο αξιοθρήνητη που ούτε καν, σε δια λόγου κάλυψη της δράσης των μελών τους, πρωτοβάθμιων σωματείων, δεν είναι διατεθειμένοι να προχωρήσουν.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της γενικά διαπιστωμένης αυτής θλιβερής κατάστασης είναι η στάση που κράτησε το Εργατικό Κέντρο Αθήνας δια της ηγεσίας του και ιδιαίτερα του Προέδρου του, Γιώργου Μυλωνά και του Γ. Γραμματέα του, Κώστα Κουλούρη, οι οποίοι μαζί με το νομικό σύμβουλο έγιναν αποδέκτες ονομαστικά του αιτήματος του Συλλόγου Εργαζόμενων Ελληνικού Γεωργικού Οργανισμού – ΔΗΜΗΤΡΑ, να παρασχεθεί στο σωματείο υπό το μανδύα νομικών επιχειρημάτων, η πολιτική στην ουσία κάλυψη, για κατ’ ελάχιστον σπάσιμο της πολιτικής, και όχι υγειονομικής επαναλαμβάνουμε, απαγόρευσης της συνδικαλιστικής δράσης. Για τη δημιουργία μίας ρωγμής έστω. Η ηγεσία του ΕΚΑ επέλεξε να ξεφορτωθεί το αίτημα ως ενοχλητικό προφανώς, στη γραμμή ανοχής που επιδεικνύει στα αντισυνδικαλιστικά κυβερνητικά μέτρα, αναθέτοντας στο νομικό σύμβουλο να το απαντήσει δια ηλεκτρονικής αλληλογραφίας. Το αίτημα του συγκεκριμένου σωματείου ήταν να υποστηρίξει το ΕΚΑ (και με νομικές σκέψεις) ότι μπορεί να χρησιμοποιεί τη βεβαίωση κυκλοφορίας τύπου Α για τα εκλεγμένα όργανα διοίκησης του, προκειμένου να μετακινούνται όπου παρίσταται ανάγκη για τους σκοπούς του σωματείου.

Το ΕΚΑ δια των συγκεκριμένων κυρίων εσιώπησε ηχηρά! Προφανώς δε, επειδή είμαστε αρκετά παλιοί για να γνωρίζουμε τι γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις, εκλήθη ο νομικός σύμβουλος του ΕΚΑ να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Όταν δε, αφετηρία είναι η πολιτική πρόθεση να συμπλεύσεις με τη γραμμή του κράτους «Μείνετε σπίτι και βγάλετε το σκασμό μέχρι να αποτελειώσουμε ό, τι έχει μείνει όρθιο στην εργασία», δεν υπάρχει τίποτα ευκολότερο από το να μιλήσεις για το νόμο, όπως θα μιλούσε το κράτος! Και αυτό έπραξε πράγματι ο νομικός σύμβουλος του Εργατικού Κέντρου Αθήνας σε συμμόρφωση με την πολιτική/συνδικαλιστική γραμμή που κρατά ο εντολέας του, ο οποίος δεν θεώρησε το ζήτημα τόσο σημαντικό ώστε να πάρει θέση με οποιοδήποτε τρόπο επί του υπαρκτού προβλήματος. Την ίδια απάντηση θα έπαιρνε το σωματείο και από τη Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, εάν απευθυνόταν εκεί.

Ήταν δε αυτή, επανάληψη του γράμματος της διάταξης με την αναμενόμενη κατά συνέπεια κατάληξη ότι «η χρήση της βεβαίωσης τύπου Α δεν προσφέρεται», ενώ η ακροτελεύτια υπενθύμιση ότι για τη χρήση της βεβαίωσης τα σωματεία φέρουν τα ίδια ευθύνη παραπέμπει σε προειδοποίηση να μην προστρέξουν στην κάλυψη του εργατικού κέντρου τα μέλη του, εάν παραστεί ανάγκη.

Τσουπ, νάσου ξανά λοιπόν η ατομική ευθύνη. Να και το άδειασμα! Το γεγονός ότι εκλεγμένοι και κάποιοι μάλιστα αντιπρόσωποι στο ΕΚΑ, συνδικαλιστές πασχίζουν να βρίσκονται εκεί που το καθήκον τους τάσσει, κοντά στους εργαζόμενους που χτυπιούνται ανελέητα μέσα στη κορονοέικη θύελλα, εκεί το ΕΚΑ δια του νομικού του συμβούλου, τους απαντά «δεν ξέρω τίποτα, πάρτο πάνω σου». Αν αυτό δεν είναι προσχώρηση στην πολιτική περιστολής έως και απαγόρευσης της συνδικαλιστικής δράσης, τότε τι είναι;

