ΤΑ ΘΟΛΩΜΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

Για τον ΘΕΟΔΩΡΟ ΜΕΓΑΛΟΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

του Ανδρέα Πανταζή

Δεν ήρθε, ούτε έφυγε,

Είναι πάντα εδώ, πάντα μαζί μας!

Ένας Φάρος που στέκει

Πάνω από μια αποξηραμένη Θάλασσα

Να φωτίζει στα αιχμηρά βράχια

Τα σπασμένα κύματα

‘Ένας Οδυσσέας

Από ίδρυμα σε ίδρυμα

Από νησί σε νησί

Οδηγός, στο μεγάλο ταξίδι της επιστροφής

Στην πιο αγαπημένη μας Πατρίδα,

Τον Άνθρωπο!

Κι όταν η σιωπή γίνεται χίλια κομμάτια

Μέσα στους φρικαλέους παγωμένους Θαλάμους

Εκείνος έρχεται

Ένα κύμα Φωτός και Ζεστασιάς

Να βάλει τα κομμάτια στη θέση τους

Να ξαναφτιάξει τη Θάλασσα

Ν’ αλλάξει το χρώμα από γκρι σε γαλάζιο!

Με σύντροφο τον Φράνκο Μπαζάλια

Ατέλειωτες ώρες, ατέλειωτες μέρες, ατέλειωτα χρόνια

Στα σκοτεινά χαμαιτυπεία του Καπιταλισμού

Εστιάζει

Με τον φακό της ανεξάντλητης Αγάπης του

Πάνω στα Θολωμένα Πρόσωπα

Την Ευκρίνεια!

Και περιθάλπει

Στις έρημες και απόκρημνες ακτές του κράτους

Ολόκληρος μια προσφορά,

Τώρα και πάντα,

Τα Ναυάγια της Ιδιοκτησίας!

Έτσι κάνει το Ανθρώπινο σχήμα τους να λάμψει ξανά

Να επιστρέψει η τρυφερότητα στα μάτια τους

Να δείξει το Δρόμο

Σ’ αυτούς που αγνοούν απέξω

Και συμμετέχουν

Στα εγκληματικά σχέδια του Κέρδους!

Κρατάει ακούραστα και σταθερά

Με Αρετήν και Τόλμην

Το Μέτρο που πετάξαμε

Στους «πολιτισμένους» σκουπιδότοπους,

Το Μοναδικό μας Μέτρο

Τον Άνθρωπο!

Ανδρέας Πανταζής 26/7/26