Πρώτοι τριγμοί στην κυβέρνηση Παπαδήμου: Στον αέρα η συμφωνία της 26 Οκτώβρη και η ... "εθνική ενότητα"

“Κυβέρνηση κρίσης “ και μάλιστα χειρότερης από εκείνη που την ανέδειξε είναι η “μεταβατική” συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ με επικεφαλής τον Λουκά Παπαδήμο.

Πρώτα απ' όλα, είναι ορθάνοιχτες ακόμα οι πληγές που άνοιξαν στην απελθούσα κυβέρνηση Παπανδρέου και συνολικότερα στο αστικό πολιτικό καθεστώς η διήμερη γενική απεργία της 19-20 Οκτωβρίου, η ματαίωση της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου και το φιάσκο του Παπανδρεϊκού δημοψηφίσματος για την παραμονή ή όχι της Ελλάδας στην ευρωζώνη.

Mια εσωτερικά χιλιοδιασπασμένη κυβέρνηση ενός εξαντλημένου και δυσφημισμένου πολιτικού προσωπικού με επικεφαλής ένα πρώην τραπεζίτη και εκλεκτό των κυρίαρχων ελίτ του κεφαλαίου πρέπει να περάσει από το κοινοβούλιο όσα δεν πέρασε η προηγούμενη μονοκομματική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επί ενάμισι χρόνο: Ένα νέο τρισχειρότερο -σε σχέση με το προηγούμενο- Μνημόνιο για την περίοδο 2012-15 σε τρισχειρότερες διεθνείς αλλά και εθνικές οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες.

Η νέα κυβέρνηση θα πρέπει συγκεκριμένα:

  • να υπογράψει το αργότερο μέχρι την Τρίτη 29 Νοέμβρη τη νέα δανειακή σύμβαση (της 26ης Οκτωβρίου)

  • να ψηφίσει τον προϋπολογισμό του 2012 την Παρασκευή 9 Δεκέμβρη

  • να ψηφίσει το νέο Μνημόνιο και το νέο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα 2012-15 στο α' τρίμηνο του 2012.

 

Η νέα κυβέρνηση “γεννήθηκε γριά”

Η υπογραφή της δανειακής σύμβασης από τους αρχηγούς των κομμάτων που συμμετέχουν στη νέα κυβέρνηση -όπως μετ' επιτάσεως ζητά η τρόικα- έχει προκαλέσει ήδη τους πρώτους τριγμούς στο εσωτερικό της. Και αυτό γιατί από αυτήν την υπογραφή της επαίσχυντης σύμβασης εξαρτάται η 6η δόση του παλιού δανείου και μαζί της το ενδεχόμενο να γίνει στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου τον προσεχή Δεκέμβρη.

Μετά τη σύμφωνη γνώμη της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ και του φασιστοειδούς ΛΑΟΣ (το οποίο είναι έτοιμο να υπογράψει την παράδοση της πολυαγαπημένης του “εθνικής κυριαρχίας” για να σωθεί, κατά τ' άλλα, η “πατρίδα”!), και η ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας αναγκάστηκε να υπογράψει, παρά τους αρχικούς πολιντικάντικους ελιγμούς του Σαμαρά. Εξάλλου, η ΝΔ λίγο νωρίτερα είχε δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στη νέα κυβέρνηση και ετοιμάζεται ψηφίσει το νέο αντιλαϊκό προϋπολογισμό με στόχους- ρεκόρ στα έσοδα μέσω της φορο-μπηξίας, στην οποία υποτίθεται αντιτίθεται. Παρόλα αυτά, ο Σαμαράς συνεχίζει να ακροβατεί ακόμα πιο επικίνδυνα μεταξύ της ρηχής αντιμνημονιακής ρητορείας και των απαιτήσεων της τρόικα. Η ισχυρότερη πίεση έρχεται προφανώς από την πλευρά της “λαϊκής δεξιάς”. Είναι ενδεικτικό πως οι μισοί βουλευτές της ΝΔ απουσίαζαν από τις προγραμματικές δηλώσεις του νέου Πρωθυπουργού…

