ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΩΝΩΝ ΑΝΘΡΑΚΩΡΥΧΩΝ

 

 

 

 

Κανένα τέλος στην ταξική φωτιά που τώρα ανάβει

Η μεγάλη απεργία των Πολωνών ανθρακωρύχων, μετά από δύο εβδομάδες καταλήψεων και συγκρούσεων με εργοδοσία και κράτος, έληξε.

Έληξε, μετά από μια επονείδιστη τριμερή συμφωνία της ηγεσίας των συνδικάτων, με τη διοίκηση της εταιρείας και την κυβέρνηση, που κάθε άλλο παρά ανταποκρίνεται στη δυναμική και την αποφασιστικότητα που επέδειξε, για άλλη μια φορά, το μαχητικό αυτό τμήμα της Πολωνικής εργατικής τάξης.

Σαν «καρότο», η διοίκηση της εταιρείας-κολοσσού, JSW, συμφώνησε να ικανοποιήσει ένα από τα αιτήματα των εργατών, για την «παραίτηση» του διευθυντή-«κόκκινο πανί» Γιάροσλαβ Γιαγκορόβσκι. Το «μαστίγιο», όμως, βρίσκεται στο ότι η συμφωνία προβλέπει μια σειρά αντεργατικές παραμέτρους, όπως την αύξηση των εβδομαδιαίων ημερών εργασίας από 5 σε 6, το πάγωμα των αυξήσεων των μισθών, τη συνάρτηση του ύψους των μπόνους με την κερδοφορία της επιχείρησης κ.α. Η επιχείρηση έχει κάθε λόγο να πανηγυρίζει, υπολογίζοντας ότι θα εξοικονομήσει 515 εκατομμύρια Ζλότι (140 εκατομμύρια δολάρια).

Όμως, η προδοσία της γραφειοκρατικής ηγεσίας δεν πρέπει να συσκοτίζει την ουσία του ζητήματος: το φανέρωμα της αυξανόμενης μαχητικότητας της Ευρωπαϊκής εργατικής τάξης, και δη των εργατών του πρώην «σοσιαλιστικού» χώρου, όσο κι αν τα δυτικά ΜΜΕ και ενίοτε η Ευρωπαϊκή Αριστερά, επιμένουν να αποκρύπτουν και να υποτιμούν.

Η αλληλεπίδραση των συνεπειών της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης πάνω στο έδαφος του ατελώς παλινορθωμένου «καπιταλισμού» των καθημαγμένων αυτών κρατών, όπου μετά τις καταρρεύσεις έγινε «πάρτυ» καταλήστευσης του δημόσιου πλούτου και πραγματική εισβολή του Αμερικάνικου κι Ευρωπαϊκού κεφαλαίου, δημιουργεί ένα απόλυτα εκρηκτικό μίγμα που πυροδοτεί εκρήξεις κι εξεγέρσεις χωρίς σταματημό (Πολωνοί ανθρακωρύχοι, εξέγερση στη Βάρνα, πρόσφατα γεγονότα στην Πρίστινα κλπ.). Η συχνότητα κι η οξύτητα τους αυξάνεται στο βαθμό που το επίκεντρο της κρίσης, η Ευρώπη, που με το «ενωσιακό» της εγχείρημα έγινε το όχημα εγκόλπωσης των «σοσιαλιστικών» χωρών στο Ιμπεριαλιστικό δίχτυ, βουλιάζει και καταρρέει αντιμετωπίζοντας το ιστορικό της αδιέξοδο.

Καθόλου τυχαία, πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν την αυξανόμενη νοσταλγία των ανατολικό-ευρωπαϊκών λαών, με συντριπτικά ποσοστά, για (ακόμα και αυτόν) τον «υπαρκτό σοσιαλισμό», παρά τις γραφειοκρατικές στρεβλώσεις του, απορρίπτοντας έτσι το «Ευρωπαϊκό όνειρο». Ενώ οι λαοί στενάζουν κάτω από τη φτώχεια και την λιτότητα, οι κυβερνήσεις τους εξακολουθούν να δίνουν γη και ύδωρ στους Ιμπεριαλιστές πάτρωνές τους, οικονομικά, πολιτικά, στρατιωτικά. Μόλις λίγους μήνες πριν, η κυβέρνηση της πάμφτωχης Πολωνίας των χιλιάδων εξεγερμένων ανθρακωρύχων, δήλωσε έτοιμη να αφαιρέσει 33,6 δις ευρώ (!) από τα κρατικά ταμεία, για να αναπτύξει το τμήμα της νατοϊκής «αντιπυραυλικής ασπίδας» ενάντια στη Ρωσία, που αφορά στο έδαφός της. Με τη σειρά τους ο Αμερικάνικος κι Ευρωπαϊκός Ιμπεριαλισμός, ποντάρουν πολλά σε Αν. Ευρώπη και Βαλκάνια, αφού πέρα από την «ασπίδα» -και μετά την ατιμωτική κατάρρευση του Ουκρανικού Μετώπου, την προέλαση των πολιτοφυλάκων των Λ.Δ. και την εκκένωση του Ντεμπάλτσεβο- αποφάσισε την ανάπτυξη στρατιωτικής δύναμης 5.000 ανδρών σε Βουλγαρία, Πολωνία, Ρουμανία, Εσθονία κλπ. (βλ. άρθρο Ερν. Αγγελή, ΝΠ φ.590), με σκοπό την περικύκλωση της Ρωσίας.

Αλλά ποιος Ιμπεριαλιστικός σχεδιασμός μπορεί να πραγματοποιηθεί ομαλά κι αποτελεσματικά πάνω σε ναρκοθετημένο έδαφος; Όσο ο Ιμπεριαλισμός και τα υποπροϊόντα του «μαζεύουν» ήττες από τις δυνάμεις της ελευθερίας και της αντίστασης, οπουδήποτε κι αν επιχειρούν  ενάντια στους λαούς (Ουκρανία, Κομπάνι), ο μεγάλος υποψήφιος «νεκροθάφτης» του Ευρωπαϊκού καπιταλισμού, παραμένει η Ευρωπαϊκή εργατική τάξη. Όσο κι αν κάποιοι θέλουν να μας κάνουν να το ξεχάσουμε, σημαντικό τμήμα αυτής, είναι τα ανατολικό-Ευρωπαϊκά και Βαλκανικά ταξικά μας αδέλφια.

Η ηρωική απεργία των Πολωνών ανθρακωρύχων, αυτή η πολεμική κραυγή από τα τρίσβαθα των ορυχείων, ακόμα κι αν έληξε προδομένη, συνιστά μια αστραπή, μπροστά στη μεγάλη καταιγίδα που έρχεται.

Κ. Αποστολόπουλος