ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΩΝ

Σε μια ακόμα απίστευτη ένδειξη παχυδερμισμού και εκφυλισμού, σε πολυτελείς συνθήκες, διεξάγεται, από τις 17 μέχρι 20 Μάρτη, το 36ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, αποτιμώντας τη δράση και τις τοποθετήσεις της Συνομοσπονδίας για τα τελευταία 3 χρόνια, από το Μάρτη του 2013. Είναι χαρακτηριστικό, πως την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, την ημέρα έναρξης των εργασιών του Συνεδρίου, η Συνομοσπονδία δεν έχει αναρτήσει στον ιστότοπό της κανένα κείμενο απολογισμού δράσης, ή σχεδιασμού για το μέλλον.

Την έναρξη του Συνεδρίου θα κηρύξει ο Πρόεδρος της Διεθνούς Συνδικαλιστικής Συνομοσπονδίας (ITUC) Joao Felicio, ενώ θα παρευρεθούν και θα χαιρετίσουν, ο Πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ITUC) και ο αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Συνομοσπονδίας (WFTU). Δηλαδή ο αφρός όλης της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, όλοι όσοι όχι μόνο αποδέχτηκαν, αλλά και συνδιαμόρφωσαν την παγκόσμια χειροτέρευση της θέσης της εργατικής τάξης και ευρύτερα των εργαζόμενων. Ειδικά στην ευρωπαϊκή περίπτωση, είναι αυτοί που καλούσαν τους έλληνες εργαζόμενους και τα χειμαζόμενα λαϊκά στρώματα, να σκεφτούν με σώφρονα τρόπο την επιβίωση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Σε αυτά τα κελεύσματα υποταγής, η ΓΣΕΕ έχει εξασκηθεί εδώ και χρόνια, συνομιλώντας πάνω σε μνημόνια, υπονομεύοντας τις διαθέσεις των εργαζομένων με 24ωρες απεργίες χωρίς καμιά προοπτική και σχέδιο, ακόμα περισσότερο συνεχίζοντας το τροπάρι της αναδιανομής του εισοδήματος και της ισομερούς κατανομής των βαρών της κρίσης, όταν το τίναγμα από πάνω μας αυτής της πολιτικής και της συστημικής παρακμής είναι όρος επιβίωσης της ίδιας της τάξης. Το κάλεσμα για ψήφιση του ΝΑΙ το καλοκαίρι του 2015, στο δημοψήφισμα, είναι η φυσική συνέχεια αυτών των επιλογών.

Πολύ περισσότερο, όταν η ίδια η Συνομοσπονδία αποτελεί η ίδια φορέα που έχει αξιοποιήσει ελαστικές εργασιακές σχέσεις που πέρασε το κεφάλαιο όλα αυτά τα χρόνια, κατά συνέπεια τη συνδέουν και υλικά συμφέροντα με την πολιτική του κεφαλαίου.

Άλλωστε, όλες οι τελευταίες απεργίες, τείνουν να ξεπερνούν και το πρόγραμμα διεκδικήσεων, και τις στοχεύσεις της ΓΣΕΕ. Ενώ από την άλλη μεριά, ειδικά την τελευταία τριετία, επιταχύνονται οι ζυμώσεις στο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα ώστε να περάσουν οι αγώνες στα χέρια των εργαζομένων.

Σε αυτό το τοπίο, δεν μπορεί να είναι απάντηση το πλαίσιο του ΜΕΤΑ, που καλεί σε μια επιστροφή σε μια ομαλή ρύθμιση, προ κρίσης, της τιμής της αγοραπωλησίας της εργατικής δύναμης, που καταλήγει στην πάλη για έναν άλλο εσωτερικό συσχετισμό, ή του ΠΑΜΕ, με την απουσία προοπτικής ανατροπής της κυβέρνησης, και μιας παρουσίας στη ΓΣΕΕ που συνοδεύεται με την άρνηση οποιασδήποτε ενιαιομετωπικής δράσης.

Όλα αυτά τα στοιχεία, βγάζουν στην επιφάνεια την κρισιμότητα της πάλης για την ανεξαρτησία της εργατικής τάξης, πρώτα προγραμματικά και στους στόχους, από το κεφάλαιο τους εργοδότες και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία.

Νίκος Πελεκούδας