Βεβαίως, σε αυτές τις περιπτώσεις όταν επιλέγεις να κάνεις και λίγο τον πέρα βρέχει, αλλά και να δείχνεις ότι δεν μασάς κιόλας για να δικαιολογείς προσχηματικά και τη θέση σου, σχεδόν πάντα προκύπτει και μία αντίφαση, η οποία αν δεν ήταν τα πράγματα τόσο σοβαρά, θα μπορούσε να προκαλέσει και γέλιο. Από τη μια λοιπόν, αναλαμβάνει ο νομικός σύμβουλος του ΕΚΑ να απαντήσει στην ουσία στο σωματείο ότι αυτά που προσπαθείτε –να σπάσετε την πολιτική απαγόρευση δηλαδή– ξεχάστε τα και αναλάβετε την ευθύνη για ό,τι κάνετε.

Από την άλλη, ο Πρόεδρος του ΕΚΑ, κ. Γιώργος Μυλωνάς, επειδή ακριβώς συναισθάνεται και την τυπική αυτοακύρωση και του ίδιου και του φορέα στον οποίο ηγείται, ως συνέπεια όλων αυτών των χουντικού τύπου διατάξεων (και μόνο γι’ αυτό το λόγο, για να δικαιολογεί την ύπαρξή του δηλαδή, αλλιώς θα είχε πάρει και τις πρωτοβουλίες που όφειλε), προχωρά ο ίδιος στην έκδοση της βεβαίωσης κυκλοφορίας για τα μέλη της διοίκησης του ΕΚΑ! Αυτήν που ο νομικός σύμβουλός του αρνείται ως δυνατότητα για το σωματείο – μέλος του Εργατικού Κέντρου Αθήνας!

Αυτή η εξοργιστική κατάσταση που επικρατεί στους επίσημους θεσμοποιημένους φορείς εκπροσώπησης των συνδικαλιστικών οργανώσεων πρέπει να γίνεται γνωστή στους εργαζόμενους.

Ο Απρίλης ξεκίνησε με ξεμούδιασμα των εργατικών αντιστάσεων μετά το πρώτο σοκ υπό την απειλή του βιολογικού κινδύνου που η κυβέρνηση έσπευσε να αξιοποιήσει εις βάρος των εργατικών δικαιωμάτων, έχοντας πάντα κατά νου και την αναγκαία ποδηγέτηση της συνδικαλιστικής δράσης. Η κυβέρνηση ξεδιπλώνει τον αυταρχισμό της καταλογίζοντας πρόστιμα παράνομης μετακίνησης και συλλαμβάνοντας μέλη κινηματικών συλλογικοτήτων και δημοτικών σχημάτων που κινητοποιούνται στα πλαίσια αυτών των ημερών δράσης, για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στους/στις εργαζόμενους/ες, αλλά και σε μετανάστες/τριες που βρίσκονται εκτεθειμένοι/ες στην κρατική καταστολή και στους κινδύνους της πανδημίας. Αυτό έγινε στην Νέα Σμύρνη, στην Καρδίτσα, στο Βόλο και στα Τρίκαλα στις 7/4, στο Περιστέρι στις 9/4, με αποκορύφωμα την εισαγγελική παρέμβαση στου Ζωγράφου, όπου εκτός από πρόστιμα στις 10/4 ασκήθηκαν και 9 μηνύσεις.

Μπροστά μας έχουμε τη συγκέντρωση στο Υπουργείο Εργασίας των εργαζομένων στο φάρμακο και στα τρόφιμα και ποτά στις 22/4, κυρίως όμως την εργατική πρωτομαγιά. Υπάρχει αντικειμενικό ζήτημα για τη στάση που κρατούν αυτοί που φέρουν τα γαλόνια στις συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Το ΕΚΑ κομπάζει στην ιστοσελίδα του ότι είναι η μεγαλύτερη δευτεροβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση στη χώρα με σχεδόν 500 σωματεία – μέλη και ότι εκπροσωπεί σχεδόν 300.000 εργαζόμενους. Με αυτά που κάνει θα πρέπει να αναμένει ότι και τα σωματεία της δύναμής του θα λιγοστέψουν και οι εργαζόμενοι! Τους γυρίζουμε την πλάτη, δεν τους χρειαζόμαστε. Αν είναι να σώσουμε τους εαυτούς μας, ας το οργανώσουμε χωρίς αυτούς. Αλλιώς μαύρο φίδι που μας έφαγε!

* Η Μαργαρίτα Κουτσανέλλου

είναι Γ. Γραμματέας του
Συλλόγου Εργαζόμενων ΕΛΓΟ ΔΗΜΗΤΡΑ

15-4-2020