Σε ακόμα, όμως, πιο μεγάλη κρίση βρίσκεται ο μεγαλύτερος και σημαντικότερος εταίρος της νέας κυβέρνησης, το ΠΑΣΟΚ. Πάνω από 100 μέλη του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ (περίπου 1/5) έκαναν έγγραφη έκκληση προς τους βουλευτές του κόμματος να μην δώσουν ψήφο εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση Παπαδήμου, κερδίζοντας την υποστήριξη δύο βουλευτών. Υπό το βάρος της εξ αριστερών (100 μέλη του Ε.Σ.) και εκ δεξιών αμφισβήτησης (Λοβέρδος-Διαμαντοπούλου), ο Γ. Παπανδρέου φέρεται να έχει δρομολογήσει την παραίτησή του από την προεδρία του κόμματος το αργότερο μέχρι τις αρχές του νέου έτους (το τακτικό συνέδριο είναι προγραμματισμένο το Μάρτιο του 2012). Την ίδια στιγμή, όμως, κανένας από τους επίδοξους διαδόχους του δεν φαίνεται αρκετά δυνατός, αλλά ούτε ιδιαίτερα πρόθυμος να τον διαδεχτεί και, μ' αυτό τον τρόπο, να καρπωθεί ένα συντριπτικά αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα στις προσεχείς κάλπες, όποτε και αν αυτές γίνουν. Προπαντός κάτι τέτοιο δεν θέλουν εκείνα τα στελέχη που τον αμφισβητούν από τα δεξιά (Λοβέρδος, Διαμαντοπούλου). Οι Λοβέρδος-Διαμαντοπούλου ήδη βολιδοσκοπούν έντονα τη δυνατότητα να συστήσουν ένα νέο πολιτικό φορέα που θα καλύψει το χώρο του “κέντρου” (ακόμα και πριν από τις εκλογές) με πιθανή συνεργασία και με τους “κεντρώους” της Νέας Δημοκρατίας (Βαρβιτσιώτης, Χατζηγάκης, Μητσοτάκης, κ.ά.). Προϋπόθεση -όμως- για μια τέτοια ανεξάρτητη “κεντρώα” κίνηση είναι η μάλλον αμφίβολη επιτυχία του νέου τεχνοκράτη Πρωθυπουργού στα καθήκοντα του.

Το “κούρεμα” του χρέους θα αποτύχει να σώσει τον προϋπολογισμό

Η εντελώς αμφίβολη επιτυχία του νέου πρωθυπουργού πηγάζει από την οικονομική πολιτική που θα ακολουθήσει και πρτοπαντός τις διεθνείς συνθήκες.

Ο προϋπολογισμός του 2012 προβλέπει εξοικονόμηση πάνω από 10 δισ. ευρώ για το επόμενο έτος.

  • Τα πρώτα 5 δισ. ευρώ του 2012 θα προέλθουν από την παραπέρα εφαρμογή και επέκταση των μέτρων που ψηφίστηκαν στις 20 Οκτώβρη του 2011 (πολυνομοσχέδιο), δηλαδή το χαράτσι στα ακίνητα μέσω της ΔΕΗ, το ενιαίο μισθολόγιο και την εφεδρεία στο δημόσιο και τις ΔΕΚΟ, τις νέες περικοπές στις συντάξεις, αλλά και το νέο φορολογικό νομοσχέδιο.

  • Τα άλλα 5 δισ. ευρώ θα προέλθουν από τους λιγότερους τόκους που θα πρέπει να πληρώσει το Κράτος εξαιτίας της ελάφρυνσης που θα προκύψει από το “κούρεμα” του χρέους του ιδιωτικού τομέα κατά 50%.

“Εγγύηση”, φυσικά, γι' αυτή την “ελάφρυνση” (που θα πρέπει να οδηγήσει τελικά το έλλειμμα γενικής κυβέρνησης στο 5,4% στο τέλος του 2012) από μεριάς τρόικα και τραπεζιτών είναι αφενός η επίτευξη του στόχου μείωσης του ελλείμματος από το 9% που θα κλείσει στην καλύτερη περίπτωση φέτος στο 7,5% (δηλαδή η πλήρης εφαρμογή των παραπάνω μέτρων) αλλά και η πραγματοποίηση αποκρατικοποιήσεων ύψους 9,3 δισ. ευρώ.

