ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ "ΜΗΔΕΝ" Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

H επόμενη μέρα των ευρωεκλογών βρίσκει τον ελληνικό καπιταλισμό στο σημείο… μηδέν.
Το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και το πρωτογενές ισοζύγιο γενικής κυβέρνησης  έχουν μηδενιστεί.
Ο μηδενισμός και των δύο παραπάνω κρίσιμων ισοζυγίων οφείλονται αποκλειστικά στην άγρια μνημονιακή περικοπή δαπανών για μισθούς –συντάξεις και στην πτώση της καταναλωτικής ζήτησης που αυτή η περικοπή επέφερε στα εισαγόμενα προϊόντα στην Ελλάδα.  
 Δεν μπορεί, όμως, από μόνος του ένας τέτοιος μηδενισμός των «δίδυμων ελλειμμάτων» του ελληνικού καπιταλισμού να εξασφαλίσει καμία πλεονασματική πορεία στα δύο αυτά ισοζύγια από εδώ και πέρα.
Για να υπάρξει ένα βιώσιμο πλεονασματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών θα πρέπει να αυξηθούν θεαματικά οι ελληνικές εξαγωγές και για να υπάρξει ένα βιώσιμο πλεονασματικό ισοζύγιο της γενικής κυβέρνησης θα πρέπει να αυξηθούν εξίσου θεαματικά τα φορολογικά και ασφαλιστικά έσοδα.
Η μόνη, όμως, θεαματική αύξηση η οποία έχει πραγματοποιηθεί ως τώρα είναι εκείνη της ξένης τουριστικής κίνησης. Παρότι αυτή έχει επιτρέψει έως τώρα τη βελτίωση του ΑΕΠ της χώρας, δεν έχει βελτιώσει κανένα άλλο κρίσιμο μέγεθος για τον ελληνικό καπιταλισμό, δηλαδή τις εξαγωγές και τα φορολογικά – ασφαλιστικά έσοδα. Και αυτό γιατί βασικός όρος της αυξημένης τουριστικής κίνησης είναι ακριβώς η… ανυπαρξία των παραπάνω θετικών εξελίξεων για την ελληνική οικονομία συνολικά. Η αύξηση της τουριστικής κίνησης σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, που βρίσκεται στο γεωγραφικό κέντρο μιας ολοένα και πιο πτωχής περιφέρειας (Βαλκάνια, Τουρκία, Μέση Ανατολή, Βόρεια Αφρική) προϋποθέτει εισαγόμενο φθηνό εργατικό δυναμικό, αλλά και εισαγόμενο φθηνό καταναλωτικό προϊόν. Αυτό σημαίνει πως η αύξηση του εποχικού, μάλιστα, ελληνικού τουριστικού τζίρου ελάχιστα έως μηδαμινά «μεταφράζεται» σε αύξηση των εσόδων της εγχώριας βιομηχανίας και βιοτεχνίας ή σε αύξηση των εσόδων από φόρους και ασφαλιστικές εισφορές, πόσο μάλλον σε επανεκκίνηση της πιστωτικής επέκτασης.
Αυτές οι τάσεις φάνηκαν πεντακάθαρα το 2013. Τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς την εφορία ξεπέρασαν κατά πολύ τα ετήσια φορολογικά έσοδα, τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς τα ταμεία έχουν φτάσει περίπου τα ετήσια έσοδα από ασφαλιστικές εισφορές στα Ταμεία και, ταυτόχρονα, τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια προς τις τράπεζες φτάνουν το 1/3 των δανείων.
Υπό αυτούς τους όρους, δίπλα σε ένα γιγάντιο και μη βιώσιμο ελληνικό δημόσιο χρέος προς τους ξένους δανειστές (ΔΝΤ, κράτη – μέλη της ευρωζώνης) έχει συσσωρευτεί ένα εξίσου γιγάντιο μη βιώσιμο ιδιωτικό χρέος του πληθυσμού αυτής της χώρας και κυρίως των εργατών και των φτωχών μικροαστών προς τους τρεις βασικούς πυλώνες του καπιταλισμού : τις τράπεζες, το κράτος και τα ασφαλιστικά ταμεία . Για να «εξοφληθεί» το λεγόμενο δημόσιο χρέος δεν θα πρέπει να «εξοφληθεί» το ιδιωτικό χρέος ή αντίστροφα.
Τίποτα δεν έχει αλλάξει το 2014 προς το καλύτερο για τον ελληνικό καπιταλισμό σε σχέση με το 2013 εκτός από ένα πράγμα: Η κρίση στις αναπτυσσόμενες οικονομίες σε συνδυασμό με τα μηδενικά σχεδόν επιτόκια με τα οποία δανείζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχουν επιτρέψει την είσοδο ξένων κεφαλαίων στη χώρα τα οποία έκαναν δυνατή την επιτυχημένη έξοδο της Ελλάδας αλλά και των ελληνικών τραπεζών στις αγορές.
Αυτά, όμως, τα κεφάλαια είναι ελάχιστα για να ανακινήσουν μια οικονομία που όχι μόνο είναι «φορτωμένη» με ένα τέτοιο δημόσιο και ιδιωτικό χρέος αλλά ολοένα και περισσότερο περικυκλώνεται από τις φλόγες της αποσταθεροποίησης του περιβάλλοντος της από το οποίο καθορίζεται η μοίρα της.
Η κρίση που έχει ξεσπάσει με τον πιο βίαιο τρόπο στην Ουκρανία και η οποία απειλεί ευθέως ολόκληρη την ανατολική και νότια Ευρώπη –στην οποία ο ελληνικός καπιταλισμός εξάγει μαζικά προϊόντα, υπηρεσίες και κεφάλαια- θα έλθει να «κάτσει» πάνω σε δύο ακόμα κρίσεις. Μία κρίση που κάθε άλλο παρά έχει παρέλθει, δηλαδή εκείνη του ευρωπαϊκού Νότου η οποία έμμεσα επηρέασε την Ελλάδα, και μία άλλη που βρίσκεται ακόμα στα αρχικά στάδια της και ήδη την επηρεάζει άμεσα, δηλαδή εκείνη των αναπτυσσόμενων οικονομιών της ΝΑ Μεσογείου και προπαντός της Τουρκίας.

Δ.Κ.