ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΟΡΥΦΗΣ ΣΤΗ ΡΙΓΑ... ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ «ΣΤΡΙΨΙΜΟ ΤΗΣ ΒΙΔΑΣ»

Αντικυβερνητική… έκρηξη στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η συμφωνία – συμφωνία

Πολλαπλασιάζονται οι εσωκομματικές εκρήξεις το τελευταίο χρονικό διάστημα στο εσωτερικό του Συριζα ενάντια στα όσα προωθεί η κυβέρνηση επιδιώκοντας συμφωνία με την τρόικα.

Παρ’ όλα αυτά, το επιτελείο της κυβέρνησης όχι μόνο συνεχίζει, αλλά κατά πως φαίνεται η υπογραφή Τσίπρα σε ένα νέο μνημονιακού χαρακτήρα «σύμφωνο» παραμένει η προτεραιότητά της.

Στην Σύνοδο Κορυφής στην Ρίγα της Λετονίας, στις 21 και 22 Μαΐου, η συνάντηση Τσίπρα με Μέρκελ – Ολαντ και στη συνέχεια με τον Γιουνκέρ είχε στο επίκεντρο το αν και πως οι δυο «ηγέτες» της Ευρωζώνης θα μπορούσαν να βοηθήσουν τον Τσίπρα να… διαχειρισθεί το εσωτερικό του μέτωπο προκειμένου να περάσει από τη Βουλή το νέο πρόγραμμα. Ο Έλληνας πρωθυπουργός, σύμφωνα με τις διαρροές  τη νύχτα της Πέμπτης 21/5, έχει ήδη συμφωνήσει στα βασικά σημεία του προγράμματος με το ευρωπαϊκό σκέλος της τρόικας, δηλαδή Κομισιόν και ΕΚΤ, στην προοπτική να επιτευχθεί μια ενδιάμεση συμφωνία η οποία με την ανοχή, αλλά όχι την συμμετοχή του ΔΝΤ, να επιτρέψει την εκταμίευση των υπολοίπων από το ευρωπαϊκό δάνειο. Παράλληλα φαίνεται να προωθείται μια εσωτερική διευθέτηση στο δάνειο από EFSFκαι ΔΝΤ ώστε η Ελλάδα να πάρει νέο «φθηνό» δάνειο από την Ευρωζώνη για να αντικαταστήσει το «ακριβό» δάνειο από το ΔΝΤ και να αποπληρώσει τις οφειλές (από κρατικά ομόλογα) στην ΕΚΤ. Η διευθέτηση αυτή παραμένει μέχρι στιγμής η πιθανότερη φόρμουλα στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Το αντάλλαγμα σε μια τέτοια συμφωνία έχει τέσσερα σκέλη. Το πρώτο αυτό που αφορά στο φορολογικό πέραν της αυτονόμησης του φορολογικού μηχανισμού έτσι ώστε αυτός να δίνει λόγο κυριολεκτικά μόνο στους τροϊκανούς επόπτες, προβλέπει την επέκταση των έμμεσων φόρων (ΦΠΑ, τέλη κ.λπ.), ήτοι την αύξηση του μη προοδευτικού τμήματος της φορολογίας. Με άλλα λόγια προβλέπει την αύξηση των φορολογικών βαρών στο κομμάτι της φορολογίας στο οποίο πλούσιοι και φτωχοί πληρώνουν τον ίδιο φόρο αντί να επεκταθεί η προοδευτική (δηλαδή αναλογική) άμεση φορολόγηση… Στόχος είναι η αύξηση των φορολογικών εσόδων που θα επιτρέπουν την δημιουργία πλεονασμάτων για την πληρωμή του χρέους.