Μ' άλλα λόγια, είναι εντελώς ψεύτικα τα λεγόμενα της κυβέρνησης “ελάφρυνση” από το “κόυρεμα”, καθώς για μείωση του χρέους κατά 5 δισ. ευρώ το 2012 και τη μείωση του ελλείμματος κατά επιπλέον 5 δισ. ευρώ πρέπει να εξοικονομηθούν από μέτρα και ιδιωτικοποιήσεις σχεδόν 15 δισ. ευρώ!

Το γιγάντιο χάσμα μεταξύ της θυσίας του λαού και των δήθεν ωφελειών στον προϋπολογισμό από το “κούρεμα” γίνεται ακόμα μεγαλύτερο. Και αυτό γιατί το “κουρέμα” του χρέους δεν είναι παρά μια κρυφή υπόσχεση επιπλέον περικοπών στον τομέα των δαπανών, η οποία θα ανακύψει από τις δραματικές συνέπειες που θα έχει η ύφεση το 2012-15 στα έσοδα (από όπου προκύπτει το ύψος των δαπανών).

 

Ανοιχτά όλα τα σενάρια για τον ελληνικό καπιταλισμό

 

Αυτή η προοπτική είναι που θέτει σε αμφισβήτηση συνολικά τη συμφωνία της 26ης Οκτώβρη. Το ίδιο το περιεχόμενο της εν λόγω συμφωνίας τίθεται σε αμφισβήτηση από τους ίδιους τους διεθνείς συντελεστές της, τις χώρες-μέλη της ευρωζώνης, το ΔΝΤ και τους Τραπεζίτες.

  • Οι τραπεζίτες ζητούν πιο ευνοϊκούς όρους (πχ πολύ μεγάλο επιτόκιο εξόφλησης των νέων ομολόγων που θα λάβουν ως αντάλλαγμα) για να υποστούν το “κούρεμα” στα ελληνικά κρατικά ομόλογα που κατέχουν σήμερα στα χαρτοφυλάκιά τους, ενώ η ελληνική κυβέρνηση αντιδρά σ' αυτούς καθώς θα επιβαρύνει μελλοντικούς προϋπολογισμούς με πληρωμή τόκων που άμεσα δήθεν αποφεύγει.

  • Την ίδια στιγμή, υπό το βάρος της ραγδαία επιδεινούμενης χρηματοπιστωτικής και δημοσιονομικής κρίσης στην Ιταλία, την Ισπανία και τη Γαλλία αλλά και της διαφαινόμενης ύφεσης στην ευρωζώνη, εντείνεται η σύγκρουση στο εσωτερικό της ευρωζώνης, κυρίως μεταξύ της γαλλικής κυβέρνησης που ζητά να μπορεί η ΕΚΤ να χρηματοδοτεί το EFSF (και αυτό με τη σειρά τους υπερχρεωμένες χώρες-μέλη της ευρωζώνης) και της γερμανικής που την αρνείται γιατί δεν θέλει να “μοιραστεί” τις ζημιές άλλων. Από την κατάληξη αυτής της σύγκρουσης θα εξαρτηθεί αν η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να κάνει επιπλέον “κούρεμα” του χρέους (και να ανοίξει εντελώς ο δρόμος για τον εξοβελισμό της από την ευρωζώνη) ή να λάβει τη χρηματική “στήριξη” που προβλέπει η συμφωνία της 26ης Οκτώβρη με αντίτιμο μια πρωσικού τύπου δημοσιονομική πειθαρχία (εντός ευρωζώνης).

  • Υπό αυτούς τους αβέβαιους όρους στην ευρωζώνη, σκληραίνει και η στάση του ελεγχόμενου από τις “τεχνικά” χρεοκοπημένες ΗΠΑ, ΔΝΤ που λέει πως χωρίς να διασφαλιστεί η χρηματόδοτηση του χρέους της Ελλάδας, δεν πρόκειται να συνεισφέρει στο δάνειο προς τη χώρα αυτή…