ΤΟ ΤΖΙΝΙ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΝΑ... ΞΑΝΑΜΠΕΙ ΣΤΟ MΠOYKAΛI

Ο Ντράγκι ομολογεί οτι τα μέτρα του δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με την κρίση στην Ευρωζώνη  

Το επιχείρησε ο κ. Ντράγκι με το πακέτο μέτρων που πρόσφατα εξήγγειλε, αλλά κατά πώς δείχνουν τα νούμερα και οι δηλώσεις του, το τζίνι της μεγάλης ύφεσης όχι μόνο δεν λέει να ξαναμπεί στο λυχνάρι του αμερικάνικου και ευρωπαϊκού καπιταλισμού, αλλά σπέρνει “φωτιές” στο διάβα του διευρύνοντας τον φαύλο κύκλο των οικονομικών, κοινωνικών και γεωπολιτικών αναταραχών στα μητροπολιτικά κέντρα.

Μετά την “φωτιά” στην Ουκρανία, το δημοψήφισμα στην Σκωτία (το αποτέλεσμα δεν ήταν γνωστό όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές) έχει βάλει σε κίνηση ένα ντόμινο οικονομικό και πολιτικό στην Ευρώπη του οποίου οι συνέπειες έχουν τρομάξει το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, καθώς ξεπερνούν τα όρια της σχέσης της Σκωτίας με την Μ. Βρετανία και το City του Λονδίνου.

Το ουσιώδες εδώ είναι ότι σε κάθε περίπτωση, είτε του “ναί” είτε του “όχι” το σκωτσέζικο δημοψήφισμα έχει πυροδοτήσει ανάλογες εξελίξεις στην Ισπανία (Καταλωνία, Βασκία), το Βέλγιο (Φλάνδρα), την Ιταλία, την Ολλανδία, κ.λ.π. σχεδόν σ’ ολόκληρη την Ευρώπη. Πολύ περισσότερο που, κατά τις εκτιμήσεις διπλωματικών πηγών στις Βρυξέλλες η εξελίξεις στο εσωτερικό της Μ. Βρετανίας επισπεύδουν την πιθανότητα εξόδου της Μ. Βρετανίας από την Ε.Ε. με μη αξιολογήσιμες συνέπειες για την συναλλαγματική και την πολιτική ισορροπία και συνοχή της Ευρώπης.

Οι προοπτικές αυτές πολλαπλασιάζουν την ισχύ των φυγόκεντρων δυνάμεων της Ευρώπης καθώς ανατρέπουν τις συναλλαγματικές ισορροπίες στο εσωτερικό της Ε.Ε. (στερλίνα/ευρώ) σε συνθήκες όπου η “χρόνια αποτελμάτωση” (η περιβόητη πλέον secular stagnation*) αρχίζει να κυριαρχεί σαν οικονομική προοπτική της Ευρωζώνης, σύμφωνα με την πλειονότητα των αστικών ευρωπαϊκών και αμερικανικών Τhink Τank.
 
Ο Ντράγκι και τα “μέτρα” του
 
Στο τελευταίο άτυπο ΕΚΟΦΙΝ στο Μιλάνο ο κ. Ντράγκι σύμφωνα με τα διεθνή οικονομικά ΜΜΕ εξήγησε στους υπουργούς οικονομικών που τον άκουγαν ότι το πακέτο των μέτρων που πρόσφατα ανακοίνωσε και άρχισε να εφαρμόζει από την περασμένη Πέμπτη, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τον φαύλο κύκλο της υπερχρεώσης και της ύφεσης. Η ύφεση και ανεργία καλπάζουν καθώς η απομόχλευση (δραστική των ευρωπαϊκών τραπεζών εν όψει των stress test του Οκτώβρη προκαλεί ασφυξία επιδεινώνοντας την ήδη αυξημένη τάση απομάκρυνσης του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου από τις επενδύσεις στην ευρωπαϊκή βιομηχανία…

Η Ευρώπη βυθίζεται σε “χρόνια αποτελμάτωση” καθώς ο φαύλος κύκλος του αποπληθωρισμού και της ύφεσης στις υπερχρεωμένες ευρωπαϊκές οικονομίες αντιμετωπίζουν την δίνη των επιπτώσεων από την αναδίπλωση της νομισματικής πολιτικής στις ΗΠΑ με το τέλος της πολιτικής της “ποσοτικής χαλάρωσης” από τον Νοέμβριο.
 