Το δεύτερο σκέλος αφορά τις ιδιωτικοποιήσεις για τις οποίες η υπόθεση του ΟΛΠ θεωρείται πλέον λήξασα παρά τις ισχυρές αντιδράσεις ακόμα και από τους λιμενεργάτες των οποίων τα συνδικάτα πρόσκεινται στο Σύριζα, όπως και η πώληση των περιφερειακών αεροδρομίων, ενώ στον ίδιο δρόμο βαδίζουν ΟΛΘ και σιδηρόδρομοι. Η χρονική αναδίπλωση ως προς τη ΔΕΗ και τις μονάδες που αφορούν στον τομέα ενέργειας φαίνεται να οφείλεται στις «δυσκολίες» που έχουν προκύψει από τις αντιδράσεις που έχουν εκδηλωθεί από τους ντόπιους «ολιγάρχες» του συγκεκριμένου επιχειρηματικού χώρου.

Στα δύο άλλα σκέλη ήτοι το εργασιακό και το ασφαλιστικό η επιμονή για άμεσα μέτρα προέρχεται κυρίως από το ΔΝΤ και συνδέονται βασικά με την συζήτηση για την αναδιάρθρωση του χρέους. Προς το παρόν το Υπ. Εργασίας με τη δικαιολογία της «διαβούλευσης» καθυστερεί την προώθηση της κατάργησης των μνημονιακών νόμων που αφορούν μισθούς και συλλογικές συμβάσεις. Η κυβέρνηση φέρεται να ζητά από την τρόικα («θεσμούς») το ασφαλιστικό να βγεί από τη συζήτηση για την άμεση «μικρή» συμφωνία και να ενταχθεί στην διαπραγμάτευση μετά τον Ιούνιο για την περιβόητη μεγάλη «αναπτυξιακή» συμφωνία που θα συνδέεται με το τρίτο δάνειο.

Σε κάθε περίπτωση πάντως η ομάδα Τσίπρα προωθεί την άποψη στις κομματικές οργανώσεις ότι η ταμειακή ασφυξία στην οποία έχει οδηγήσει την οικονομία το «στρίψιμο της βίδας» από την τρόικα, έχει καταστήσει εκ των ων ουκ άνευ την εκταμίευση των υπόλοιπων δόσεων του δανείου προκειμένου να αποφευχθούν μέτρα ελέγχου στην κίνηση κεφαλαίου (capital controls) στις τράπεζες. Και για τον λόγο αυτόν η υπογραφή μιας ενδιάμεσης συμφωνίας «ακόμα και αν αυτή δεν είναι όπως θέλαμε και επιδιώκαμε…».

Το επιχείρημα αυτό, όμως, δεν φαίνεται να πείθει, με αποτέλεσμα η εξέγερση στο εσωτερικό των κομματικών οργανώσεων αλλά και σε ένα μέρος της κοινοβουλευτικής ομάδας να έχει αρχίσει να ξεπερνά τις «κόκκινες γραμμές» αντοχής της κυβερνητικής ομάδας. Και το ζήτημα αυτό απασχόλησε μεγάλο μέρος της «συζήτησης» Τσίπρα με Μέρκελ και Ολάντ  στη Ρίγα…    

* Είναι σαφές, ότι η αντιμετώπιση της κρίσης και της χρεοκοπίας του ελληνικού καπιταλισμού, ως η μύτη του παγόβουνου της ευρωπαϊκής και διεθνούς κρίσης, δεν μπορεί να επιτευχθεί μα «αμοιβαία επωφελή συμφωνία» (των αρνιών με τους λύκους) ή «έντιμο συμβιβασμό» (με τους διεθνείς ιμπεριαλιστές τοκογλύφους).
• Απαιτείται διαγραφή του συνόλου του χρέους, απαλλοτρίωση των τραπεζών και των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων κάτω από εργατικό έλεγχο, και χρηματοδότηση της οικονομίας για να αντιμετωπιστεί η ανεργία.
• Να ακυρωθούν όλα τα μέτρα «λιτότητας» και κοινωνικού κανιβαλισμού που επιβλήθηκαν από την ΕΕ, την ΕΚΤ, το ΔΝΤ και τις καπιταλιστικές κυβερνήσεις. Την κρίση του εκμεταλλευτικού συστήματός τους, πρέπει να πληρώσουν οι καπιταλιστές και όχι οι εκμεταλλευόμενοι!