ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΓΙΑΚΟΥΜΑΚΗΣ: ΕΝΑΣ ΑΤΑΦΟΣ ΝΕΚΡΟΣ...

Η αυτοκτονία του σπουδαστή Βαγγέλη Γιακουμάκη, που φοιτούσε στη Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων συγκίνησε βαθιά σχεδόν όλη την ελληνική κοινωνία. Την συγκίνηση αυτή την συνόδευσαν δηλώσεις από διάφορους θεσμοθετημένους φορείς όπως η εκκλησία, η ΟΛΜΕ, υπουργοί, κυβέρνηση κ.λπ. 

Ο καθένας από αυτούς αφού τόνιζε την α΄ η β΄ πλευρά του ζητήματος το προσπερνούσε. Η σιωπή των συμμαθητών του, η αμηχανία των υπευθύνων της σχολής, η ανοχή όσων γνώριζαν την καταπίεση και δεν αντιδρούσαν, αποτέλεσαν αντικείμενα σχολιασμού από δημοσιογράφους, εκπαιδευτικούς, συνδικαλιστές, πολιτικούς.

Νομίζω όμως ότι διέφευγε από όλους αυτούς το προφανές: στην καταπίεση που βίωνε ο σπουδαστής Βαγγέλης Γιακουμάκης φανερώνονταν οι εξουσιαστικές σχέσεις ανάμεσα σε συνανθρώπους. Εξουσιαστικές σχέσεις που εγκαθίστανται με «φυσικότητα» και γίνονται αποδεκτές και η ύπαρξή τους όχι μόνο δεν αποτελεί παρέκκλιση αλλά αποτελεί συμπλήρωμα και όρο ύπαρξης μιας εξουσιαστικής κοινωνίας ή ενός θεσμού (π.χ. στρατός). Ειδικά ο στρατός, αυτό το εργαστήρι παραγωγής εξουσιαστικών αντιλήψεων και διαιώνισης αλλοτριωμένων σχέσεων παράγει συνεχώς Γιακουμάκηδες. Γιακουμάκηδες που βιώνουν τα άγρια «παιδαγωγικά» καψόνια των παλιών φαντάρων. Αυτά τα «παιδαγωγικά» καψόνια δεν γίνονται απλώς ανεκτά από την ιεραρχία του στρατού: χωρίς αυτά ο στρατός δεν μπορεί να ασκήσει το ρόλο του σαν μηχανισμός τυφλής υποταγής.

Σε ακραίες καταστάσεις, όμως, όπως με την αυτοκτονία του σπουδαστή, η καπιταλιστική κοινωνία για μια στιγμή τρομάζει από τον ίδιο της τον εαυτό σκεπάζοντας τις ευθύνες της με δάκρυα κροκοδείλια ή μη, θάβοντας στη λήθη την αληθινή της όψη.
Ο σπουδαστής Βαγγέλης Γιακουμάκης όμως ζει και πεθαίνει σε κάθε περιβάλλον που δομείται στην ιεραρχία και την καταπίεση. Ο Βαγγέλης αυτοκτόνησε αλλά δεν τάφηκε.
Ζει ανάμεσα σε κάθε καταπιεσμένο και απελπισμένο. Ζει στους φαντάρους που αυτοκτονούν στις σκοπιές χωρίς να καταφέρουν όπως αυτός «να γίνουν άντρες».
Είναι ένας άταφος νεκρός, ώσπου ο πολιτισμός μιας άλλης κοινωνίας ν’ αναστηθεί θάβοντας όλες τις καταπιεστικές κοινωνικές σχέσεις που οδηγούν νέους ανθρώπους στην ίδια την άρνηση της ζωής.

Αβραμίδης Κώστας