ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΡΟΖΑΒΑ

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΡΟΖΑΒΑ

 

 

 

[η επανάσταση των γυναικών]

Μετά την απόσυρση του μεγαλύτερου μέρους των δυνάμεων του προέδρου της Συρίας Ασάντ από το Δυτικό Κουρδιστάν (Βόρεια Συρία), οι Κούρδοι, τον Ιούνιο του 2012, ξεκινώντας από το Κομπάνι, άρχισαν να οργανώνουν τα θεμέλια της δημοκρατικής τους αυτονομίας. Έτσι ξεκίνησε η επανάσταση στο Δυτικό Κουρδιστάν που ονομάζεται ΡΟΖΑΒΑ.

Με την εκδίωξη των Τζιχαντιστών από το Κομπάνι, η επιθυμία και η ανάγκη για μια ελεύθερη ζωή γίνεται σήμερα πιο επιτακτική από ποτέ και ο αγώνας συνεχίζει το δρόμο του.

Πριν όμως από την ηρωική νίκη των Κούρδων απέναντι στους Τζιχαντιστές, οι Κούρδοι πραγματοποίησαν τη ριζική αλλαγή της οικονομικής και κυρίως της κοινωνικής τους ζωής πριν από περίπου δύο χρόνια.

Τότε, και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, δημιουργήθηκαν τρία ανεξάρτητα δημοκρατικά και αυτόνομα καντόνια στη ΡΟΖΑΒΑ (Cezire, Kobane και Efrin).

Ετσι δημιουργήθηκε ένα πολιτικό πλαίσιο για την συλλογική διαχείριση των Καντονιών, που οι Κούρδοι ονόμασαν Κοινωνικό Συμβόλαιο.

Με τους 101 εκπροσώπους που προέρχονται από τα εκτελεστικά όργανα των Καντονιών (από τις κοινότητες, τις επιτροπές και τα συμβούλια) δημιουργήθηκε ένα Κοινοτικό Συμβούλιο.

Επίσης έφτιαξαν ένα Συμπροεδρικό Σύστημα, χαρακτηριστικό του οποίου ήταν πως σε κάθε πολιτική μονάδα προέδρευαν πάντα μια γυναίκα και ένας άντρας.

Για την ενίσχυση της ισότητας των φύλων σε όλες τις μορφές της πολιτικής εκπροσώπησης και της δημόσιας ζωής θεσπίστηκε ποσόστωση των φύλων 40%.

Το YPG (Οι Δυνάμεις Λαϊκής Άμυνας) και YPJ (Δυνάμεις Άμυνας Γυναικών) κηρύχθηκαν επίσημη στρατιωτική δύναμη της ΡΟΖΑΒΑ.

Επίσης για την εκπαίδευση των λαών ιδρύθηκαν ακαδημίες σε πολλές πόλεις. Μερικές μάλιστα από αυτές συστάθηκαν προκειμένου να μελετήσουν και να λύσουν κρίσιμα ζητήματα που είχαν σχέση αποκλειστικά με τα προβλήματα των γυναικών, καθώς και την ισότιμη θέση τους σε μια ελευθεριακή κοινωνία.

Στο πρόσφατο Συνέδριο των Κούρδων για την Δημοκρατική Οικονομία, βασικός στόχος ήταν η ανάπτυξη της κοινωνικής οικονομίας. Ήδη μέσα από τις αγροτικές κοινότητες των χωριών είχαν αρχίσει να δίνουν τα πρώτα δείγματα της κοινωνικής αλλά και της οικολογικής γεωργικής ανάπτυξης.

Σε ένα μικρό κομμάτι γης, στην ΡΟΖΑΒΑ, οι γυναίκες και οι άντρες μάχονται πολύ σκληρά με έναν από το πιο βάρβαρους εχθρούς της ανθρωπότητας, τους τζιχαντιστές και προσπαθούν να δημιουργούσουν μια καινούρια ζωή.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Οι γυναίκες σήμερα στη ΡΟΖΑΒΑ έγιναν η πηγή και η έμπνευση της ζωής. Η συμμετοχή τους είναι παντού. Λένε ότι η επανάσταση της ΡΟΖΑΒΑΣ είναι η επανάσταση των γυναικών. Πώς όμως;

Με τί και πότε έγινε μια τόσο μεγάλη αλλαγή; Έφυγε ο Ασαντ και ξαφνικά απελευθερώθηκαν οι γυναίκες; Όχι βέβαια. Ο αγώνας των Κουρδισσών έχει την απαρχή του πολύ πιο παλιά.

Η ιστορία αυτών των γυναικών, που τόσο πολύ αγαπούν την ελευθερία, είναι η ιστορία των ηρωισμών και των θυσιών τους. Είναι η ιστορία εκείνων που επαναστατούν γιατί θέλουν να ξανακερδίσουν τους εαυτούς τους και τα δικαιώματά τους. Είναι η ιστορία εκείνων των γυναικών που παρ’ όλες τις δυσκολίες λένε «είμαι παρούσα και δεν θα παρατήσω ποτέ».