“Δεν υπάρχει χρόνος”
 
Διασταυρωμένες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Ντράγκι επισήμανε στους υπουργούς οικονομικών στο Μιλάνο ότι “δεν υπάρχει πλέον χρόνος για την Ευρωζώνη” αν συνεχίσει με το ίδιο μείγμα οικονομικής πολιτικής ξεκαθαρίζοντας ότι το πακέτο μέτρων που ανακοίνωσε (δηλαδή χρηματοδότηση τραπεζικού συστήματος με τετραετούς διάρκειας δάνεια μηδενικού κόστους TLTROs, αγορά τίτλων -εγγυημένων με δάνεια- από τον ιδιωτικό τομέα, αρνητικά επιτόκια) δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τον νέο κύκλο της κρίσης αν δεν υπάρξουν παρεμβάσεις από τις κυβερνήσεις για δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις…

Ταυτόχρονα, με διακριτικό αλλά σαφή τρόπο ξεκαθάρισε ότι οι γεωπολιτικές ανατροπές στα όρια της Ευρώπης με σημείο αναφοράς την Ουκρανία και τις “σχέσεις” με την Ρωσία μπορούν να έχουν οδηγήσουν σε ανεξέλεγκτες ανισορροπίες την Ευρωζώνη και το ευρώ.

Και όλα αυτά πριν από το σκωτσέζικο δημοψήφισμα, για το οποίο βγήκαν από τις… κρύπτες τους τα ζόμπι της κρίσης του 60 – 70 και του 90, όπως ο Γκρίνσπαν και ο Σόρος που προειδοποιούν για “εφιαλτικές” συνέπειες στο ευρωπαϊκό εγχείρημα της Ε.Ε. και του ευρώ.

Αξιοσημείωτο όμως είναι ότι ενώ η προσοχή συγκεντρώνεται και πάλι στην Ευρώπη η συζήτηση για την “παγίδα ασφάλειας” και την “χρόνια αποτελμάτωση” από την πλειονότητα των αμερικανών και ευρωπαΐων αστών οικονομολόγων αφορά τόσο την Ευρώπη όσο και τις ΗΠΑ…

* “Seculare Stagnation” όρος που θα μπορούσε να μεταφρασθεί ως “χρόνια αποτελμάτωση” και χρησιμοποιήθηκε το 1948 για να περιγράψει την επόμενη φάση της Μεγάλης Ύφεσης την οποία ο Αλβιν Χάνσεν προέβλεπε ως μία κατάσταση  αποπληθωρισμού, χαμηλών επιτοκίων με μείωση ρευστότητας και επενδύσεων, ύφεση και υψηλή ανεργία. Η συμφωνία του Μπρέτον Γούντς και η μεταπολεμική ανοικοδόμηση επέτρεψε την παράκαμψη αυτής της πρόβλεψης μέχρι το 1971, όταν η κατάρρευση της σταθερής σχέσης δολλαρίου/χρυσού επανέφερε τον σύστημα μπροστά σε ενα υψηλότερο επίπεδο της κρίσης με σπασμούς που το 2008 αναβίωσαν την γενικευμένη απειλή της SecStag όπως πλέον αποκαλείται από τον Λαρυ Σάμερς και τους νεο- Κενσιανούς οικονομολόγους που την εισήγαγαν στην συζήτηση για το αδιέξοδο των πολιτικών που εφαρμόσθηκαν από το 2008 και μετά σε ΗΠΑ, Ευρώπη και Ιαπωνία.