"ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, ΔΕΚΑ ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ", ΔΥΟ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ

Με τίτλο «Τέσσερα κείμενα, δέκα εικαστικά» πραγματοποιήθηκαν δυο παρουσιάσεις τεσσάρων κειμένων που έγραψε ο σ. Γιάννης Χατζηγιάννης και δέκα εικαστικών που επιμελήθηκε η σ. Ελένη Μηλιόρδου και ενσωματώθηκαν σε μια μικρή μπροσούρα που εκδόθηκε με τον τίτλο «Η επίμονη κατεύθυνση του εν δυνάμει». Η μια παρουσίαση έγινε στο ισόγειο του ΙΚΑ Βόλου και η δεύτερη στη Λαϊκή Συνέλευση γειτονιάς του Αγ. Νεκταρίου. Οι παρουσιάσεις είχαν διττό χαρακτήρα, μια ανάλυση τόσο των κειμένων όσο και των εικαστικών που παρουσιάστηκαν με τη μορφή μιας μικρής εικαστικής έκθεσης.

Τα κείμενα τιτλοφορούνται «Να αποτινάξουμε το μύθο της Αιώνιας Επιστροφής», «Η ελπίδα δεν είναι απλώς για τους απελπισμένους, η ελπίδα είναι οι απελπισμένοι, η ίδια η μαχόμενη, καταπιεσμένη τάξη», « Όλα τα μνημεία πολιτισμού είναι την ίδια στιγμή και μνημεία βαρβαρότητας»,  «Δεν είμαι τίποτα και θάπρεπε να είμαι το παν» και έχουν δημοσιευτεί στην εφημερίδα Νέα προοπτική στο site του ΕΕΚ (www.eek.gr).

Τα κείμενα γράφτηκαν από τον Απρίλη του 2013 μέχρι το Γενάρη του 2014 και πραγματεύονται τους μύθους που αναπαράγει η αστική ιδεολογία για την αιωνιότητα του καπιταλισμού, και το συμπληρωματικό μύθο της εξαίρεσης που παρουσιάζεται σε κάθε επιδείνωση της καπιταλιστικής κρίσης αλλά και τους μύθους της αριστεράς που αναζητά την διέξοδο στο εθνικό επίπεδο. Στα κείμενα αναζητείται το υποκείμενο της ελπίδας σε ένα κόσμο καταστροφής που δεν είναι άλλο από τη μαχόμενη καταπιεσμένη τάξη που ορθώνει το ανάστημά της στους κυρίαρχους, ιδιαίτερα η νέα γενιά που το Δεκέμβρη του 2008 διαισθάνθηκε έγκαιρα το αδύνατο της ύπαρξής της μέσα στη χρεοκοπία του καπιταλισμού δίνοντας ένα τίτλο σε αυτή τη νέα εποχή με το σύνθημα «Βάρκιζα τέλος!».

Η αντιφατική εικόνα αυτής της γενιάς συμπληρώνεται από το νέο πρότυπο του «ωφελούμενου» νέου που απορρίπτεται κι αγνοείται από την ηγεσία των συνδικάτων δημιουργώντας νέα πολιτιστικά μνημεία βαρβαρότητας. Η υποκειμενικότητα που συμπιέζεται στα συντρίμμια της άμεσης πραγματικότητας κι αναζητά μια διέξοδο από το ζόφο απαιτεί τη διαλεκτική σύνδεση των άμεσων καθημερινών καθηκόντων και του ιστορικού σκοπού της καθολικής χειραφέτησης που απαιτεί μια ιστορική πράξη μεταμόρφωσης του κόσμου. Αυτό είναι αδύνατον να συμβεί χωρίς μια ανώτερη φιλοσοφική αντίληψη του κόσμου που καθήκον της είναι να μετατρέψει τη φιλοσοφία σε όπλο των μαζών ως εκείνο το σημείο της συνείδησης που να μπορούν να αυθαδιάζουν στους καταπιεστές κατάμουτρα «δεν είμαι τίποτα και θάπρεπε να είμαι το παν» συντρίβοντας στο διάβα τους όλα τα εμπόδια ανάσχεσης της εκπλήρωσης του ιστορικού σκοπού.