Μάθετε, λοιπόν, για την αρχηγό Beritan που πλήρωσε με την ζωή της την άρνησή της να συνεργαστεί με τον εχθρό. Η Beritan πολέμησε μέχρι την τελευταία της σφαίρα,  προκειμένου να μην παραδοθεί, και σπάζοντας το άδειο όπλο της έπεσε στο γκρεμό.

Μάθετε για τη Berivan. Ο εχθρός περικύκλωσε το σπίτι της και της φώναξε «Παραδώσου!»

Η απάντηση της ήταν ξεκάθαρη: “Δεν παραδίνομαι ποτέ!”. Τη σκότωσαν μέσα στο ίδιο της το σπίτι.

Μάθετε για τη Σεμά Ιουτζέ. Έκανε το ίδιο της το σώμα πύρινη σφαίρα στη φυλακή,  διαμαρτυρόμενη για το διωγμό το Κουρδικού λαού.

Χιλιάδες ακόμα τολμηρές γυναίκες σκοτώθηκαν σ’αυτήν την επανάσταση που πρωτοάρχισε στο Βόρειο Κουρδιστάν (Νοτιοανατολική Τουρκία).

Πριν οι Κούρδοι οργανωθούνε στο PKK (Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν) οι Κούρδισες ήταν στην αφάνεια. Κανείς δεν περιγράφει καλύτερα τη θέση της γυναίκας από το ποίημά του Ναζίμ Χικμέτ “οι γυναικες μας”:
«… Και οι γυναίκες
Οι δικές μας γυναίκες:
Με τα φοβερά και άγια χέρια τους,
Με λεπτά και μικρά σαγόνια τους, με τα μεγάλα μάτια τους
Είναι οι μάνες μας, οι γυναίκες μας, οι αγαπημένες μας.
Και πεθαίνουν σαν να μην έζησαν ποτέ
Και θέση τους στο τραπέζι ερχόταν μετά από βόδια μας
Οργώνουν τη γη μας όπως κι αν είναι
Οι γυναίκες μας …»

Η ανάσταση των γυναικών στο Κουρδιστάν άρχισε με το PKK. Η συμμετοχή των γυναικών στο ΡΡΚ ξεκίνησε με τη δημιουργία της οργάνωσής του. Οι γυναίκες έχουν βρει το χώρο τους σε αυτή την οργανωμένη δομή και μπορούν να εκφράσουν τους εαυτούς τους. Είναι οι γυναίκες ενός λαού που είναι απρόσωπος, άπατρις, άλαλος, αγράμματος κι εγκαταλελειμμένος στη μοίρα του. Μέσω της οργάνωσης άρχισαν να αναγνωρίζουν, να κυνηγούν και να μάχονται για τη ζωή και για την ελευθερία τους. Δημιούργησαν δικούς τους ήρωες, δικούς τους μύθους, αλλά και τη μελλοντική ουτοπία τους. Εκείνη την εποχή πολλές γυναίκες άρπαξαν από τα χέρια των θεών τις μοίρες τους και αποφάσισαν να τις γράψουν μόνες τους. Και έτσι άρχισε η «μετανάστευση» των γυναικών στα Βουνά.

Δεν ήταν καθόλου εύκολο, όμως δίνοντας αυτόν τον αγώνα απολάμβαναν την ξεχωριστή ομορφιά του και ανακάλυψαν μια αλλιώτικη αισθητική που δεν είχε καμια σχέση με τα σημερινά πρότυπα της γυναικείας ομορφιάς και του καλλωπισμού.

Με το σύνθημα «η επανάσταση δεν θα σώσει τις γυναίκες, αλλά χρειάζεται τη σκέψη, την οργάνωση και τη δράση των γυναικών, η επανάσταση χρειάζεται το χρώμα της γυναίκας», έγινε το 1986 το πρώτο βήμα για την οργάνωση του γυναικείου στρατού.

Το 1995 ιδρύθηκε ο στρατός γυναικών (YAJK) στο Βόρειο Κουρδιστάν. Αυτός είναι και ο πρώτος στον κόσμο γυναικείος στρατός που φτιάχτηκε ποτέ. Ο στόχος του δεν είναι μόνο να έχει στρατιωτικό χαρακτήρα αλλά κυρίως να είναι ένα εργαλείο ανταλλαγής σκέψεων, να είναι ένα μέσο για ν’ ανακαλύψει κανείς το μέτρο της ομορφιάς, να είναι ένα όργανο που συναποφασίζει και δρα.

Το 1999 ιδρύθηκε το Γυναικείο Κόμμα των Κουρδισσών. (PJKK).

Αυτός ο σκληρός αγώνας των γυναικών απλώθηκε σε όλα τα κομμάτια του Κουρδιστάν (που βρίσκονται στη Συρία, στο Ιράν και στο Ιράκ).

Είναι οι ίδιες οι γυναίκες που συγκέντρωσαν τα στρατεύματά τους, μελέτησαν στις ακαδημίες τους, συζητήσανε πολύ μεταξύ τους, έδωσαν, δίνουν και θα συνεχίσουν να δίνουν το δικό τους χρώμα στον αγώνα και στο πάθος που εχει το όνειρό τους – το όνειρο που λέγεται ΡΟΖΑΒΑ.

SIBEL